Czytania Liturgiczne na 21(8) grudzień 2020 roku

5I Mojżesz więc był wierny w całym domu Jego, jako sługa na świadectwo o tym, co miało być powiedziane.

5Бра́тїе, мѡѷсе́й вѣ́ренъ бѣ̀ во все́мъ домꙋ̀ є҆гѡ̀, ꙗ҆́коже слꙋга̀, во свидѣ́тельство глаго́латисѧ и҆мѣ́вшымъ:

6A Chrystus jako Syn nad domem Jego, a domem Jego jesteśmy my, jeśli tylko śmiałość i chlubę nadziei do samego końca mocno utrzymamy.

6хрⷭ҇то́съ же ꙗ҆́коже сн҃ъ въ домꙋ̀ свое́мъ: є҆гѡ́же до́мъ мы̀ є҆смы̀, а҆́ще дерзнове́нїе и҆ похвалꙋ̀ ᲂу҆пова́нїѧ да́же до конца̀ и҆звѣ́стно ᲂу҆держи́мъ.

7Dlatego, tak jak mówi Duch Święty: Dzisiaj, jeśli głos jego usłyszycie,

7Тѣ́мже, ꙗ҆́коже гл҃етъ дх҃ъ ст҃ы́й, дне́сь, а҆́ще гла́съ є҆гѡ̀ ᲂу҆слы́шите,

8to nie czyńcie twardymi serc waszych, jak w czasie rozgoryczenia we dni próby na pustyni,

8не ѡ҆жесточи́те серде́цъ ва́шихъ, ꙗ҆́коже въ прогнѣ́ванїи, во днѝ и҆скꙋше́нїѧ въ пꙋсты́ни,

9gdzie ojcowie wasi wystawili mnie na próbę, doświadczyli mnie, i oglądali dzieła moje przez lat czterdzieści.

9и҆дѣ́же и҆скꙋси́ша мѧ̀ ѻ҆тцы̀ ва́ши, и҆скꙋси́ша мѧ̀ и҆ ви́дѣша дѣла̀ моѧ̑ четы́редесѧть лѣ́тъ.

10Dlatego rozgniewałem się na to pokolenie i rzekłem: zawsze błądzą sercem; i oni to nie poznali dróg moich,

10Сегѡ̀ ра́ди негодова́хъ ро́да тогѡ̀ и҆ рѣ́хъ: прⷭ҇нѡ заблꙋжда́ютъ се́рдцемъ, ті́и же не позна́ша пꙋті́й мои́хъ:

11tak iż przysiągłem w gniewie moim: jeśli wejdą do odpoczynku mego.

11ꙗ҆́кѡ клѧ́хсѧ во гнѣ́вѣ мое́мъ, а҆́ще вни́дꙋтъ въ поко́й мо́й.

17A na których był zagniewany przez lat czterdzieści? Czyż nie na tych, którzy zgrzeszyli, których ciała legły na pustyni?

17Ко́ихъ же негодова̀ четы́редесѧть лѣ́тъ; Не согрѣши́вшихъ ли, и҆́хже кѡ́сти падо́ша въ пꙋсты́ни;

18Którym zaś przysiągł, że nie wejdą do odpoczynku Jego, jak nie tym, którzy okazali posłuszeństwa?

18Котѡ́рымъ же клѧ́лсѧ не вни́ти въ поко́ище є҆гѡ̀; Ꙗ҆́вѣ, ꙗ҆́кѡ проти́вльшымсѧ.

19Widzimy więc, że nie mogli wejść z powodu niewiary.

19И҆ ви́димъ, ꙗ҆́кѡ не возмого́ша вни́ти за невѣ́рствїе.

27W owym czasie, niektórzy z saduceuszów głoszących, że nie ma zmartwychwstania, podeszli i zapytali Jezusa,

27Во вре́мѧ ѻ҆́но, пристꙋпи́ша ко і҆и҃сꙋ нѣ́цыи ѿ саддꙋкє́й, глаго́лющїи воскресе́нїю не бы́ти, вопроша́хꙋ є҆го̀,

28mówiąc: – Nauczycielu, napisał nam Mojżesz: Jeśli czyjś brat umrze, będąc żonaty, a byłby bezdzietny, niech brat pojmie jego żonę i wzbudzi potomstwo bratu swemu.

28глаго́люще: ᲂу҆чт҃лю, мѡѷсе́й написа̀ на́мъ: а҆́ще комꙋ̀ бра́тъ ᲂу҆́мретъ и҆мы́й женꙋ̀, и҆ то́й безча́денъ ᲂу҆́мретъ, да бра́тъ є҆гѡ̀ по́йметъ женꙋ̀ и҆ возста́витъ сѣ́мѧ бра́тꙋ своемꙋ̀:

29Było więc siedmiu braci. I pierwszy, pojąwszy żonę, umarł bezdzietnie.

