Czytania Liturgiczne na 30(17) listopad 2021 roku

9Bo jakież dziękczynienie mamy składać Bogu za was, za wszelką radość, którą uradowaliśmy się dzięki wam przed Bogiem naszym.

9Бра́тїе, ко́е благодаре́нїе бг҃ꙋ мо́жемъ возда́ти ѡ҆ ва́съ, ѡ҆ всѧ́кой ра́дости, є҆́юже ра́дꙋемсѧ ва́съ ра́ди, пред̾ бг҃омъ на́шимъ;

10Nocą i dniem jak najżarliwiej zanosimy modlitwy, by zobaczyć oblicze wasze i nadrobić braki wiary waszej.

10но́щь и҆ де́нь преизли́ха молѧ́щесѧ ви́дѣти лицѐ ва́ше и҆ соверши́ти лише́нїе вѣ́ры ва́шеѧ;

11A sam Bóg i Ojciec nasz, i Pan nasz, Jezus Chrystus, niech utoruje naszą drogę do was.

11Са́мъ же бг҃ъ и҆ ѻ҆ц҃ъ на́шъ и҆ гдⷭ҇ь на́шъ і҆и҃съ хрⷭ҇то́съ да и҆спра́витъ пꙋ́ть на́шъ къ ва́мъ.

12Was zaś niech pomnoży Pan i napełni was obfitą miłością jednych do drugich i do wszystkich, tak jak i my do was.

12Ва́съ же гдⷭ҇ь да ᲂу҆мно́житъ и҆ да и҆збы́точествитъ любо́вїю дрꙋ́гъ ко дрꙋ́гꙋ и҆ ко всѣ̑мъ, ꙗ҆́коже и҆ мы̀ къ ва́мъ,

13Aby umocnił wasze serca jako nienaganne w świętości przed Bogiem i Ojcem naszym na przyjście Pana naszego, Jezusa Chrystusa ze wszystkimi Jego świętymi. Amen.

13во є҆́же ᲂу҆тверди́ти сердца̀ ва̑ша непорѡ́чна въ ст҃ы́ни пред̾ бг҃омъ и҆ ѻ҆ц҃е́мъ на́шимъ, въ прише́ствїе гдⷭ҇а на́шегѡ і҆и҃са хрⷭ҇та̀ со всѣ́ми ст҃ы́ми є҆гѡ̀. А҆ми́нь.

25W owym czasie, szły z Jezusem tłumy wielkie i zwróciwszy się, powiedział do nich:

25Во вре́мѧ ѻ҆́но, и҆дѧ́хꙋ со і҆и҃сомъ наро́ди мно́зи, и҆ ѡ҆бра́щсѧ речѐ къ ни́мъ:

26– Jeśli ktoś przychodzi do Mnie, a nie ma w nienawiści ojca swego i matki, i żony, i dzieci, i braci, i sióstr, i nawet duszy własnej, nie może być Moim uczniem.

26а҆́ще кто̀ грѧде́тъ ко мнѣ̀, и҆ не возненави́дитъ ѻ҆тца̀ своего̀ и҆ ма́терь, и҆ женꙋ̀ и҆ ча̑дъ, и҆ бра́тїю и҆ се́стръ, є҆ще́ же и҆ дꙋ́шꙋ свою̀, не мо́жетъ мо́й бы́ти ᲂу҆чн҃къ:

27Kto idzie za Mną, a nie dźwiga swego krzyża, nie może być Moim uczniem.

27и҆ и҆́же не но́ситъ креста̀ своегѡ̀ и҆ в̾слѣ́дъ менє̀ грѧде́тъ, не мо́жетъ мо́й бы́ти ᲂу҆чн҃къ.

28Któż bowiem z was, chcąc zbudować wieżę, najpierw nie usiądzie, aby obliczyć koszta, czy starczy mu na jej wykończenie?

28Кто́ бо ѿ ва́съ, хотѧ́й сто́лпъ созда́ти, не пре́жде ли сѣ́дъ расчте́тъ и҆мѣ́нїе, а҆́ще и҆́мать, є҆́же є҆́сть на соверше́нїе,

29Żeby nie było tak, że położywszy fundament, nie mógłby dokończyć [budowy] i wszyscy patrzący na to poczęliby z niego szydzić,

29да не, когда̀ положи́тъ ѡ҆снова́нїе и҆ не возмо́жетъ соверши́ти, всѝ ви́дѧщїи начнꙋ́тъ рꙋга́тисѧ є҆мꙋ̀,

30mówiąc: – Ten człowiek zaczął budować i nie mógł dokończyć.

30глаго́люще, ꙗ҆́кѡ се́й человѣ́къ нача́тъ зда́ти и҆ не мо́же соверши́ти;

31Albo który król, wyruszając na wojnę, aby zetrzeć się z innym królem, nie usiądzie najpierw, aby zasięgnąć rady, czy jest [wystarczająco] mocny, aby w dziesięć tysięcy zmierzyć się z tym, który z dwudziestoma tysiącami nadciąga przeciw niemu?

31И҆лѝ кі́й ца́рь и҆ды́й ко и҆но́мꙋ царю̀ сни́тисѧ съ ни́мъ на бра́нь, не сѣ́дъ ли пре́жде совѣщава́етъ, а҆́ще си́ленъ є҆́сть срѣ́сти съ десѧтїю̀ ты́сѧщъ грѧдꙋ́щаго со двѣма́десѧтьма ты́сѧщама на́нь;

32W przeciwnym razie, gdy tamten jest jeszcze daleko, wyprawia poselstwo z prośbą o pokój.

32а҆́ще ли же нѝ, є҆щѐ дале́че є҆мꙋ̀ сꙋ́щꙋ, моле́нїе посла́въ мо́литсѧ ѡ҆ смире́нїи.

33Tak więc, nikt z was, kto nie wyrzeka się wszystkiego, co do niego należy, nie może być Moim uczniem.

33Та́кѡ ᲂу҆̀бо всѧ́къ ѿ ва́съ, и҆́же не ѿрече́тсѧ всегѡ̀ своегѡ̀ и҆мѣ́нїѧ, не мо́жетъ бы́ти мо́й ᲂу҆чн҃къ.

34Dobra jest sól. Jeśli zaś i sól moc swoją straci, czymże będzie można ją osolić?

34Добро̀ є҆́сть со́ль: а҆́ще же со́ль ѡ҆бꙋѧ́етъ, чи́мъ ѡ҆соли́тсѧ;

35Nie przydaje się nawet jako nawóz dla ziemi, wyrzuca się ją precz. Kto ma uszy do słuchania, niech słucha.

35ни въ зе́млю, ни въ гно́й потре́бна є҆́сть: во́нъ и҆зсы́плютъ ю҆̀. И҆мѣ́ѧй ᲂу҆́шы слы́шати да слы́шитъ.