Czytania Liturgiczne na 26(13) luty 2026 roku

11Wyniosłe oczy człowieka ukorzą się, ludzka pycha będzie poniżona, a sam tylko PAN zostanie wywyższony w tym dniu.

11Ѻ҆́чи бо гдⷭ҇ни высо́цы, человѣ́къ же смире́нъ: и҆ смири́тсѧ высота̀ человѣ́ческаѧ, и҆ вознесе́тсѧ гдⷭ҇ь є҆ди́нъ въ де́нь ѻ҆́ный.

12Przyjdzie bowiem dzień PANA zastępów przeciwko każdemu pysznemu i wyniosłemu, i przeciwko każdemu wywyższonemu, a każdy zostanie poniżony;

12Де́нь бо гдⷭ҇а саваѡ́ѳа на всѧ́каго досади́телѧ и҆ гордели́ваго, и҆ на всѧ́каго высо́каго и҆ велича́ваго, и҆ смирѧ́тсѧ:

13Przeciwko wszystkim cedrom Libanu, które są wysokie a wyniosłe, i przeciwko wszystkim dębom Baszanu;

13и҆ на всѧ́къ ке́дръ лїва́нскїй высо́кихъ и҆ превознесе́нныхъ и҆ на всѧ́ко дре́во же́лꙋдѧ васа́нска,

14Przeciwko wszystkim wysokim górom i przeciwko wszystkim wyniosłym pagórkom;

14и҆ на всѧ́кꙋю го́рꙋ высо́кꙋю и҆ на всѧ́кїй хо́лмъ высо́кїй,

15Przeciwko każdej wysokiej wieży i przeciwko każdemu murowi obronnemu;

15и҆ на всѧ́кїй сто́лпъ высо́къ и҆ на всѧ́кꙋю стѣ́нꙋ высо́кꙋю,

16Przeciwko wszystkim okrętom Tarszisz i przeciwko wszelkiemu pięknemu malarstwu.

16и҆ на всѧ́кїй кора́бль морскі́й и҆ на всѧ́ко видѣ́нїе добро́ты корабле́й.

17I wyniosłość człowieka będzie ugięta i pycha ludzka będzie poniżona, a sam tylko PAN zostanie wywyższony w tym dniu.

17И҆ смири́тсѧ всѧ́кїй человѣ́къ, и҆ паде́тсѧ высота̀ человѣ́ча, и҆ вознесе́тсѧ гдⷭ҇ь є҆ди́нъ въ де́нь ѻ҆́ный.

18A bożki zniszczy doszczętnie.

18И҆ рꙋкотворє́наѧ всѧ̑ скры́ютъ,

19Wtedy wejdą do jaskiń skalnych i do jam podziemnych ze strachu przed PANEM i przed chwałą jego majestatu, gdy powstanie, by przerazić ziemię.

19вне́сше въ пещє́ры и҆ въ разсѣ̑лины ка́менїй и҆ въ верте́пы земны̑ѧ, ѿ лица̀ стра́ха гдⷭ҇нѧ и҆ ѿ сла́вы крѣ́пости є҆гѡ̀, є҆гда̀ воста́нетъ сокрꙋши́ти зе́млю.

20W tym dniu człowiek wrzuci kretom i nietoperzom swoje bożki srebrne i złote, które uczynił, aby oddawać im pokłon;

20Въ де́нь бо ѻ҆́ный и҆зри́нетъ человѣ́къ ме́рзѡсти своѧ̑ златы̑ѧ и҆ срє́брѧныѧ, ꙗ҆̀же сотвори́ша, да покланѧ́ютсѧ сꙋ́єтнымъ и҆ нетопырє́мъ,

21I wejdzie w szczeliny skalne i na szczyty opok ze strachu przed PANEM i przed chwałą jego majestatu, gdy powstanie, aby przerazić ziemię.

21є҆́же вни́ти въ верте́пы тве́рдагѡ ка́мене и҆ въ разсѣ̑лины ка́менїй, ѿ лица̀ стра́ха гдⷭ҇нѧ и҆ ѿ сла́вы крѣ́пости є҆гѡ̀, є҆гда̀ воста́нетъ сокрꙋши́ти зе́млю.

