Izydor (VI-VII)

Wspomnienie świętego Izydora, biskupa Sewilli
(4/17 kwietnia)

Św. Izydor urodził się w VI w. w hiszpańskim mieście Carthagena. Był najmłodszym dzieckiem w rodzinie świętych: dwaj jego bracia, Leander (27 lutego) i Fulgencjusz (14 stycznia), a także siostra Florentyna (20 czerwca) zostali kanonizowani przez Kościół zachodni. Gdy Izydor był jeszcze dzieckiem, jego rodzina musiała przenieść się do Sewilli. Po śmierci ojca, wychowaniem Izydora zajął się jego brat Leander, który w tym celu opuścił klasztor.

O św. Izydorze opowiadano taką oto historię. Gdy był jeszcze dzieckiem, opiekunka pewnego razu zostawiła go pod drzewem w sadzie. Chłopca otoczył rój pszczół i kilka z nich usiadło na jego wargach, zostawiając na nich paseczek miodu na znak przyszłego krasomówstwa.

Tradycja podaje, że pewnego razu Izydor uciekł ze szkoły, lękając się surowego brata. Zatrzymawszy się przy studni, żeby ochłonąć, chłopiec z zainteresowaniem oglądał bruzdy uczynione w cembrowinie studni. Kobieta, która przyszła nabrać wody, wyjaśniła mu, że te bruzdy pozostawiły sznury, które ocierały się o kamień. Wtedy Izydor zrozumiał, że jeśli sznur starł kamień, to gorliwość w uczeniu się przezwycięży niepodatność jego umysłu, i powrócił do szkoły. Później osiągnął takie sukcesy, że przewyższył wszystkich nauczycieli i stał się najbardziej wykształconym człowiekiem swoich czasów: ludzie z daleka przychodzili, żeby posłuchać, jak rozważa on o najbardziej wzniosłych sprawach.

Pomagając św. Leandrowi w posłudze pasterskiej, św. Izydor zdecydowanie sprzeciwił się królowi-heretykowi Leuvigildowi i bardzo starał się nawrócić arian Wizygotów na prawosławną wiarę. Gdy jego brat został zesłany, Izydor wziął na siebie obronę prawdziwej wiary i interesów Kościoła. Po śmierci króla Rekkareda (589 r.) święty udał się do klasztoru, gdzie mógł oddawać się nauce i modlitwie w całkowitym spokoju. Jednakże wkrótce był zmuszony opuścić klasztor i przyjąć, chociaż wbrew swej woli, godność biskupa Sewilli.

Przez czterdzieści lat biskupiej posługi św. Izydor był pocieszycielem cierpiących, ucieczką dla nieszczęśliwych, obrońcą sprawiedliwości i słusznych wyroków. Bardzo troszczył się o nabożeństwa, śledził, żeby były one sprawowane w sposób godny chwały Bożej, i to właśnie jego uważa się za twórcę liturgii mozarabskiej.

Ogromne tłumy ludzi gromadziły się wokół niego, żeby zaczerpnąć ze źródła jego mądrości, przewyższającej – jak mówiono – mądrość samego Salomona. Wierzący chcieli usłyszeć przepowiednie św. Izydora, które on potwierdził licznymi cudami.

Św. Izydor przewodniczył drugiemu synodowi w Sewilli. Na synodzie zawstydził heretyka-monofizytę, ucznia Sewera z Antiochii, po czym uzdrowił ślepego dotknięciem swojej rękawiczki.

Św. Izydor założył wiele klasztorów i zorganizował w Sewilli szkołę dla kleryków, w której lubił wykładać. Nie istniała nauka, której by nie znał, i pozostawił potomkom wiele różnych utworów, które stały się głównymi źródłami wiedzy na Zachodzie w całym średniowieczu[1]. W 633 r., będąc już starcem, św. Izydor przewodniczył czwartemu synodowi w Toledo i domagał się, żeby w każdej diecezji była założona szkoła.

Będąc starcem i cierpiąc z powodu ciężkiej choroby, święty rozdał cały swój majątek na jałmużnę i przygotowywał się na spotkanie śmierci modlitwą i pokutą, przepowiadając smutny los Kościoła w Hiszpanii. Cztery dni przed śmiercią poprosił, żeby przeniesiono go do kościoła. Tam, leżąc w prochu pośrodku kościoła, ubrany we włosienicę, błagał Boga o miłosierdzie w słowach pokornej i pięknej modlitwy: „Właśnie ze względu na takich grzeszników jak ja, Panie, a nie ze względu na sprawiedliwych, Ty zbudowałeś w Kościele zbawczą kąpiel pokuty”. Otrzymawszy odpuszczenie grzechów od jednego z obecnych biskupów, święty poprosił otaczających go o modlitwę za siebie, przekazał pocałunek pokoju swoim kapłanom i pomodlił się za swój lud, po czym powrócił do celi.

Św. Izydor zmarł w pokoju 4 kwietnia 636 roku. Jego ciało zostało złożone między relikwiami św. Leandra i św. Florentyny w Sewilli, a następnie przeniesione do miasta Leon.

[1] Jego dzieło Etymologia czyli o początku rzeczy (PL 82, 73-728) stało się encyklopedią wiedzy tamtych czasów. Właśnie Izydorowi Zachód zawdzięcza wiedzę o Arystotelesie przed podbojem arabskim.

Za: Synaksarion. Kwiecień, Wydawnictwo „Bratczyk”, Hajnówka 2014, s. 53-56.