Ważne decyzje Patriarchatu Antiocheńskiego

W ostatnim tygodniu w monasterze Balamand w Libanie trwało zebranie Świętego Synodu Cerkwi antiocheńskiej – bez porwanego w kwietniu br. metropolity Aleppo Pawła - w trakcie którego omówiono kilka ważnych spraw.

Pierwszą z nich była trudna sytuacja na rodzimych terytoriach tegoż Patriarchatu, tj. Syrii, gdzie trwa wojna domowa, oraz Libanu, w którym panuje kryzys ekonomiczny, a ponadto różne partie polityczne próbują w tych okolicznościach ugrać swoje interesy, wciągając w to nawet chrześcijańskie duchowieństwo i wiernych – Liban to jedyny arabski kraj, gdzie wciąż niemalże połowę jego mieszkańców stanowią wyznawcy Trójjedynego Boga. Biskupi podkreślili, iż Cerkiew nie każe swoim wiernym zajmować jednolite, konkretne stanowisko w polityce, lecz zarazem jest Ona swoistym kierunkowskazem, albowiem trwa w Świetle Ewangelii. Hierarchowie wezwali również libańskich polityków do zgody na rzecz dobra narodu. Ponadto kolejny raz wystosowali apel do międzynarodowych instytucji, by te podjęły stanowcze działania na rzecz uwolnienia dwóch porwanych syryjskich metropolitów oraz innych ludzi pozostających zakładnikami rebeliantów niszczących Syrię.

Jednakże konkretne decyzje Święty Synod podjął w sprawach dotyczących całego świata prawosławnego. Gwoli wprowadzenia do tych postanowień, podkreślono potrzebę wzmocnienia współpracy pomiędzy Cerkwiami lokalnymi na rzecz promocji i podkreślania obecności Prawosławia w świecie oraz na znak żywego świadectwa Chrystusa dla współczesnego człowieka. Jak zaznaczyli biskupi, w celu ukazania jedności Cerkwi oraz uczynienia jej pracy bardziej efektywną, należy ułatwić zwołanie Panprawosławnego Soboru.

Pierwsze decyzje Synodu dotyczą konfliktu z Patriarchatem Jerozolimskim o archidiecezję Kataru, o którym informowaliśmy tutaj. Mimo prób mediacji ze strony Patriarchatu Konstantynopola, Cerkiew jerozolimska nie odniosła się w żaden sposób do zarzutów Antiochii o naruszenie jej terytorium kanonicznego. W związku z tym, Patriarchat Antiocheński dał Jerozolimie dwumiesięczne ultimatum: jeśli ta nie wycofa się z terenów należących do niej, zostaną podjęte konkretne kroki – rozważane jest nawet zerwanie jedności eucharystycznej. Co więcej, już teraz Cerkiew antiocheńska postanowiła wycofać się z udziału w panprawosławnych zgromadzeniach biskupów kanonicznych różnych jurysdykcji działających na terenie danego kraju w diasporze (tj. w zachodniej Europie oraz obydwu Amerykach), o których niejednokrotnie pisaliśmy na łamach naszego serwisu, np. w Niemczech czy Ameryce Północnej. Taki stan rzeczy ma trwać do przywrócenia przez Jerozolimę parafii Kataru Patriarchatowi Antiocheńskiemu.

Omówiono również sytuację Cerkwi antiocheńskiej w Europie – diecezja tego Patriarchatu obejmująca ten kontynent od grudnia ub. r. pozostawała nieobsadzoną ze względu na wybór jej dotychczasowego metropolity – Jana (Yazigiego) – na zwierzchnika tego Kościoła lokalnego. Ze względu na nieustannie rosnącą liczbę parafian i parafii antiocheńskich w Europie zachodniej – co zarazem doskonale obrazuje, jak wielu prawosławnych chrześcijan opuszcza Bliski Wschód, a zwłaszcza Syrię, przez co diaspora się rozrasta, a liczba wiernych na rodzimych terytoriach błyskawicznie topnieje – postanowiono tę diecezję podzielić na trzy nowe. I tak, metropolitą antiocheńskiej archidiecezji Francji oraz Zachodniej i Południowej Europy został Ignacy (Al Houshi), zaś na metropolitę antiocheńskiej archidiecezji Niemiec oraz Europy Centralnej mianowano Izaaka (Barakata). Natomiast trzeciej nowopowstałej antiocheńskiej archidiecezji – Wysp Brytyjskich – jeszcze nie przydzielono arcypasterza, lecz tylko patriarszego wikariusza. Należy na koniec jednak zaznaczyć, iż Patriarchat Antiocheński we wszystkich zachodnich krajach z powodzeniem prowadzi prawosławną misję, dlatego też pewien procent nowych parafian w diasporze stanowią konwertyci.

Na podstawie: antiochpatriarchate.org

— Dominika Kovačević