ANDRONIK, mnich (Prepodobnyj Andronik), 9/22 października.
Żył za panowania cesarza Teodozego I Wielkiego w drugiej połowie IV w. Był złotnikiem i wraz ze swą żoną św. Atanazją mieszkał w Antiochii. Małżonkowie wiedli uczciwe i bogobojne życie. Swe dochody zawsze dzielili na trzy części: jedną oddawali biednym, drugą Cerkwi, trzecią pozostawiali sobie. Szczególną troską otaczali ubogich i chorych.
Bogobojne małżeństwo dochowało się dwojga dzieci - syna Jana i córki Marii. Pewnego razu. Po dwudziestu latach małżeństwa, dzieci ciężko zachorowały i zmarły. Wtedy rodzice postanowili udać się w pielgrzymkę do Ziemi Świętej i z błogosławieństwem starców, poświęcić się życiu mniszemu. Ofiarowali wolność swym niewolnikom. Dom zamienili na szpital dla biednych i schronisko dla pątników, powierzając jego prowadzenie ojcu Atanazji.
Z Ziemi Świętej małżonkowie udali się do Aleksandrii, by pokłonić się relikwiom męczennika Menasa. Następnie Andronik pozostał w eremie w Sketis, a Atanazja zamieszkała w żeńskim monasterze na pustyni Tebaida. Bóg sprawił, iż po dwunastu latach, gdy odbywali pielgrzymki do Jerozolimy ich drogi ponownie się spotkały. Atanazja poznała męża, lecz on w wychudzonej kobiecie nie dostrzegł swej żony. Udali się razem do celi, gdzie przez kolejnych dwanaście lat praktykowali cnotę milczenia. Po tym czasie Atanazja zmarła i dopiero wtedy Andronik dowiedział się, iż ostatnie lata spędził u boku swej małżonki. Zmarł siedem dni później. Oboje na wieki spoczęli we wspólnym grobie w skicie Oktodekat. Wydarzenia te miały miejsce w pierwszej połowie V w.
Święty najczęściej przedstawiany jest wraz ze swą małżonką Atanazją. Oboje mają na sobie mnisze szaty. Andronik ma ręce złożone na piersi, Atanazja w geście modlitewnym.
Imię Andronik pochodzi od greckich słów andros - "człowiek, mężczyzna" i nike - "zwycięstwo".
opr. Jarosław Charkiewicz
Zostań przyjacielem cerkiew.pl
Stałe wsparcie daje nam stabilność i możliwość realizacji nowych inicjatyw.
