Czytania Liturgiczne na 15(2) grudzień 2023 roku

15Wszystko więc czyste dla czystych, a dla zbrukanych i niewiernych nic nie jest czyste, lecz zbrukane są zarówno umysł, jak i sumienie.

15Ча́до ті́те, всѧ̑ чи́ста и̑стымъ: ѡ҆сквернє́нымъ же и҆ невѣ̑рнымъ ничто́же чи́сто: но ѡ҆скверни́сѧ и҆́хъ и҆ ᲂу҆́мъ и҆ со́вѣсть.

16Wyznają, że znają Boga, ale czynami [Go] odrzucają; są wstrętni i nieposłuszni, i niezdatni do żadnego dobrego dzieła.

16Бг҃а и҆сповѣ́дꙋютъ вѣ́дѣти, а҆ дѣ́лы ѿме́щꙋтсѧ є҆гѡ̀, ме́рзцы сꙋ́ще и҆ непокори́ви и҆ на всѧ́кое дѣ́ло бл҃го́е неискꙋ́сни.

1A ty mów to, co odpowiada zdrowej nauce.

1Ты́ же глаго́ли, ꙗ҆̀же подоба́етъ здра́вомꙋ ᲂу҆че́нїю:

2Starcy niech będą rozsądni, szacowni, roztropni, zdrowi w wierze, w miłości, w cierpliwości.

2ста́рцємъ тре́звєннымъ бы́ти, чє́стнымъ, цѣломⷣрєннымъ, здра́вствꙋющымъ вѣ́рою, любо́вїю, терпѣ́нїемъ:

3Podobnie staruszki: w postępowaniu świątobliwe, nieoczerniające, niezniewolone nadmiarem wina, nauczające dobra.

3ста́рицамъ та́кожде во ᲂу҆краше́нїи ст҃олѣ̑пнымъ, не клевети̑вымъ, не вїнꙋ̀ мно́гꙋ порабощє́ннымъ, доброꙋчи́тєльнымъ,

4Niech uczą rozsądku młode kobiety, aby kochały mężów, kochały dzieci;

4да ᲂу҆цѣломꙋ́дрѧтъ ю҆́ныѧ, мꙋжелю́бицамъ бы́ти, чадолю́бицамъ,

5aby były roztropne, czyste, dobrze prowadzące domy, dobrotliwe, uległe swoim mężom, aby Słowu Bożemu nie bluźniono.

5цѣломⷣрєннымъ, чи̑стымъ, до́мы до́брѣ пра́вѧщымъ, бл҃ги̑мъ, покарѧ́ющымсѧ свои̑мъ мꙋжє́мъ, да не сло́во бж҃їе хꙋ́литсѧ:

6Młodszych tak samo zachęcaj, aby zachowywali się rozsądnie.

6ю҆́ношы та́кожде молѝ цѣломꙋ́дрствовати.

7Nade wszystko siebie samego dawaj za wzór dobrych czynów: w nauczaniu nieskażoność, uczciwość, niezniszczalność,

7Ѡ҆ все́мъ (же) са́мъ себѐ подава́ѧ ѡ҆́бразъ до́брыхъ дѣ́лъ, во ᲂу҆че́нїи незави́стное {цѣ́лость}, че́стность, нетлѣ́нїе,

8słowo zdrowe, niepodważalne, aby przeciwnik zawstydził się, nie mogąc nic złego o nas powiedzieć.

8сло́во здра́вое, незазо́рное, да проти́вный посрами́тсѧ, ничто́же и҆мѣ́ѧ глаго́лати ѡ҆ на́съ ᲂу҆ко́рно.

9Niewolnicy niech będą we wszystkim ulegli swoim panom, starając się im przypodobać, nie sprzeciwiając się,

9Рабы̑, свои̑мъ господє́мъ повинова́тисѧ, во все́мъ благоꙋгѡ́днымъ бы́ти, не прекослѡ́внымъ,

10niczego sobie nie przywłaszczając, ale okazując doskonałą wszelką wierność, aby we wszystkim przynosić chlubę nauczaniu Zbawiciela naszego, Boga.

10не кра́дꙋщымъ, но вѣ́рꙋ всѧ́кꙋ ꙗ҆влѧ́ющымъ бл҃гꙋ, да ᲂу҆ч҃нїе сп҃си́телѧ на́шегѡ бг҃а ᲂу҆краша́ютъ во все́мъ.

19W owym czasie, starali się arcykapłani i starsi położyć rękę na Jezusa, lecz zlękli się ludu; zrozumieli bowiem, że o nich powiedział tę przypowieść.

19Во вре́мѧ ѻ҆́но, взыска́ша а҆рхїере́є и҆ ста́рцы, возложи́ти рꙋ́цѣ на і҆и҃са, и҆ ᲂу҆боѧ́шасѧ наро́да: разꙋмѣ́ша бо, ꙗ҆́кѡ къ ни́мъ при́тчꙋ сїю̀ речѐ.

20I śledząc [Go], posłali donosicieli, którzy udawali sprawiedliwych, żeby przyłapać Go na słowie, tak aby wydać Go zwierzchności i władzy namiestnika.

20И҆ наблю́дше посла́ша ла́ѧтєли {навѣ́тникѡвъ}, притворѧ́ющихъ себѐ пра́ведники бы́ти: да и҆́мꙋтъ є҆го̀ въ словесѝ, во є҆́же преда́ти є҆го̀ нача́льствꙋ и҆ ѡ҆́бласти и҆ге́мѡновѣ.

21I zapytali Go, mówiąc: – Nauczycielu, wiemy, że prawdziwie mówisz i uczysz, i nie kierujesz się względami ludzkimi, ale drogi Bożej zgodnie z prawdą nauczasz.

21И҆ вопроси́ша є҆го̀, глаго́люще: ᲂу҆чт҃лю, вѣ́мы, ꙗ҆́кѡ пра́вѡ гл҃еши и҆ ᲂу҆чи́ши, и҆ не на лица̑ зри́ши, но вои́стиннꙋ пꙋтѝ бж҃їю ᲂу҆чи́ши:

22Godzi się nam płacić podatek cesarzowi czy nie?

22досто́итъ ли на́мъ ке́сареви да́нь даѧ́ти, и҆лѝ нѝ;

23Przejrzawszy ich przewrotność, rzekł do nich: Dlaczego wystawiacie Mnie na próbę?

23Разꙋмѣ́въ же и҆́хъ лꙋка́вство, речѐ къ ни̑мъ: что́ мѧ и҆скꙋша́ете;

24– Pokażcie mi denara! Czyj ma wizerunek i napis? Odrzekli: – Cesarza!

24покажи́те мѝ ца́тꙋ {дина́рїй}: чі́й и҆́мать ѡ҆́бразъ и҆ надписа́нїе; Ѿвѣща́вше же реко́ша: ке́саревъ.

25On zaś powiedział do nich: – A zatem oddajcie, co cesarskie – cesarzowi, a co boskie – Bogu!

25Ѻ҆́нъ же речѐ и҆̀мъ: воздади́те ᲂу҆̀бо, ꙗ҆̀же ке́сарєва, ке́сареви, и҆ ꙗ҆̀же бж҃їѧ, бг҃ови.

26I nie udało im się przyłapać Go na słowie w obecności ludu. Zdumieni Jego odpowiedzią, zamilkli.

26И҆ не мого́ша зазрѣ́ти гл҃го́ла є҆гѡ̀ пред̾ людьмѝ: и҆ диви́шасѧ ѡ҆ ѿвѣ́тѣ є҆гѡ̀ и҆ ᲂу҆молча́ша.