Akacjusz, biskup Melitony (435)

AKACJUSZ, biskup Melitony, zmarł w 435 roku.

Wspomnienie liturgiczne przypada na 17/30 kwiecień.

Św. Akacjusz żył na przełomie IV i V w. i pochodził z miasta Melitena w Armenii[1]. Już jako lektor zasłynął rozumem i wielką znajomością Pisma Świętego. Właśnie dlatego biskup Otrej wybrał go na nauczyciela św. Eutymiusza (20 stycznia), aby zaznajomił go z Pismem Świętym i cnotliwym życiem.
Później św. Akacjusz został podniesiony do godności biskupa i pobożnie kierował Kościołem, dokonując wielu cudów dla pocieszenia owczarni i gorliwie walczył o prawdziwą wiarę.

Brał udział w Soborze Powszechnym w Efezie (431 r.), osądzając ze św. Cyrylem Aleksandryjskim herezję nestoriańską. Do św. Cyryla odniósł się z braterską miłością i szczerze się nim zachwycał. Ojcowie soboru włączyli Akacjusza do delegacji złożonej z ośmiu biskupów, która udawała się do cesarza Teodozjusza II, żeby poinformować go o złych zamiarach heretyków na Wschodzie.

Później św. Akacjusz brał udział we wprowadzeniu na tran konstantynopolitański św. Maksymina (21 kwietnia), następcy Nestoriusza, przez co ściągnął na siebie gniew możnego biskupa Antiochii, Jana, i został złożony z urzędu.

Gdy św. Cyryl pogodził się z Janem Antiocheńskim (433 r.), tym niemniej Akacjusz pozostał niezłomny, broniąc nauki o dwóch naturach Chrystusa po Wcieleniu. Popierany przez Rabbulę z Edessy znowu rozpoczął walkę z nauką Teodora z Mopsuestii, który miał znaczne wpływy. Z dużym zdecydowaniem pisał do biskupów Armenii, radząc im nie przyjmować pism kogoś, kto słynie jako ojciec nestorianizmu (to znaczy Teodora). Kładł nacisk na to, co mają czynić, żeby zachować subtelną równowagę prawosławnej wiary.

Wypełniwszy na ziemi powołanie dane mu przez Boga, św. Akacjusz w pokoju zmarł przed rozpoczęciem Soboru Chalcedońskiego (ok. 438 r), aby cieszyć się kontemplacją Bogoczłowieka, w obronie którego tak odważnie walczył. Ojcowie soboru, zwołanego do Meliteny w 458 r. uczcili pamięć Akacjusza nazwawszy go: „nasz ojciec i nasz nauczyciel”.

* Należy go odróżnić od św. Akacjusza, wspominanego 31 marca.

[1] Melitena (obecnie Malatia w Turcji) znajdowała się w rzymskiej Małej Armenii, leżącej na prawym brzegu Eufratu, której nie należy milić z królestwem Armenii, inaczej Wielką Armenią, położoną dalej na wschód. Mała Armenia aż do arabskiego, a później seldżuckiego podboju, pozostawała w granicach Cesarstwa Rzymskiego (następnie Bizantyjskiego) i wraz z nim przyjęła decyzje Soboru Chalcedońskiego w 451 r., w odróżnieniu od Wielkiej Armenii, która podjęła decyzję na rzecz monofizytyzmu.

Za: Synaksarion. Kwiecień, Wydawnictwo „Bratczyk”, Hajnówka 2014, s. 186-187.