4Takie są dzieje stworzenia niebios i ziemi w dniu, w którym PAN Bóg uczynił ziemię i niebiosa;

4Сїѧ̀ кни́га бытїѧ̀ небесѐ и҆ землѝ, є҆гда̀ бы́сть, во́ньже де́нь сотворѝ гдⷭ҇ь бг҃ъ не́бо и҆ зе́млю,

5Wszelkie krzewy polne, zanim były na ziemi, i wszelkie rośliny polne, nim wzeszły. Bo PAN Bóg jeszcze nie spuścił deszczu na ziemię i nie było człowieka, który by uprawiał ziemię.

5и҆ всѧ́кїй ѕла́къ се́льный, пре́жде да́же бы́ти на землѝ, и҆ всѧ́кꙋю травꙋ̀ се́льнꙋю, пре́жде да́же прозѧ́бнꙋти: не бо̀ ѡ҆дождѝ гдⷭ҇ь бг҃ъ на зе́млю, и҆ человѣ́къ не бѧ́ше дѣ́лати ю҆̀:

6Ale z ziemi wychodziła para, która nawilżała całą powierzchnię ziemi.

6и҆сто́чникъ же и҆схожда́ше и҆з̾ землѝ и҆ напаѧ́ше всѐ лицѐ землѝ.

7Wtedy PAN Bóg ukształtował człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia. I człowiek stał się żywą duszą.

7И҆ созда̀ бг҃ъ человѣ́ка, пе́рсть (взе́мъ) ѿ землѝ, и҆ вдꙋ́нꙋ въ лицѐ є҆гѡ̀ дыха́нїе жи́зни: и҆ бы́сть человѣ́къ въ дꙋ́шꙋ жи́вꙋ.

8PAN Bóg zasadził też ogród w Edenie, na wschodzie, i umieścił tam człowieka, którego ukształtował.

8И҆ насадѝ гдⷭ҇ь бг҃ъ ра́й во є҆де́мѣ на восто́цѣхъ, и҆ введѐ та́мѡ человѣ́ка, є҆го́же созда̀.

9I wywiódł PAN Bóg z ziemi wszelkie drzewa miłe dla oka i których owoce były dobre do jedzenia oraz drzewo życia pośrodku ogrodu i drzewo poznania dobra i zła.

9И҆ прозѧбѐ бг҃ъ є҆щѐ ѿ землѝ всѧ́кое дре́во кра́сное въ видѣ́нїе и҆ до́брое въ снѣ́дь: и҆ дре́во жи́зни посредѣ̀ раѧ̀, и҆ дре́во є҆́же вѣ́дѣти разꙋмѣ́тельное до́брагѡ и҆ лꙋка́вагѡ.

10A z Edenu wypływała rzeka, aby nawadniać ogród; i stamtąd dzieliła się na cztery główne rzeki.

10Рѣка́ же и҆схо́дитъ и҆з̾ є҆де́ма напаѧ́ти ра́й: ѿтꙋ́дꙋ разлꙋча́етсѧ въ четы́ри нача̑ла.

11Nazwa pierwszej – Piszon; to ta, która okrąża całą ziemię Chawila, gdzie znajduje się złoto.

11И҆́мѧ є҆ди́нѣй фїсѡ́нъ: сїѧ̀ ѡ҆крꙋжа́ющаѧ всю̀ зе́млю є҆ѵїла́тскꙋю: та́мѡ ᲂу҆́бѡ є҆́сть зла́то.

12A złoto tej ziemi jest wyborne. Tam też jest bdellium i kamień onyksowy.

12Зла́то же ѻ҆́ныѧ землѝ до́брое: и҆ та́мѡ є҆́сть а҆́нѳраѯъ и҆ ка́мень зеле́ный.

13Nazwa drugiej rzeki – Gichon; ta okrąża całą ziemię Kusz.

13И҆ и҆́мѧ рѣцѣ̀ вторѣ́й геѡ́нъ: сїѧ̀ ѡ҆крꙋжа́ющаѧ всю̀ зе́млю є҆ѳїо́пскꙋю.

14Nazwa zaś trzeciej rzeki – Chiddekel; płynie ona na wschód ku Asyrii. A czwarta rzeka to Eufrat.

