Rozwój prawosławnej misji w Pakistanie

Prawosławna misja w Pakistanie pod jurysdykcją Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego Poza Granicami Rosji przeżywa prawdziwy rozkwit. W tym kraju, a także w Indiach i Nepalu, regularnie przechodzą na prawosławie nie tylko wyznawcy innych denominacji chrześcijańskiej (rzymscy katolicy i anglikanie), lecz także islamu oraz hinduizmu. Z powodu zwiększającej się liczby wiernych, zwierzchnik Cerkwi zarubieżnej, metropolita Hilarion, w dniach 10-16 stycznia przebywał z wizytą duszpasterską na subkontynencie indyjskim.
Pierwszego dnia wizyty został ciepło przywitany w Bombaju przez anglikańskiego biskupa Johna Augistne’a, jako że była to pierwsza wizyta zwierzchnika Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego Poza Granicami Rosji w Indiach. Następnie władyka pojechał do Bangalore, by dokonać chirotesji lektorskiej Sylwana Sunila Benedykta – rodowitego Hindusa, który przyjął prawosławie. Ma on służyć w prawosławnej parafii św. Jana Chryzostoma w Bangalore. Nabożeństwo, z powodu braku świątyni, odbyło się w domu pewnej serbskiej rodziny. Rezydencję do odprawienia nabożeństwa przygotował rosyjski diakon służący w Indiach o. Jerzy Maksimov.

W ciągu następnych dni, aż do 16 stycznia, na Sri Lance (dawna nazwa: Cejlon) wyświęcił trzech Pakistańczyków najpierw na diakonów, a następnie na prezbiterów. Pierwszym nowo wyświęconym kapłanem był Cyryl Amer Shahzad, który został mianowany proboszczem w już drugiej prawosławnej parafii w mieście Sargodha – św. Sergiusza; pierwsza parafia to św. Michała Archanioła, której proboszczem jest o. Adrian Augustus, o której pisaliśmy tutaj.
Drugim nowym duchownym jest o. Józef Farooq, który został mianowany wikariuszem w parafii św. Sergiusza w Sargodha. Trzecim nowym pakistańskim księdzem jest Antoni Shamaoon Dullah, który został proboszczem w nowo utworzonej prawosławnej parafii pw. św. Antoniego w Hajdarabardzie w prowincji Sindh (miasto to nie jest tożsame ze słynnym indyjskim Hajdarabadem w stanie Andhra Pradeś). Wcześniej pomagał on ojcu Adrianowi w tłumaczeniu tekstu Boskiej Liturgii na urdu, będącym urzędowym językiem w Pakistanie. Ze względu na trudne warunki, wszyscy trzej Pakistańczycy przygotowali się do służby kapłańskiej poprzez nadsyłane materiały po angielsku.

Dzięki nowym kapłanom, organizacja misji jest teraz łatwiejsza, dzięki czemu łatwiej dotrzeć do miejscowej ludności z Dobrą Nowiną. Dlatego też w dniach 30-31 stycznia w pakistańskim Hajdarabardzie księża Adrian Augustus oraz Antoni Shamaoon zorganizowali seminarium na temat prawosławia, po odbyciu którego uczestnicy (wcześniej wyznawcy innych denominacji chrześcijańskich) przyjęli sakrament bierzmowania. Następnie, po raz pierwszy w historii, w mieście tym sprawowano Boską Liturgię. W specjalnie przygotowanym pomieszczeniu służyli ją o. Adrian oraz proboszcz nowej parafii – o. Antoni. Prawosławni Pakistańczycy żyjący w tym mieście mogli dzięki temu po raz pierwszy przystąpić do Priczastia.

O prawosławnej misji w Pakistanie pisaliśmy również w tym artykule.

Należy tu wspomnieć, iż w sąsiadujących z Pakistanem Indiach od wieków (zgodnie z tradycją, już od misji św. apostoła Tomasza) istnieje Cerkiew malankarska, będąca jednym z Kościołów Ortodoksyjno Orientalnych i mająca status patriarchatu. Obecna jest ona w południowych Indiach (głównie stan Kerala, w którym mieszka znaczny procent ortodoksyjnych chrześcijan), a jej wierni posługują się jednym z najpopularniejszych języków drawidyjskich (obok tamilskiego i telugu) - malajalam, choć w liturgii stosuje się także późno-aramejski, gdyż chrześcijaństwo na te ziemie dotarło najpierw w rycie zachodniosyryjskim. Ortodoksyjni chrześcijanie malankarscy, którzy popierają dążenia do oficjalnego zjednoczenia Cerkwi orientalnych i "wschodnich" (bizantyjskich), popierają prawosławną misję w regionie, i wspierają ją swoimi modlitwami.

Źródła: theorthodoxchurch.info oraz strona misji Cerkwi zarubieżnej w Pakistanie na facebooku

— Dominika Kovačević