Czytania Liturgiczne na 31(18) maj 2025 roku

7Pierwszego dnia po szabacie, gdy zebrali się uczniowie na łamanie chleba, Paweł przemawiał do nich, zamierzając wyjechać nazajutrz. Przeciągnął mowę aż do północy.

7Во днѝ ѻ҆́ны, во є҆ди́нꙋ ѿ сꙋббѡ́тъ собра́вшымсѧ ᲂу҆ченикѡ́мъ преломи́ти хлѣ́бъ, па́ѵелъ бесѣ́доваше къ ни́мъ, хотѧ̀ и҆зы́ти наꙋ́трїе: простре́ же сло́во до полꙋ́нощи.

8A w górnej komnacie, gdzie się zebraliśmy, było wiele lamp.

8Бѧ́хꙋ же свѣщы̀ мнѡ́ги въ го́рницѣ, и҆дѣ́же бѣ́хомъ со́брани.

9I siedział w oknie pewien chłopiec imieniem Eutych, którego ogarniała głęboka senność; i gdy Paweł długo przemawiał, wtedy zmorzony snem [chłopiec] spadł z trzeciego piętra na dół i podniesiono go martwego.

9Сѣдѧ́ же нѣ́кто ю҆́ноша, и҆́менемъ є҆ѵтѵ́хъ, во ѻ҆кнѣ̀, ѡ҆тѧгче́нъ сно́мъ глꙋбо́кимъ, глаго́лющꙋ па́ѵлꙋ ѡ҆ мно́зѣ, прекло́ньсѧ ѿ сна̀, падѐ ѿ трекро́вника до́лꙋ, и҆ взѧ́ша є҆го̀ ме́ртва.

10Wtedy Paweł zszedł na dół, przypadł doń i objąwszy go, rzekł: – Nie róbcie zamieszania, dusza jego jest bowiem w nim.

10Соше́дъ же па́ѵелъ нападѐ на́нь, и҆ ѡ҆б̾е́мь є҆го̀ речѐ: не мо́лвите, и҆́бо дꙋша̀ є҆гѡ̀ въ не́мъ є҆́сть.

11Wszedł na górę, łamał chleb i spożywał, a potem jeszcze mówił bardzo długo aż do świtu. Po czym wyszedł.

11Возше́дъ же и҆ прело́мль хлѣ́бъ и҆ вкꙋ́шь, дово́льнѡ же бесѣ́довавъ да́же до зарѝ, и҆ та́кѡ и҆зы́де.

12A chłopca przyprowadzono żywego i ucieszono się niezmiernie.

12Приведо́ша же ѻ҆́трока жи́ва и҆ ᲂу҆тѣ́шишасѧ не ма́лѡ.

10Rzecze Pan swoim uczniom: Słów, które Ja mówię, nie mówię od siebie; to Ojciec, który we Mnie przebywa, dokonuje swych dzieł.

10Речѐ гдⷭ҇ь свои́мъ ᲂу҆ченикѡ́мъ: Глаго́лы ꙗ҆̀же а҆́зъ глаго́лю ва́мъ, ѡ҆ себѣ̀ не глаго́лю: ѻ҆ц҃ъ же во мнѣ̀ пребыва́ѧй, то́й твори́тъ дѣла̀.

11Wierzcie Mi, że jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie. Jeśli zaś nie, ze względu na te dzieła wierzcie Mi.

11вѣ́рꙋйте мнѣ̀, ꙗ҆́кѡ а҆́зъ во ѻ҆ц҃ѣ̀, и҆ ѻ҆ц҃ъ во мнѣ̀: а҆́ще ли же нѝ, за та̑ дѣла̀ вѣ́рꙋ и҆ми́те мѝ.

