Czytania Liturgiczne na 23(10) kwiecień 2026 roku

23Gdy ich wypuszczono, przyszli do swoich i opowiedzieli, co im mówili arcykapłani i starsi.

23Во днѝ ѻ҆́ны, ѿпꙋщє́на бы́вша а҆пⷭ҇ла прїидо́ста къ свои́мъ, и҆ возвѣсти́ста є҆ли̑ка къ ни́ма а҆рхїере́и и҆ ста́рцы рѣ́ша.

24A ci wysłuchawszy, jednomyślnie wznieśli głos do Boga i rzekli: – Władco, Ty, Boże, który stworzyłeś niebo i ziemię, i morze, i wszystko, co w nich,

24Ѻ҆ни́ же слы́шавше є҆динодꙋ́шнѡ воздвиго́ша гла́съ къ бг҃ꙋ и҆ реко́ша: влⷣко, ты̀, бж҃е, сотвори́вый не́бо и҆ зе́млю и҆ мо́ре и҆ всѧ̑, ꙗ҆̀же въ ни́хъ,

25który przez Ducha Świętego ustami ojca naszego Dawida, sługi swego, powiedziałeś: Czemuż burzą się narody i ludy troszczą się o rzeczy próżne?

25и҆́же дх҃омъ ст҃ы́мъ ᲂу҆сты̑ ѻ҆тца̀ на́шегѡ дв҃да ѻ҆́трока твоегѡ̀ ре́клъ є҆сѝ: вскꙋ́ю шата́шасѧ ꙗ҆зы́цы, и҆ лю́дїе поꙋчи́шасѧ тщє́тнымъ;

26Powstali królowie ziemi i przywódcy zebrali się razem przeciw Panu i przeciw Jego Chrystusowi.

26предста́ша ца́рїе зе́мстїи, и҆ кнѧ̑зи собра́шасѧ вкꙋ́пѣ на гдⷭ҇а и҆ на хрⷭ҇та̀ є҆гѡ̀.

27To prawda, że w tym mieście zebrali się przeciwko świętemu Synowi Twemu, Jezusowi, którego namaściłeś, Herod i Poncjusz Piłat wraz z poganami i ludźmi Izraela,

27Собра́шасѧ бо вои́стиннꙋ во гра́дѣ се́мъ на ст҃а́го ѻ҆́трока твоего̀ і҆и҃са, є҆го́же пома́залъ є҆сѝ, и҆́рѡдъ же и҆ понті́йскїй пїла́тъ съ ꙗ҆зы̑ки и҆ людьмѝ і҆и҃левыми,

28aby uczynić, co ręka Twoja i rada Twoja przewidziała, by się stało.

28сотвори́ти, є҆ли̑ка рꙋка̀ твоѧ̀ и҆ совѣ́тъ тво́й преднаречѐ бы́ти:

29A teraz, Panie, spójrz na groźby ich i daj sługom Twym z całą śmiałością głosić Słowo Twoje,

29и҆ нн҃ѣ, гдⷭ҇и, при́зри на прещє́нїѧ и҆́хъ и҆ да́ждь рабѡ́мъ твои̑мъ со всѧ́кимъ дерзнове́нїемъ глаго́лати сло́во твоѐ,

30kiedy wyciągasz rękę swoją dla uzdrowień i znaków, i przedziwnych dzieł, aby się dokonywały mocą imienia Jezusa, świętego Syna Twego.

30внегда̀ рꙋ́кꙋ твою̀ простре́ти тѝ во и҆сцѣлє́нїѧ, и҆ зна́менїємъ и҆ чꙋдесє́мъ быва́ти и҆́менемъ ст҃ы́мъ ѻ҆́трока твоегѡ̀ і҆и҃са.

31A gdy oni się pomodlili, zadrżało miejsce, w którym byli zgromadzeni, i wszyscy zostali napełnieni Świętym Duchem i ze śmiałością głosili Słowo Boże.

