Zostań przyjacielem cerkiew.pl
Wspomnienie świętych męczenników LEONA i Parigorasa* przypada 18 lutego/3 marca.
W czasie prześladowań za panowania cesarza Waleriana, ok. 258 r., szlachetny Parigoras poniósł męczeńską śmierć w mieście Patara w Lycji. Zgromadził się wtedy wielki tłum ludzi, wśród których znajdował się pewien chrześcijanin w podeszłym wieku, imieniem Leon. Natchniony duchem Bożym, zapragnął pójść za jego przykładem. W jakiś czas po tym wydarzeniu, oficer namiestnika Małej Azji nakazał mieszkańcom miasta złożyć ofiarę bogu Serapisowi. Leon demonstracyjnie przeszedł z pogardą koło placu, na którym odbywała się uroczystość i poszedł złożyć hołd na grobie męczennika Parigorasa.
Kiedy nastała noc, ukazał mu się we śnie św. Parigoras i wezwał go do siebie; trzeba było w tym celu przejść przez wzburzony potok. Rankiem Leon, podziękowawszy Bogu, pośpieszył na grób męczennika. Po drodze wstąpił do pogańskiej świątyni, rozbił wszystkie kaganki i obalił palące się tam lampki, wołając: „Niech wasi bogowie pomszczą bluźnierstwo, jeżeli to potrafią!”.
Został na miejscu pojmany i oddany na tortury, które zniósł bez żadnej skargi, wyznając prawdziwego Boga, szydząc z idoli i przekonując samego sędziego, żeby nawrócił się na chrześcijaństwo. Wielkorządca, wzruszony podeszłym wiekiem męczennika i jego męstwem, chciał mu dać możliwość ocalenia życia i poprosił tylko o jedno: żeby powiedział: iż bogowie są wielcy. „Tak – odparł Leon – bogowie rzeczywiście są wielcy i zdolni zgubić dusze, które w nich wierzą”. Obrażony sędzia wydał wyrok śmierci i kazał poprowadzić chrześcijanina przez skały i przepływający w pobliżu górski potok. Oprawcy tak gorliwie spełnili jego rozkaz, że św. Leon oddał duszę Bogu w drodze na egzekucję.
Ciało męczennika zostało wrzucone w rozpadlinę, skąd wydobyli je potem chrześcijanie. Znaleźli świętego niemal nietkniętego, poza kilkoma sińcami, z twarzą świeżą i uśmiechniętą. A miejsce, gdzie go wrzucono, niegdyś nieprzebyte, stało się bezpieczne dla ludzi i zwierząt.
* Wspomnienie tych świętych zawierają synaksariony bizantyjskie.
Za: Synaksarion. Luty, Wydawnictwo „Bratczyk”, Hajnówka 2014, s. 255.