Zostań przyjacielem cerkiew.pl
JAKUB BOROWICKI, błogosławiony, cudotwórca nowogrodzki (Błażennyj Iakow Borowiczskij, Nowgorodskij czudotworec), 23 października/5 listopada.
Na temat jego pochodzenia, życia i śmierci nie zachowały się żadne w pełni wiarygodne dane.
Zgodnie z lokalnym podaniem Jakub był bogobojnym nawigatorem statku. Dobrowolnie przyjął na siebie brzemię szaleńca Bożego. Zginął od uderzenia pioruna około 1540 r., a jego ciało w sposób cudowny na krze zostało przeniesione pod prąd po rzece Msta aż do spiętrzenia przy wsi Borowicze (stąd przydomek świętego). Mieszkańcy umieścili je w miejscowej kapliczce, gdzie nie ulegając rozkładowi stało się źródłem wielu cudownych uzdrowień. W 1544 lub 1545 r. relikwie świętego uroczyście przeniesiono do cerkwi Świętego Ducha w tejże wsi. W 1657 r. patriarcha Nikon polecił oddać je do Monasteru Iwerskiego, pozostawiając na starym miejscu jedynie ich cząsteczkę. Kult świętego posiada charakter lokalny.
Na ikonach św. Jakub przedstawiany jest jako pozbawiony brody, młody mężczyzna z modlitewnie złożonymi na piersi rękoma. Ma bose nogi, a jego wychudzone ciało okrywa jedynie zawiązana wokół pasa koszula.
Imię Jakub wywodzi się z języka hebrajskiego i oznacza "ten, którego Bóg wspiera, ochrania".
oprac. Jarosław Charkiewicz