Zostań przyjacielem cerkiew.pl
TADEUSZ, apostoł (Apostoł Faddiej), 4/17 stycznia (Sobór siedemdziesięciu apostołów) i 21 sierpnia/3 września.
Apostoł Tadeusz należał do grona siedemdziesięciu apostołów. Był z pochodzenia Żydem, a urodził się w syryjskim mieście Edessa (dzisiejsze Şanlıurfa (Urfa) w Turcji).
Pewnego razu, gdy przybył do Jerozolimy na święto, usłyszał kazanie Jana Chrzciciela i został przez niego ochrzczony. Po tym wydarzeniu pozostał w Palestynie. Gdy zobaczył Chrystusa, został jego uczniem. Zbawiciel wybrał go do grona siedemdziesięciu uczniów, których posłał do miast, które sam zamierzał odwiedzić (Łk 10,1).
Po Wniebowstąpieniu Jezusa, apostoł Tadeusz głosił Ewangelię w Syrii i Mezopotamii. Swoje kazanie apostoł potwierdzał wieloma cudami. Przybył także do Edessy i nawrócił tamtejszego króla Abgara V wraz z ludem. (Według tradycji ten król otrzymał płótno z odbiciem oblicza Zbawiciela, Mandylion). Apostoł Tadeusz ustanowił w Edessie prezbiterów i założył tam Cerkiew. Król zapragnął odwdzięczyć się bogatymi darami, lecz apostoł odmówił. Wędrując dalej, nawracał wielu pogan na chrześcijaństwo. Gdy doszedł do Bejrutu założył lokalną Cerkiew i tam też, wg słowiańskiej miniei, zmarł w 44 r.
Inne źródła podają Edessę jako miejsce śmierci apostoła. Natomiast starożytne ormiańskie podanie mówi, że ap. Tadeusz, po licznych torturach był ścięty mieczem 21 grudnia 50 r. w regionie Artaz (dzisiaj: irańska prowincja Zachodni Azerbejdżan sąsiadująca z Armenią).
Apostoła Tadeusza z grona siedemdziesięciu nie należy go mylić z ap. Judą, bratem Pańskim, zwanym Tadeuszem, który należał do grona dwunastu apostołów.
Imię Tadeusz pochodzi prawdopodobnie od hebrajskiego słowa taddai - "śmiały odważny; sprytny, mądry".
opr. Piotr Makal