Czytania Liturgiczne na 13 października (30 września) 2021 roku

8Mnie, najmniejszemu spośród świętych, została dana ta łaska: zwiastować poganom niezgłębione bogactwo Chrystusa

8Бра́тїе, мнѣ̀ ме́ньшемꙋ всѣ́хъ ст҃ы́хъ дана̀ бы́сть бл҃года́ть сїѧ̀, во ꙗ҆зы́цѣхъ благовѣсти́ти неизслѣ́дованное бога́тство хрⷭ҇то́во,

9i oświecić wszystkich, czym jest ekonomia tajemnicy od wieków ukrytej w Bogu, który wszystko stworzył Jezusem Chrystusem;

9и҆ просвѣти́ти всѣ́хъ, что̀ є҆́сть смотре́нїе та́йны сокрове́нныѧ ѿ вѣкѡ́въ въ бз҃ѣ, созда́вшемъ всѧ́чєскаѧ і҆и҃съ хрⷭ҇то́мъ,

10aby teraz została poznana przez zwierzchności i władze na niebiosach [poprzez Cerkiew] różnorodna mądrość Boża,

10да ска́жетсѧ нн҃ѣ нача́лѡмъ и҆ власте́мъ на нбⷭ҇ныхъ цр҃ковїю многоразли́чнаѧ премⷣрость бж҃їѧ,

11wedle przedwiecznego postanowienia, które powziął w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.

11по предложе́нїю вѣ̑къ, є҆́же сотворѝ ѡ҆ хрⷭ҇тѣ̀ і҆и҃сѣ гдⷭ҇ѣ на́шемъ,

12W Nim mamy śmiałość i dostęp, pełni ufności, przez wiarę w Niego.

12ѡ҆ не́мже и҆́мамы дерзнове́нїе и҆ приведе́нїе въ надѣ́ѧнїи вѣ́рою є҆гѡ̀.

13Dlatego proszę [was], aby nie poddawać się zniechęceniu w obliczu cierpień moich za was, które są chwałą waszą.

13Тѣ́мже молю̀ (вы̀) не стꙋжа́ти сѝ въ ско́рбехъ мои́хъ ѡ҆ ва́съ, ꙗ҆́же є҆́сть сла́ва ва́ша.

14Przeto zginam kolana moje ku Ojcu Pana naszego Jezusa Chrystusa,

14Сегѡ̀ ра́ди преклонѧ́ю колѣ́на моѧ̑ ко ѻ҆ц҃ꙋ̀ гдⷭ҇а на́шегѡ і҆и҃са хрⷭ҇та̀,

15od którego wywodzi swą nazwę wszelkie ojcostwo w niebie i na ziemi,

15и҆з̾ негѡ́же всѧ́ко ѻ҆те́чество на нб҃сѣ́хъ и҆ на землѝ и҆менꙋ́етсѧ:

16aby dał wam według bogactwa swojej chwały siłę, żeby przez Ducha Jego wzmocnić się w człowieka wewnętrznego.

16да да́стъ ва́мъ по бога́тствꙋ сла́вы своеѧ̀, си́лою ᲂу҆тверди́тисѧ дх҃омъ є҆гѡ̀ во внꙋ́треннемъ человѣ́цѣ,

17Tak by zamieszkał Chrystus przez wiarę w waszych sercach, żebyście byli zakorzenieni i ugruntowani w miłości,

17всели́тисѧ хрⷭ҇тꙋ̀ вѣ́рою въ сердца̀ ва̑ша: въ любвѝ вкорене́ни и҆ ѡ҆снова́ни,

18zdołali pojąć razem ze wszystkimi świętymi, czym jest szerokość i długość, i wysokość, i głębokość,

18да возмо́жете разꙋмѣ́ти со всѣ́ми ст҃ы́ми, что̀ широта̀ и҆ долгота̀ и҆ глꙋбина̀ и҆ высота̀,

19i poznali przewyższającą wszelką wiedzę miłość Chrystusową, tak abyście zostali napełnieni całą pełnią Bożą.

19разꙋмѣ́ти же преспѣ́ющꙋю ра́зꙋмъ любо́вь хрⷭ҇то́вꙋ, да и҆спо́лнитесѧ во всѧ́ко и҆сполне́нїе бж҃їе.

20A Temu, który może uczynić wszystko ponad wszelką miarę, o co prosimy lub myślimy, według działającej w nas mocy.

20Могꙋ́щемꙋ же па́че всѧ̑ твори́ти по преизбы́точествїю, и҆́хже про́симъ и҆лѝ разꙋмѣ́емъ, по си́лѣ дѣ́йствꙋемѣй въ на́съ,

21Jemu chwała w Cerkwi i w Chrystusie Jezusie przez wszystkie pokolenia wieku wieków. Amen.