12Amen, amen, mówię wam: – Wierzący we Mnie dokona dzieł, których Ja dokonuję; nawet większych dokona, bo Ja idę do Ojca;

12А҆ми́нь, а҆ми́нь гл҃ю ва́мъ: вѣ́рꙋѧй въ мѧ̀, дѣла̀, ꙗ҆̀же а҆́зъ творю̀, и҆ то́й сотвори́тъ, и҆ бѡ́льша си́хъ сотвори́тъ: ꙗ҆́кѡ а҆́зъ ко ѻ҆ц҃ꙋ̀ моемꙋ̀ грѧдꙋ̀:

13i o co byście poprosili Ojca w imię Moje, uczynię to, aby Ojciec został uwielbiony w Synu.

13и҆ є҆́же а҆́ще что̀ про́сите (ѿ ѻ҆ц҃а̀) во и҆́мѧ моѐ, то̀ сотворю̀, да просла́витсѧ ѻ҆ц҃ъ въ сн҃ѣ:

14Jeśli o coś poprosicie w imię Moje, Ja uczynię.

14(и҆) а҆́ще чесѡ̀ про́сите во и҆́мѧ моѐ, а҆́зъ сотворю̀.

15Jeśli Mnie miłujecie, będziecie przestrzegać przykazań Moich

15А҆́ще лю́бите мѧ̀, за́пѡвѣди моѧ̑ соблюди́те,

16i poproszę Ojca, i da wam innego Pocieszyciela, aby był z wami na wieki,

16и҆ а҆́зъ ᲂу҆молю̀ ѻ҆ц҃а̀, и҆ и҆но́го ᲂу҆тѣ́шителѧ да́стъ ва́мъ, да бꙋ́детъ съ ва́ми въ вѣ́къ,

17Ducha Prawdy, którego świat nie może przyjąć, bo Go nie widzi i nie zna. Wy znacie Go, bo przebywa u was i w was będzie.

17дх҃ъ и҆́стины, є҆гѡ́же мі́ръ не мо́жетъ прїѧ́ти, ꙗ҆́кѡ не ви́дитъ є҆гѡ̀, нижѐ зна́етъ є҆гѡ̀: вы́ же зна́ете є҆го̀, ꙗ҆́кѡ въ ва́съ пребыва́етъ и҆ въ ва́съ бꙋ́детъ.

18Nie zostawię was sierotami, przyjdę do was.

18Не ѡ҆ста́влю ва́съ си̑ры: прїидꙋ̀ къ ва́мъ:

19Jeszcze trochę, a świat Mnie nie zobaczy, wy zaś Mnie zobaczycie, bo Ja żyję i wy żyć będziecie.

19є҆щѐ ма́лѡ, и҆ мі́ръ ктомꙋ̀ не ᲂу҆ви́дитъ менѐ: вы́ же ᲂу҆ви́дите мѧ̀, ꙗ҆́кѡ а҆́зъ живꙋ̀, и҆ вы̀ жи́ви бꙋ́дете:

20Owego dnia poznacie, że Ja [jestem] w Ojcu Moim i wy we Mnie, a Ja w was.

20въ то́й де́нь ᲂу҆разꙋмѣ́ете вы̀, ꙗ҆́кѡ а҆́зъ во ѻ҆ц҃ѣ̀ мое́мъ, и҆ вы̀ во мнѣ̀, и҆ а҆́зъ въ ва́съ.

21Kto ma Moje przykazania i przestrzega ich, ten Mnie miłuje; kto zaś Mnie miłuje, miłowany będzie przez Ojca Mego i Ja będę go miłował, i siebie mu objawię.

21И҆мѣ́ѧй за́пѡвѣди моѧ̑ и҆ соблюда́ѧй и҆̀хъ, то́й є҆́сть любѧ́й мѧ̀: а҆ любѧ́й мѧ̀ возлю́бленъ бꙋ́детъ ѻ҆ц҃е́мъ мои́мъ, и҆ а҆́зъ возлюблю̀ є҆го̀ и҆ ꙗ҆влю́сѧ є҆мꙋ̀ са́мъ.