Dymitr Pryłucki (1392)

DYMITR znad Wołogdy, mnich (Prepodobnyj Dimitrij Priłuckij, Wołogodskij), 11/24 lutego i 6/19 lipca (Sobór radoneżskich świętych), zm. 1392

Urodził się na początku XIV w. w Perejesławiu w bogatej rodzinie. Już w młodości stronił od świeckiego świata. Obdarzony pięknym wyglądem zakrywał swą twarz ciemną chustą i unikał rozmów z kobietami. Wkrótce wstąpił do miejscowego monasteru, złożył śluby zakonne i otrzymał dar kapłaństwa.

Dymitr był duchowym przyjacielem św. Sergiusza z Radoneża. Odwiedzał go w samotni, która z czasem stała się Ławrą Troicko-Siergijewską. W okolicach Perejesławia założył własną pustelnię i wprowadził w niej nową formę życia zakonnego - cenobię.

Wieść o bogobojnym mnichu szybko rozeszła się po okolicy. Zaczęło do niego przybywać coraz więcej osób pragnących go naśladować. Unikając sławy ludzkiej udał się wówczas na północ od Wołogdy i tam przy zakolu (łuku) rzeki o tej samej nazwie (stąd przydomek świętego - Pryłucki) założył kolejną pustelnię.

W tym okresie dał się poznać jako człowiek o wyjątkowej sile modlitwy. Dzięki niej dostąpił daru czynienia cudów i przepowiadania przyszłości. Słynął też z wielkiej miłości: karmił i ubierał żebraków, przyjmował pod swój dach wędrowców, pocieszał strapionych, odwiedzał sądy, aby skłaniać stróży prawa do miłosierdzia.

Przed śmiercią Dymitr wybrał swego następcę, a sam zamknął się w celi. Po pewnym czasie dobiegł stamtąd niezwykle przyjemny zapach. Gdy bracia weszli, ujrzeli leżącego starca jakby spał spokojnym snem. Miało to miejsce 11 lutego 1392 r. Ciało zmarłego złożono w miejscowej cerkwi. W jego obecności zaczęły mieć miejsce cudowne uzdrowienia. Kult świętego ogranicza się do Rosji.

Święty przedstawiany jest jako siwobrody starzec w mniszych szatach. Prawą ręką błogosławi, w lewej trzyma zwinięty zwój, który w niektórych wersjach wraz z ręką ukryty jest pod połą habitu.

Imię Dymitr pochodzi od greckiego słowa demetrios - "wiejski, rolniczy".

opr. Jarosław Charkiewicz