21томꙋ̀ сла́ва въ цр҃кви ѡ҆ хрⷭ҇тѣ̀ і҆и҃сѣ во всѧ̑ ро́ды вѣ́ка вѣкѡ́въ. А҆ми́нь.

14Abyśmy nie byli już niemowlętami, kołysanymi i miotanymi wszelkim wiatrem nauczania kłamliwej gry ludzkiej, podstępem wprowadzani w zbłądzenie,

14Бра́тїе, да не быва́емъ ктомꙋ̀ младе́нцы, вла́ющесѧ и҆ скита́ющесѧ всѧ́кимъ вѣ́тромъ ᲂу҆че́нїѧ, во лжѝ человѣ́честѣй, въ кова́рствѣ ко́зней льще́нїѧ.

15lecz będąc szczerzy w miłości, wzrastajmy we wszystkim ku Temu, który jest Głową, Chrystusem.

15и҆́стинствꙋюще же въ любвѝ, да возрасти́мъ въ него̀ всѧ́чєскаѧ, и҆́же є҆́сть глава̀ хрⷭ҇то́съ,

16Z Niego zaś całe Ciało spajane i zespalane poprzez każde zetknięcie zaopatrzenia zgodnie z działaniem w mierze każdej jednej części [ukierunkowanej na] wzrost Ciała ku budowaniu siebie samego w miłości.

16и҆з̾ негѡ́же всѐ тѣ́ло, составлѧ́емо и҆ счинѣва́емо прили́чнѣ всѧ́цѣмъ ѡ҆сѧза́нїемъ подаѧ́нїѧ, по дѣ́йствꙋ въ мѣ́рѣ є҆ди́ныѧ коеѧ́ждо ча́сти, возраще́нїе тѣ́ла твори́тъ въ созда́нїе самагѡ̀ себє̀ любо́вїю.

17A to mówię i poświadczam w Panu, abyście już nie postępowali, jak poganie postępują w próżności swego umysłu,

17Сїѐ ᲂу҆̀бо глаго́лю и҆ послꙋ́шествꙋю ѡ҆ гдⷭ҇ѣ, ктомꙋ̀ не ходи́ти ва́мъ, ꙗ҆́коже и҆ про́чїи ꙗ҆зы́цы хо́дѧтъ въ сꙋетѣ̀ ᲂу҆ма̀ и҆́хъ,

18będąc zamroczeni w myśleniu, oddzieleni od życia Bożego przez obecną w nich niewiedzę, przez zatwardziałość ich serc,

18помраче́ни смы́сломъ, сꙋ́ще ѿчꙋжде́ни ѿ жи́зни бж҃їѧ, за невѣ́жество сꙋ́щее въ ни́хъ, за ѡ҆камене́нїе серде́цъ и҆́хъ:

19ci, którzy otępieli, oddali siebie rozpasaniu, ku czynieniu zachłannie wszelkiej nieczystości.

19и҆̀же въ неча́ѧнїе вло́жшесѧ, преда́ша себѐ стꙋдодѣѧ́нїю, въ дѣ́ланїе всѧ́кїѧ нечистоты̀ въ лихоима́нїи.

33W owym czasie, przystąpili faryzeusze do Jezusa, mówiąc: – Dlaczego uczniowie Jana poszczą często i zanoszą modlitwy, podobnie jak i ci od faryzeuszów, a Twoi zaś jedzą i piją?

33Во вре́мѧ ѻ҆́но, пристꙋпи́ша фарїсе́и ко і҆и҃сꙋ, глаго́люще: почто̀ ᲂу҆ченицы̀ і҆ѡа́нновы постѧ́тсѧ ча́стѡ, и҆ моли̑твы творѧ́тъ, та́кожде и҆ фарїсе́йстїи, а҆ твоѝ ꙗ҆дѧ́тъ и҆ пїю́тъ;

34A On rzekł do nich: – Czy możecie kazać pościć weselnikom, gdy pan młody jest z nimi?

34Ѻ҆́нъ же речѐ къ ни̑мъ: є҆да̀ мо́жете сы́ны бра̑чныѧ, до́ндеже жени́хъ съ ни́ми є҆́сть, сотвори́ти пости́тисѧ;

35Ale przyjdą dni, kiedy zostanie im zabrany pan młody, wtedy będą pościć, w owe dni.

35прїи́дꙋтъ же дні́е, є҆гда̀ ѿѧ́тъ бꙋ́детъ ѿ ни́хъ жени́хъ, и҆ тогда̀ постѧ́тсѧ въ ты̑ѧ дни̑.

36I powiedział im przypowieść: – Nikt nie odrywa łaty z ubrania nowego, by ją naszyć na stare, inaczej rozerwie nowe i łata z nowego ubrania nie będzie pasowała do starego.

