Czytania Liturgiczne na 9 listopada (27 października) 2023 roku

9Przypomnijcie więc sobie, bracia, trud nasz i wysiłek. Nocą i dniem pracując, by nie obciążać nikogo z was, głosiliśmy wam Ewangelię Bożą.

9Бра́тїе, по́мните трꙋ́дъ на́шъ, и҆ по́двигъ: но́щь бо и҆ де́нь дѣ́лающе, ꙗ҆́кѡ не ѡ҆тѧготи́ти ни є҆ди́нагѡ ѿ ва́съ, проповѣ́дахомъ ва́мъ бл҃говѣствова́нїе бж҃їе.

10Wy jesteście świadkami i Bóg, jak święcie, sprawiedliwie i nienagannie postępowaliśmy wobec was, wierzących.

10Вы̀ свидѣ́телє и҆ бг҃ъ, ꙗ҆́кѡ прпⷣбнѡ и҆ првⷣнѡ и҆ непоро́чнѡ ва́мъ вѣ́рꙋющымъ бы́хомъ,

11Wiecie bowiem, że każdego z was, jak ojciec swoje dzieci,

11ꙗ҆́коже вѣ́сте, занѐ є҆ди́наго кого́ждо ва́съ, ꙗ҆́коже ѻ҆те́цъ ча̑да своѧ̑,

12pocieszaliśmy i dodawaliśmy wam otuchy, i świadczyliśmy wam, byście postępowali godnie przed Bogiem, powołującym was do swojego Królestwa i chwały.

12молѧ́ще и҆ ᲂу҆тѣша́юще ва́съ, и҆ свидѣ́тельствꙋюще ва́мъ ходи́ти досто́йнѡ бг҃ꙋ, призва́вшемꙋ вы̀ во своѐ црⷭ҇тво и҆ сла́вꙋ.

13I dlatego i my dziękujemy Bogu nieustannie, że przyjmując Słowo usłyszane od nas o Bogu, przyjęliście je nie jako słowo ludzkie, ale takim, jakim jest prawdziwie Słowo Boże, które i działa w was, wierzących.

13Сегѡ̀ ра́ди и҆ мы̀ благодари́мъ бг҃а непреста́ннѡ, ꙗ҆́кѡ прїе́мше сло́во слы́шанїѧ бж҃їѧ ѿ на́съ, прїѧ́сте не а҆́ки сло́во человѣ́ческо, но, ꙗ҆́коже є҆́сть вои́стиннꙋ, сло́во бж҃їе, є҆́же и҆ дѣ́йствꙋетсѧ въ ва́съ вѣ́рꙋющихъ.

14Albowiem wy, bracia, staliście się naśladowcami Cerkwi Bożych, które są w Judei, w Chrystusie Jezusie, bo wycierpieliście to samo i wy od własnych współplemieńców, jak i oni od Żydów.

14Вы́ бо подѡ́бницы бы́сте, бра́тїе, цр҃квамъ бж҃їимъ сꙋ́щымъ во і҆ꙋде́и ѡ҆ хрⷭ҇тѣ̀ і҆и҃сѣ, занѐ та̑ѧжде и҆ вы̀ пострада́сте ѿ свои́хъ сплемє́нникъ, ꙗ҆́коже и҆ ті́и ѿ і҆ꙋдє́й,

14W owym czasie, kiedy Jezus wypędzał demona z niemego, stało się, że gdy demon wyszedł, niemy przemówił. I zdumiewały się tłumy.

14Во вре́мѧ ѻ҆́но, бѣ̀ і҆и҃съ и҆згонѧ̀ бѣ́са, и҆ то́й бѣ̀ нѣ́мъ: бы́сть же бѣ́сꙋ и҆зше́дшꙋ, проглаго́ла нѣмы́й: и҆ диви́шасѧ наро́ди.

15Ale niektórzy z nich orzekli: – Belzebubem, księciem demonów, wyrzuca demony;

15Нѣ́цыи же ѿ ни́хъ рѣ́ша: ѡ҆ веельзевꙋ́лѣ кнѧ́зи бѣсо́встѣмъ и҆зго́нитъ бѣ́сы.

16drudzy, wystawiając Go na próbę, znaku z nieba żądali od Niego.

16Дрꙋзі́и же и҆скꙋша́юще, зна́менїѧ ѿ негѡ̀ и҆ска́хꙋ съ небесѐ.

17Ale On, znając ich zamysły, powiedział im: – Każde królestwo rozdarte w sobie pustoszeje, a gdy dom jest przeciwko domowi, upada.

17Ѻ҆́нъ же вѣ́дый помышлє́нїѧ и҆́хъ, речѐ и҆̀мъ: всѧ́ко ца́рство са́мо въ себѣ̀ раздѣлѧ́ѧсѧ, запꙋстѣ́етъ: и҆ до́мъ на до́мъ, па́даетъ.

18Jeśli również szatan jest rozdwojony w sobie, jak się królestwo jego ostanie? Bo mówicie o Mnie, że belzebubem wyrzucam demony.

18А҆́ще же и҆ сатана̀ са́мъ въ себѣ̀ раздѣли́сѧ, ка́кѡ ста́нетъ ца́рство є҆гѡ̀, ꙗ҆́коже глаго́лете, ѡ҆ веельзевꙋ́лѣ и҆згонѧ́щѧ мѧ̀ бѣ́сы.

19Jeśli zaś Ja belzebubem wyrzucam demony, to wasi synowie kim wyrzucają? Dlatego oni będą sędziami waszymi.

19А҆́ще же а҆́зъ ѡ҆ веельзевꙋ́лѣ и҆згоню̀ бѣ́сы, сы́нове ва́ши ѡ҆ ко́мъ и҆зго́нѧтъ; Сегѡ̀ ра́ди ті́и бꙋ́дꙋтъ ва́мъ сꙋдїи̑.

20Jeśli jednak Ja palcem Bożym wyrzucam demony, to znaczy dosięgło was Królestwo Boże.

20А҆́ще ли же ѡ҆ пе́рстѣ бж҃їи и҆згоню̀ бѣ́сы, ᲂу҆̀бо пости́же на ва́съ црⷭ҇твїе бж҃їе.

21Kiedy mocarz uzbrojony strzeże swego domostwa, bezpieczny jest jego dobytek,

21Є҆гда̀ крѣ́пкїй воѡрꙋжи́всѧ храни́тъ сво́й дво́ръ, во смире́нїи {въ ми́рѣ} сꙋ́ть и҆мѣ̑нїѧ є҆гѡ̀:

22kiedy zaś Mocniejszy od niego nadejdzie i zwycięży go, zabiera mu oręż, w którym pokładał nadzieję, i rozdaje jego łupy.

22є҆гда́ же крѣ́плѣй є҆гѡ̀ наше́дъ побѣди́тъ є҆го̀, всѐ ѻ҆рꙋ́жїе є҆гѡ̀ во́зметъ, на не́же ᲂу҆пова́ше, и҆ коры́сть є҆гѡ̀ раздае́тъ.

23Kto nie jest ze Mną, jest przeciwko Mnie, i kto nie gromadzi ze Mną, rozprasza.

23И҆́же нѣ́сть со мно́ю, на мѧ̀ є҆́сть: и҆ и҆́же не собира́етъ со мно́ю, расточа́етъ.