Melania Rzymianka (439)

MELANIA Rzymianka, mniszka (Prepodobnaja Melania Rimljanynia), 31 grudnia/13 stycznia, zm. 439.

Urodziła się w Rzymie około 383 r. Była córką bogatego senatora Waleriusza Publicoli. Wbrew swej woli została wydana za mąż za znanego dostojnika - Waleriusza Piniano. Jej pobożność i surowy tryb życia początkowo wzbudzały sprzeciw rodziny. Jednak po urodzeniu dwojga dzieci i ich przedwczesnej śmierci, mąż Melanii oraz owdowiała matka, zrozumieli ją. Gdy jednak zaczęła wyprzedawać majątek, a uzyskane środki rozdawać biednym i ofiarowywać Kościołowi jak też masowo wyzwalać niewolników, rodzina ponownie zaprotestowała. Szukając poparcia bliscy odwołali się nawet do samego cesarza Honoriusza, ten jednak stanął w obronie Melanii.

W 406 r. święta przeniosła się do miasta Nola, dwa lata później na Sycylię, a następnie do Tagasty w Afryce, gdzie miała majątki ziemskie. Stamtąd w 417 r. udała się do Jerozolimy, by kontynuować pełne miłosiernych uczynków życie. O jej zamożności świadczy fakt, że wspomniane podróże wraz z Melanią odbywała jej matka, małżonek oraz około stu osób służby. Wszyscy wiedli życie na wzór mnichów, oddając się pracy, modlitwie i lekturze świętych tekstów.

W 432 r., po śmierci męża, na Górze Oliwnej Melania założyła wspólnotę zakonną. Wraz z innymi kobietami dzieliła trudy życie, wypełnionego modlitwą i miłosierdziem, zajmując się głównie przepisywaniem ksiąg. W 439 r. udała się do Betlejem, aby tam świętować Boże Narodzenie. Tydzień później zmarła. Życie świętej spisał jej kapelan Geroncjusz.

Od imienia św. Melanii otrzymały nazwy noworoczne zabawy organizowane według kalendarza juliańskiego, zwane "małankami" (w Polsce zabawy sylwestrowe). Gorliwe modlitwy kierują do niej rodzące kobiety.

Na ikonach święta przedstawiana jest jako kobieta odziana w mnisze szaty (z nakryciem głowy) zwykle w zielonym odcieniu. Ręce ma modlitewnie ułożone na piersi lub uniesione do góry. W jednej z nich niekiedy trzyma czotki.

oprac. Jarosław Charkiewicz