36Гл҃аше же и҆ при́тчꙋ къ ни̑мъ, ꙗ҆́кѡ никто́же приставле́нїѧ ри́зы но́вы приставлѧ́етъ на ри́зꙋ ве́тхꙋ: а҆́ще ли же нѝ, и҆ но́вꙋю раздере́тъ, и҆ ве́тсѣй не согласꙋ́етъ є҆́же ѿ но́вагѡ.

37I nikt nie wlewa młodego wina do starych worków, inaczej młode wino rozerwie worki i wino się rozleje, i worki przepadną.

37И҆ никто́же влива́етъ вїна̀ но́ва въ мѣ́хи вє́тхи: а҆́ще ли же нѝ, расто́ргнетъ но́вое вїно̀ мѣ́хи, и҆ са́мо и҆злїе́тсѧ, и҆ мѣ́си поги́бнꙋтъ:

38Ale wlewa się młode wino do nowych worków, i tak jedno i drugie zostanie zachowane.

38но вїно̀ но́вое въ мѣ́хи нѡ́вы влива́ти {подоба́етъ}: и҆ ѻ҆боѧ̑ соблюдꙋ́тсѧ.

39Nikt, kto pił stare [wino], nie zechce młodego; mówi bowiem: stare jest lepsze.

39И҆ никто́же пи́въ ве́тхое, а҆́бїе хо́щетъ но́вагѡ: глаго́летъ бо: ве́тхое лꙋ́чше є҆́сть.

12W owym czasie, poszedł Jezus na górę, aby się modlić, i spędził całą noc na modlitwie do Boga.

12Во вре́мѧ ѻ҆́но, и҆зы́де і҆и҃съ въ го́рꙋ помоли́тисѧ, и҆ бѣ̀ ѡ҆бно́щь въ моли́твѣ бж҃їи.

13A kiedy nastał dzień, przywołał swoich uczniów i wybrał z nich dwunastu, których nazwał apostołami:

13И҆ є҆гда̀ бы́сть де́нь, призва̀ ᲂу҆чн҃кѝ своѧ̑: и҆ и҆збра̀ ѿ ни́хъ двана́десѧте, и҆̀хже и҆ а҆пⷭ҇лы наречѐ:

14Szymona, którego nazwał Piotrem, i Andrzeja, brata jego, i Jakuba, i Jana, i Filipa, i Bartłomieja,

14сі́мѡна, є҆го́же и҆менова̀ петра̀, и҆ а҆ндре́а бра́та є҆гѡ̀, і҆а́кѡва и҆ і҆ѡа́нна, фїлі́ппа и҆ варѳоломе́а,

15i Mateusza, i Tomasza, i Jakuba Alfeuszowego, i Szymona, zwanego Zelotą,

15матѳе́а и҆ ѳѡмꙋ̀, і҆а́кѡва а҆лфе́ева и҆ сі́мѡна нарица́емаго зилѡ́та,

16i Judę Jakubowego, i Judasza Iskariotę, który stał się zdrajcą.

16і҆ꙋ́дꙋ і҆а́кѡвлѧ, и҆ і҆ꙋ́дꙋ і҆скарїѡ́тскаго, и҆́же и҆ бы́сть преда́тель.

17I zstąpiwszy z nimi, stanął na równinie i [był tam] tłum wielki uczniów Jego i wielkie mnóstwo ludu z całej Judei i z Jeruzalem, i z przymorza [koło] Tyru i Sydonu,

17И҆зше́дъ съ ни́ми, ста̀ на мѣ́стѣ ра́внѣ: и҆ наро́дъ ᲂу҆чн҃къ є҆гѡ̀, и҆ мно́жество мно́го люді́й ѿ всеѧ̀ і҆ꙋде́и и҆ і҆ерⷭ҇ли́ма, и҆ помо́рїѧ тѵ́рска и҆ сїдѡ́нска,

18którzy przyszli, aby Go usłyszeć i uleczyć się ze swych chorób. Także dręczeni przez duchy nieczyste byli uzdrawiani.

18и҆̀же прїидо́ша послꙋ́шати є҆гѡ̀ и҆ и҆сцѣли́тисѧ ѿ недꙋ̑гъ свои́хъ, и҆ стра́ждꙋщїи ѿ дꙋ̑хъ нечи́стыхъ: и҆ и҆сцѣлѧ́хꙋсѧ.

19A cały tłum próbował Go dotknąć, moc bowiem z Niego wychodziła i leczyła wszystkich.

19И҆ ве́сь наро́дъ и҆ска́ше прикаса́тисѧ є҆мꙋ̀: ꙗ҆́кѡ си́ла ѿ негѡ̀ и҆схожда́ше и҆ и҆сцѣлѧ́ше всѧ̑.