31И҆ помоли́вшымсѧ и҆̀мъ, подви́жесѧ мѣ́сто, и҆дѣ́же бѧ́хꙋ со́брани, и҆ и҆спо́лнишасѧ всѝ дх҃а ст҃а и҆ глаго́лахꙋ сло́во бж҃їе со дерзнове́нїемъ.

24Rzecze Pan do Żydów, którzy przyszli do Niego: Amen, amen, mówię wam: – Kto słowa Mego słucha i wierzy Temu, Który Mnie posłał, ma życie wieczne, nie stanie przed sądem, ale ze śmierci przejdzie do życia.

24Речѐ гдⷭ҇ь ко прише́дшымъ къ немꙋ̀ і҆ꙋде́ѡмъ: А҆ми́нь а҆ми́нь глаго́лю ва́мъ: ꙗ҆́кѡ слꙋ́шаѧй словесѐ моегѡ̀, и҆ вѣ́рꙋѧй посла́вшемꙋ мѧ̀, и҆́мать живо́тъ вѣ́чный, и҆ на сꙋ́дъ не прїи́детъ: но пре́йдетъ ѿ сме́рти въ живо́тъ.

25Amen, amen, mówię wam: – Nastaje godzina i już jest, kiedy umarli usłyszą głos Syna Bożego, i ci, którzy usłyszą, ożyją.

25А҆ми́нь, а҆ми́нь гл҃ю ва́мъ, ꙗ҆́кѡ грѧде́тъ ча́съ, и҆ нн҃ѣ є҆́сть, є҆гда̀ ме́ртвїи ᲂу҆слы́шатъ гла́съ сн҃а бж҃їѧ и҆ ᲂу҆слы́шавше ѡ҆живꙋ́тъ.

26Podobnie bowiem, jak Ojciec ma w sobie życie, tak też i Synowi dał życie, aby miał je w sobie.

26Ꙗ҆́коже бо ѻ҆ц҃ъ и҆́мать живо́тъ въ себѣ̀, та́кѡ дадѐ и҆ сн҃ови живо́тъ и҆мѣ́ти въ себѣ̀

27I władzę mu dał, aby sąd czynił, ponieważ jest Synem Człowieczym.

27и҆ ѡ҆́бласть дадѐ є҆мꙋ̀ и҆ сꙋ́дъ твори́ти, ꙗ҆́кѡ сн҃ъ чл҃вѣ́чь є҆́сть.

28Niech was to nie dziwi, gdyż nastaje godzina, w której wszyscy w grobach usłyszą głos Syna Bożego.

28Не диви́тесѧ семꙋ̀: ꙗ҆́кѡ грѧде́тъ ча́съ, во́ньже всѝ сꙋ́щїи во гробѣ́хъ ᲂу҆слы́шатъ гла́съ сн҃а бж҃їѧ,

29I wyjdą ci, którzy dobrze czynili, ku zmartwychwstaniu życia, a ci, którzy źle czynili, na zmartwychwstanie sądu.

29и҆ и҆зы́дꙋтъ сотво́ршїи бл҃га̑ѧ въ воскр҃ше́нїе живота̀, а҆ сотво́ршїи ѕла̑ѧ въ воскр҃ше́нїе сꙋда̀.

30Sam z siebie Ja nic czynić nie mogę. Jak słyszę, sądzę i sąd Mój jest sprawiedliwy, ponieważ nie szukam swojej woli, lecz woli Ojca, Który Mnie posłał.

30Не могꙋ̀ а҆́зъ ѡ҆ себѣ̀ твори́ти ничесѡ́же. Ꙗ҆́коже слы́шꙋ, сꙋждꙋ̀, и҆ сꙋ́дъ мо́й првⷣнъ є҆́сть, ꙗ҆́кѡ не и҆щꙋ̀ во́ли моеѧ̀, но во́ли посла́вшагѡ мѧ̀ ѻ҆ц҃а̀.