Zostań przyjacielem cerkiew.pl
PROKOP Z USTIUGA, błogosławiony, sprawiedliwy (Prawiednyj Prokopij, Christa radi jurodiwyj, Ustjużskij czudotworec), 8/21 lipca.
Był zagranicznym, prawdopodobnie niemieckim, kupcem. Zajmując się handlem z ruskim Nowogrodem Wielkim, poznał piękno i głębię prawosławnej wiary. Postanowił rozdać swój majątek biednym, pozostawił życie świeckie i wstąpił do klasztoru.
Początkowo Prokop mieszkał w Monasterze Chutynskim, jednak po pewnym czasie, unikając ludzi, wybrał sobie inną, trudniejszą drogę - szaleństwo dla Chrystusa. Stał się prawdopodobnie pierwszym na Rusi błogosławionym saloitą, wywodzącym się nie spośród mnichów lecz z ludzi świeckich. Jego życie było niezwykle trudne. Bity i wyśmiewany przez ludzi, chodził w porwanym odzieniu i bez butów, sypiał w przygodnych miejscach, najczęściej przy cerkwiach. Nie przyjmując jałmużny od bogatych, lecz tylko z rąk zwykłych ludzi, często nie jadał niczego. Za swe wyrzeczenia uzyskał od Boga dar przepowiadania przyszłości oraz czynienia cudów.
Uprzedzony przez anioła Pańskiego o zbliżającej się śmierci, zmarł w sędziwym wieku w 1303 r. obok wrót wejściowych do Monasteru Archangielskiego. Jego relikwie złożono pod ustiuskim soborem, który otrzymał jego imię.
Św. Prokop uważany jest za opiekuna marynarzy, żeglarzy i innych osób podróżujących wodą. Modlitwy do niego mają chronić przed burzą i utonięciem oraz śmiercią przez zamarznięcie.
W ikonografii święty przedstawiany jest jako starszy mężczyzna z krótką, jasnokasztanową brodą. Na sobie ma przerzucony przez ramię, porwany płaszcz, a na nogach ciemne, sięgające za łydkę buty. W dłoni trzyma zwykle trzy pogrzebacze. Na niektórych wyobrażeniach drugą rękę i wzrok kieruje w modlitwie ku "Chrystusowi w obłoku".
Imię Prokop (gr. Prokopios) wywodzi się od greckiego słowa prokope - "postęp, rozwój" lub prokopos - "przygotowany, gotowy do walki".
opr. Jarosław Charkiewicz