Zostań przyjacielem cerkiew.pl
LEON papież rzymski (Swiatitiel Lew, papa Rimskij), 18 lutego/3(2*) marca.
Urodził się około 400 r. w Turcji (inne źródła podają Toskanię). Otrzymał staranne i szerokie wykształcenie, które otwierało przed nim wspaniałą świecką karierę. Jednakże, dążąc do duchowego życia, wybrał inną drogę i został przez papieża św. Sykstusa III (432-440) mianowany archidiakonem. W 440 r. przebywał jako legat w Galii i we wrześniu po śmierci Sykstusa za swą bogobojność i uczoność dostąpił godności papieża. Sprawując tę funkcję był prawdziwym pasterzem swego stada oraz gorliwym obrońcą czystości wiary od herezji manicheizmu i eutychianizmu. Umiejętnie łączył wrodzoną delikatność i dobroć ze stanowczością w kwestiach ortodoksji wiary.
Poprzez legatów brał udział w osądzeniu Eutychiusza i Dioskura (uczyli o jednej naturze Chrystusa) na IV Soborze powszechnym, który odbył się w Chalcedonie w 451 r. W sprawie zwołania tego soboru pisał wcześniej listy do cesarzy Teodozjusza II (408-450) i Marcjana (450-457). Podczas soboru walnie przyczynił się do osądzenia herezji monofizytyzmu. Wobec 630 zgromadzonych biskupów odczytano jego list do nieżyjącego już patriarchy konstantynopolitańskiego św. Flawiana (447-449), który ucierpiał na zdrowiu po nieuznanym soborze w Efezie ("zbójecki") w 449 r. List św. Lwa przedstawiał prawosławne nauczanie o dwóch naturach Jezusa Chrystusa. Zgodzili się z nim wszyscy obecni na soborze biskupi, osądzając tym samym heretyków - Eutychiusz i Dioskur zostali odłączeni od Kościoła.
Papież Lew był również obrońcą swego Kościoła. Rok po soborze chalcedońskim siłą swego słowa powstrzymał wodza Hunów Attylę od zrównania Rzymu z ziemią. Jego zdolność przekonywania okazała się równie silna w 455 r., gdy udało mu się namówić Genzeryka, króla Wandalów, aby nie przelewali krwi i nie podpalali rzymskich budynków.
Święty Lew zmarł w 461 r. Pozostawił po sobie posłanie do patriarchy konstantynopolitańskiego Flawiana o naturach Chrystusa - boskiej i ludzkiej, około sto kazań (napisanych prostym i wymownym językiem) oraz 96 kazań i 143 listy do różnych osób, w których znajduje się wiele interesujących obserwacji psychologicznych.
Relikwie św. Lwa znajdują się w bazylice św. Piotra w Watykanie. Kościół rzymskokatolicki nazywa go Leonem I. Nadał mu też przydomek "Wielki". W 1754 r. papież Benedykt XIV ogłosił go Doktorem Kościoła. Na Zachodzie jest dużo bardziej znany niż w Kościele prawosławnym.
W ikonografii Lew przedstawiany jest w tradycyjnym typie świętego biskupa. Jest mężczyzną w średnim wieku, z krótką brodą i charakterystycznymi lokami na grzywce. W dłoniach trzyma Ewangelię.
W sztuce zachodniej bywa również ukazywany w papieskich szatach i tiarze lub podczas pisania. Za atrybuty służą mu poza księgą kielich oraz orszak z półksiężycem, któremu zastępuje drogę. Na Zachodzie uważany jest za patrona muzyków i śpiewaków.
Imię Lew jest wschodniosłowiańskim tłumaczeniem greckiego imienia Leon (w polszczyźnie ma dwa tłumaczenia: Leo i Leon). Pochodzi od słowa leon - "lew".
*w latach przestępnych, gdy luty ma 29 dni
opr. Jarosław Charkiewicz i Tomasz Sulima