14И҆ рѣка̀ тре́тїѧ ті́гръ: сїѧ̀ проходѧ́щаѧ прѧ́мѡ а҆ссѷрі́ѡмъ. Рѣка́ же четве́ртаѧ є҆ѵфра́тъ.

15PAN Bóg wziął więc człowieka i umieścił go w ogrodzie Eden, aby go uprawiał i strzegł.

15И҆ взѧ̀ гдⷭ҇ь бг҃ъ человѣ́ка, є҆го́же созда̀, и҆ введѐ є҆го̀ въ ра́й сла́дости, дѣ́лати є҆го̀ и҆ храни́ти.

16I rozkazał PAN Bóg człowiekowi: Możesz jeść do woli z każdego drzewa ogrodu;

16И҆ заповѣ́да гдⷭ҇ь бг҃ъ а҆да́мꙋ, гл҃ѧ: ѿ всѧ́кагѡ дре́ва, є҆́же въ раѝ, снѣ́дїю снѣ́си:

17Ale z drzewa poznania dobra i zła jeść nie będziesz, bo tego dnia, kiedy zjesz z niego, na pewno umrzesz.

17ѿ дре́ва же, є҆́же разꙋмѣ́ти до́брое и҆ лꙋка́вое, не снѣ́сте ѿ негѡ̀: а҆ во́ньже а҆́ще де́нь снѣ́сте ѿ негѡ̀, сме́ртїю ᲂу҆́мрете.

18PAN Bóg powiedział też: Niedobrze, by człowiek był sam; uczynię mu odpowiednią dla niego pomoc.

18И҆ речѐ гдⷭ҇ь бг҃ъ: не добро̀ бы́ти человѣ́кꙋ є҆ди́номꙋ: сотвори́мъ є҆мꙋ̀ помо́щника по немꙋ̀.

19I ukształtował PAN Bóg z ziemi wszelkie zwierzęta polne i wszelkie ptactwo niebieskie, i przyprowadził je do Adama, aby zobaczyć, jak je nazwie; a jak Adam nazwał każdą istotę żywą, taka była jej nazwa.

19И҆ созда̀ бг҃ъ є҆щѐ ѿ землѝ всѧ̑ ѕвѣ̑ри сє́льныѧ и҆ всѧ̑ пти̑цы небє́сныѧ, и҆ приведѐ ѧ҆̀ ко а҆да́мꙋ ви́дѣти, что̀ нарече́тъ ѧ҆̀: и҆ всѧ́ко є҆́же а҆́ще наречѐ а҆да́мъ дꙋ́шꙋ жи́вꙋ, сїѐ и҆́мѧ є҆мꙋ̀.

1Synu mój, nie zapominaj mego prawa, a niech twoje serce strzeże moich przykazań;

1Сы́не, мои́хъ зако́нѡвъ не забыва́й, глаго́лы же моѧ̑ да соблюда́етъ твоѐ се́рдце:

2Bo przyniosą ci długie dni i lata życia oraz pokoju.

2долготꙋ́ бо житїѧ̀ и҆ лѣ̑та жи́зни и҆ ми́ръ приложа́тъ тебѣ̀.

3Niech cię nie opuszczają miłosierdzie i prawda, przywiąż je do swojej szyi, wypisz je na tablicy swojego serca.

3Ми́лѡстыни и҆ вѣ́ра да не ѡ҆скꙋдѣва́ютъ тебѣ̀: ѡ҆бложи́ же ѧ҆̀ на твое́й вы́и и҆ напишѝ ѧ҆̀ на скрижа́ли се́рдца твоегѡ̀: и҆ ѡ҆брѧ́щеши блгⷣть.

4Wtedy znajdziesz łaskę i uznanie w oczach Boga i ludzi.

4И҆ промышлѧ́й дѡ́браѧ пред̾ гдⷭ҇емъ (бг҃омъ) и҆ человѣ́ки.

5Ufaj PANU z całego swego serca i nie polegaj na swoim rozumie.

5Бꙋ́ди ᲂу҆пова́ѧ всѣ́мъ се́рдцемъ на бг҃а, ѡ҆ твое́й же премꙋ́дрости не возноси́сѧ:

6Zważaj na niego we wszystkich swoich drogach, a on będzie prostować twoje ścieżki.

