na podstawie kalendarza juliańskiego, według starego stylu
17Bogatym tego wieku zakazuj, żeby nie wynosili się ani nie pokładali nadziei w niepewnym bogactwie, lecz w Bogu żywym obdarzającym nas obficie wszystkim, byśmy z tego z radością korzystali.
17Ча́до тїмоѳе́е, бога̑тымъ въ ны́нѣшнѣмъ вѣ́цѣ запреща́й не высокомꙋ́дрствовати, нижѐ ᲂу҆пова́ти на бога́тство погиба́ющее, но на бг҃а жи́ва, даю́щаго на́мъ всѧ̑ ѻ҆би́льнѡ въ наслажде́нїе:
18Niech będą dobroczynni, bogacą się w dobre dzieła, niech będą hojni i dzielą się z innymi,
18бл҃го́е дѣ́лати, богати́тисѧ въ дѣ́лѣхъ до́брыхъ, благопода̑тливымъ бы́ти, ѻ҆бщи́тєльнымъ,
19gromadząc sobie te skarby na dobry fundament na przyszłość, aby otrzymać wieczne życie.
19сокро́вищꙋюще себѣ̀ ѡ҆снова́нїе добро̀ въ бꙋ́дꙋщее, да прїи́мꙋтъ вѣ́чнꙋю жи́знь.
20O Tymoteuszu, strzeż depozytu, unikając profanujących, pustych rozmów i sprzeczności fałszywej wiedzy.
20Ѽ, тїмоѳе́е, преда́нїе сохранѝ, ᲂу҆клонѧ́ѧсѧ скве́рныхъ сꙋесло́вїй и҆ прекосло́вїй лжеиме́ннагѡ ра́зꙋма:
21Do niej niektórzy się zwrócili i odpadli od wiary. Łaska z tobą. Amen.
21ѡ҆ не́мже нѣ́цыи хва́лѧщесѧ, ѡ҆ вѣ́рѣ погрѣши́ша. Блгⷣть съ тобо́ю. А҆ми́нь.
9Rzecze Pan taką przypowieść: – Człowiek pewien zasadził winnicę, przekazał ją rolnikom i wyjechał na dłuższy czas.
9Речѐ гдⷭ҇ь при́тчꙋ сїю̀: человѣ́къ нѣ́кїй насадѝ вїногра́дъ, и҆ вдадѐ є҆го̀ дѣ́лателємъ, и҆ ѿи́де на лѣ́та мнѡ́га.
10We właściwym czasie posłał sługę do rolników, aby mu dali część owoców winnicy. Rolnicy zaś, pobiwszy go, odesłali go z pustymi rękoma.
10и҆ во вре́мѧ посла̀ къ дѣ́лателємъ раба̀, да ѿ плода̀ вїногра́да дадꙋ́тъ є҆мꙋ̀: дѣ́латєли же би́вше є҆го̀, посла́ша тща̀.
11I ponownie posłał drugiego sługę, oni zaś i tego pobiwszy i znieważywszy, odesłali z pustymi rękoma.
11И҆ приложѝ посла́ти дрꙋга́го раба̀: ѻ҆ни́ же и҆ того̀ би́вше и҆ досади́вше (є҆мꙋ̀), посла́ша тща̀.
12Jeszcze raz posłał, już trzeciego, oni zaś i tego poraniwszy, wyrzucili.
12И҆ приложѝ посла́ти тре́тїѧго: ѻ҆ни́ же и҆ того̀ ᲂу҆ѧ́звльше и҆згна́ша.
13Wtedy pan winnicy powiedział: – Cóż uczynię? Syna mego umiłowanego poślę, może gdy jego zobaczą, to się zawstydzą.
13Рече́ же господи́нъ вїногра́да: что̀ сотворю̀; послю̀ сы́на моего̀ возлю́бленнаго, є҆да̀ ка́кѡ, є҆го̀ ви́дѣвше, ᲂу҆срамѧ́тсѧ.
14Widząc go zaś, rolnicy rozważali między sobą, mówiąc: – To jest dziedzic, chodźcie, zabijmy go, aby dziedzictwo nasze było.
14Ви́дѣвше же є҆го̀ дѣ́лателє, мы́шлѧхꙋ въ себѣ̀, глаго́люще: се́й є҆́сть наслѣ́дникъ: прїиди́те, ᲂу҆бїе́мъ є҆го̀, да на́ше бꙋ́детъ достоѧ́нїе.
15I wyrzuciwszy go poza winnicę, zabili. Co więc uczyni im pan winnicy?
15И҆ и҆зве́дше є҆го̀ во́нъ и҆з̾ вїногра́да, ᲂу҆би́ша. Что̀ ᲂу҆̀бо сотвори́тъ и҆̀мъ господи́нъ вїногра́да;
16Przyjdzie i wygubi tych rolników, a winnicę odda innym. I usłyszawszy to, rzekli: – Oby się tak nie stało!
16Прїи́детъ и҆ погꙋби́тъ дѣ́латєли сїѧ̑ и҆ вда́стъ вїногра́дъ и҆нѣ̑мъ. Слы́шавше же реко́ша: да не бꙋ́детъ.
17On zaś, spojrzawszy na nich, rzekł: – Co znaczy zatem to, co napisano: Kamień, który odrzucili budujący, ten stał się kamieniem węgielnym?
17Ѻ҆́нъ же воззрѣ́въ на ни́хъ, речѐ: что̀ ᲂу҆̀бо пи́саное сїѐ: ка́мень, є҆гѡ́же небрего́ша зи́ждꙋщїи, се́й бы́сть во главꙋ̀ ᲂу҆́гла;
18Każdy, kto upadnie na ten kamień, będzie rozbity, na kogo zaś ten kamień spadnie, zmiażdży go.
18всѧ́къ пады́й на ка́мени то́мъ, сокрꙋши́тсѧ: а҆ на не́мже паде́тъ, стры́етъ є҆го̀.
Zostań przyjacielem cerkiew.pl
Stałe wsparcie daje nam stabilność i możliwość realizacji nowych inicjatyw.