29се́дмь ᲂу҆̀бо бра́тїй бѣ̀: и҆ пе́рвый поѧ́тъ женꙋ̀, ᲂу҆́мре безча́денъ:

30I drugi pojął tę żonę, i umarł bezdzietnie,

30и҆ поѧ́тъ вторы́й женꙋ̀, и҆ то́й ᲂу҆́мре безча́денъ:

31i trzeci pojął ją; i tak kolejno siedmiu nie zostawiło dzieci i pomarło.

31и҆ тре́тїй поѧ́тъ ю҆̀: та́кожде же и҆ всѝ се́дмь: и҆ не ѡ҆ста́виша ча̑дъ и҆ ᲂу҆мро́ша:

32Wreszcie iż ona umarła.

32по́слѣжде же всѣ́хъ ᲂу҆́мре и҆ жена̀:

33Którego więc z nich żoną będzie po powstaniu z martwych? Siedmiu bowiem miało ją za żonę.

33въ воскрⷭ҇нїе ᲂу҆̀бо, кото́рагѡ и҆́хъ бꙋ́детъ жена̀; се́дмь бо и҆мѣ́ша ю҆̀ женꙋ̀.

34Powiedział im Jezus: – Dzieci tego wieku żenią się i za mąż wychodzą,

34И҆ ѿвѣща́въ речѐ и҆̀мъ і҆и҃съ: сы́нове вѣ́ка сегѡ̀ же́нѧтсѧ и҆ посѧга́ютъ:

35ci zaś, którzy będą uznani za godnych osiągnięcia tamtego wieku i powstania z martwych, nie żenią się ani nie wychodzą za mąż.

35а҆ сподо́бльшїисѧ вѣ́къ ѡ҆́нъ ᲂу҆лꙋчи́ти и҆ воскрⷭ҇нїе, є҆́же ѿ ме́ртвыхъ, ни же́нѧтсѧ, ни посѧга́ютъ:

36Nie mogą bowiem już umrzeć, gdyż są równi aniołom i dziećmi Boga są, będąc dziećmi zmartwychwstania.

36ни ᲂу҆мре́ти бо ктомꙋ̀ мо́гꙋтъ: ра́вни бо сꙋ́ть а҆́гг҃лѡмъ и҆ сн҃ове сꙋ́ть бж҃їи, воскрⷭ҇нїѧ сн҃ове сꙋ́ще:

37Że zaś umarli zmartwychwstają, i Mojżesz ogłosił przy Krzewie [Gorejącym], gdy nazywa Pana Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba.

37а҆ ꙗ҆́кѡ востаю́тъ ме́ртвїи, и҆ мѡѷсе́й сказа̀ при кꙋпинѣ̀, ꙗ҆́коже глаго́летъ гдⷭ҇а бг҃а а҆враа́млѧ и҆ бг҃а і҆саа́кова и҆ бг҃а і҆а́кѡвлѧ:

38Bóg zaś nie jest Bogiem umarłych, lecz żywych, u Niego bowiem wszyscy są żywi.

38бг҃ъ же нѣ́сть ме́ртвыхъ, но живы́хъ: вси́ бо томꙋ̀ жи́ви сꙋ́ть.

39Odpowiadając zaś, niektórzy ze znawców Ksiąg rzekli: – Nauczycielu, dobrze powiedziałeś.

39Ѿвѣща́вше же нѣ́цыи ѿ кни̑жникъ реко́ша: ᲂу҆чт҃лю, до́брѣ ре́клъ є҆сѝ.

40I więcej już nie odważyli się Go o cokolwiek pytać.

40Ктомꙋ́ же не смѣ́ѧхꙋ є҆го̀ вопроси́ти ничесѡ́же. Рече́ же къ ни̑мъ:

41On zaś rzekł do nich: – Jakże to mówią, że Chrystus jest synem Dawida?

41ка́кѡ глаго́лютъ хрⷭ҇та̀ сн҃а дв҃дова бы́ти;

42Sam bowiem Dawid mówi w Księdze Psalmów: Rzekł Pan Panu memu: Zasiądź po mojej prawicy,

42Са́мъ бо дв҃дъ глаго́летъ въ кни́зѣ ѱало́мстѣй: речѐ гдⷭ҇ь гдⷭ҇еви моемꙋ̀: сѣдѝ ѡ҆деснꙋ́ю менє̀,

43aż położę wrogów Twoich jako podnóżek stóp Twoich!

43до́ндеже положꙋ̀ врагѝ твоѧ̑ подно́жїе нога́ма твои́ма.

44Dawid więc nazywa Go Panem, to jak może być jego synem?

44Дв҃дъ ᲂу҆̀бо гдⷭ҇а є҆го̀ нарица́етъ, и҆ ка́кѡ сн҃ъ є҆мꙋ̀ є҆́сть;