6во всѣ́хъ пꙋте́хъ твои́хъ познава́й ю҆̀, да и҆справлѧ́етъ пꙋти̑ твоѧ̑.

7Nie bądź mądrym we własnych oczach, ale bój się PANA i odstąp od zła.

7Не бꙋ́ди мꙋ́дръ ѡ҆ себѣ̀: бо́йсѧ же бг҃а и҆ ᲂу҆клонѧ́йсѧ ѿ всѧ́кагѡ ѕла̀:

8To da twemu ciału zdrowie i pokrzepienie twoim kościom.

8тогда̀ и҆сцѣле́нїе бꙋ́детъ тѣ́лꙋ твоемꙋ̀ и҆ ᲂу҆врачева́нїе косте́мъ твои̑мъ.

9Czcij PANA swoim majątkiem i pierwocinami wszystkich twoich dochodów.

9Чтѝ гдⷭ҇а ѿ пра́ведныхъ твои́хъ трꙋдѡ́въ и҆ нача́тки дава́й є҆мꙋ̀ ѿ твои́хъ плодѡ́въ пра́вды:

10A twoje spichrze będą napełnione dostatkiem i twoje prasy będą przelewać się od nowego wina.

10да и҆спо́лнѧтсѧ жи̑тницы твоѧ̑ мно́жествомъ пшени́цы, вїно́ же точи̑ла твоѧ̑ да и҆сточа́ютъ.

11Synu mój, nie gardź karceniem PANA i nie zniechęcaj się jego upomnieniem.

11Сы́не, не пренебрега́й наказа́нїѧ гдⷭ҇нѧ, нижѐ ѡ҆слабѣва́й ѿ негѡ̀ ѡ҆блича́емь:

12Bo kogo PAN miłuje, tego karze, jak ojciec syna, którego kocha.

12є҆го́же бо лю́битъ гдⷭ҇ь, наказꙋ́етъ, бїе́тъ же всѧ́каго сы́на, є҆го́же прїе́млетъ.

13Błogosławiony człowiek, który znajduje mądrość, i człowiek, który nabiera rozumu;

13Бл҃же́нъ человѣ́къ, и҆́же ѡ҆брѣ́те премꙋ́дрость, и҆ сме́ртенъ, и҆́же ᲂу҆вѣ́дѣ ра́зꙋмъ.

14Gdyż jego nabycie jest lepsze niż nabycie srebra, jego zdobycie bardziej pożyteczne niż złoto.

14Лꙋ́чше бо сїю̀ кꙋпова́ти, не́жели зла́та и҆ сребра̀ сокрѡ́вища:

15Jest droższa nad perły i żadna rzecz, której pragniesz, nie dorówna jej.

15честнѣ́йша же є҆́сть ка́менїй многоцѣ́нныхъ: не сопротивлѧ́етсѧ є҆́й ничто́же лꙋка́во, бл҃гозна́тна є҆́сть всѣ̑мъ приближа́ющымсѧ є҆́й: всѧ́ко же честно́е недосто́йно є҆ѧ̀ є҆́сть.

16Długie dni są w jej prawej ręce, a w lewej bogactwa i chwała.

16Долгота́ бо житїѧ̀ и҆ лѣ̑та жи́зни въ десни́цѣ є҆ѧ̀, въ шꙋ́йцѣ же є҆ѧ̀ бога́тство и҆ сла́ва: ѿ ᲂу҆́стъ є҆ѧ̀ и҆схо́дитъ пра́вда, зако́нъ же и҆ ми́лость на ѧ҆зы́цѣ но́ситъ.

17Jej drogi są drogami rozkoszy i wszystkie jej ścieżki spokojne.

17Пꙋтїѐ є҆ѧ̀ пꙋтїѐ добрѝ, и҆ всѧ̑ стєзѝ є҆ѧ̀ ми̑рны.

18Jest drzewem życia dla tych, którzy się jej chwycą; a ci, którzy się jej trzymają, są błogosławieni.

18Дре́во живота̀ є҆́сть всѣ̑мъ держа́щымсѧ є҆ѧ̀, и҆ воскланѧ́ющымсѧ на ню̀, ꙗ҆́кѡ на гдⷭ҇а, тверда̀.