List metropolity Sawy w związku z rozpoczynającym się Wielkim Postem

Do przewielebnego duchowieństwa, Boga miłujących mnichów i mniszek i wszystkich wiernych diecezji warszawsko – bielskiej.

„Od czego zacząć mam opłakiwanie czynów nieszczęsnego życia mego? Jakiż początek skardze żałosnej teraz poczynię, Chryste? O Miłosierny, udziel win moich odpuszczenia!” (Troparion 1-szej pieśni Kanonu św. Andrzeja z Krety)

Czcigodni Bracia Kapłani i Mnisi, Drodzy Bracia i Siostry! Z woli Bożej rozpoczynamy Wielki Post – Świętą Czterdziesiątnicę nazywaną „Wiosną Duchową”. Uczestniczyć będziemy w nabożeństwach pokutnych, podczas których usłyszymy charakterystyczne słowa Kanonu Pokutnego św. Andrzeja z Krety, wzywające nas do pokuty: "Biada mi, nieszczęsna duszo, dlaczego upodobniłas się do pierwszej Ewy? Źle popatrzyłaś, okrutnie zostałaś zraniona, dotknęłas drzewa i zuchwale spożyłaś nierozumny pokarm." (Troparion 3, 1-szej pieśni) i nasze stałe zawołanie: Zmiłuj się nade mną Boże zmiłuj się. Słowa te pomogą nam uświadomić stan duchowy naszej duszy, nasze upadki i powstania. Słowa kanonu pomogą nam uświadomić ciężar grzechów, które kalają naszego „wewnętrznego człowieka” i będziemy wzywać: „Burza zła okrążyla mmnie, miłosierny Panie, ale jak Piotrowi, tak i mnie podaj rekę.” (Troparion 2 pieśni). Bóg Miłosierny podaje nam Swą pomocną dłoń, ofiarowując czas „Wiosny Duchowej”. Wielki Post to życiodajna woda spływająca na suchą glebę naszego wyschłego serca. To czas duchowego odrodzenia, kiedy odrzucamy to co ziemskie, by się wznieść ku niebu. Potrzebne to jest, pośród naszej codzienności, kłopotów i trosk o swój byt. Codziennie swymi negatywnymi postępkami zasmucamy naszego Ojca Niebieskiego, a szatanowi dostarczamy wielu powodów do zadowolenia. "Nastał czas- duchowych zmagań początek, demonów poskromienia, wstrzemięźliwości ze wszystkich sił, anielskiej wspaniałości, ku Bogu śmiałości: przez to Mojżesz rozmawiał ze Stwórcą i usłyszał wieść głosem Niewidzialnego oznajmioną. Panie, uczyń przez to godnymi i nas oddać pokłon Twym mękom , i świętemu zmartwychwstaniu, gdyż miłujesz człowieka." (Jutrznia, środa, stichira na chwalitiech) Nadszedł czas, kiedy przypominamy: „Chrystus był kuszony, diabeł kusił pokazując kamienie, aby zostały przemienione w chleb, wywiódł Go też na górę, aby zobaczył w jednej chwili wszystkie królestwa świata. Ulęknij się duszo, tego oszustwa, czuwaj i nieustannie módł się do Boga.” (Troparion 9, 9-tej pieśni kanonu). Chrystus, nasz Pan, dał nam przykład, w jaki sposób pomóc naszej duszy. Sam nie mając potrzeby poddał się czterdziestodniowemu postowi dając swoim uczniom obraz wstrzemięźliwości. To On wskazał światu że: „ Ale ten rodzaj nie wychodzi inaczej, jak tylko przez modlitwę i post.” (Mt 17,21). Post poprzez wstrzemięźliwość wzmacnia nas, uwalnia z małostkowości materialnej i pomaga wejść na drogę pracy duchowej, przywraca trzeźwość ducha, zdejmuje z oczu bielmo. Nie zostawia nas samych, a wskazuje drogę do osiągnięcia postawionego przed nami celu. Post to najdoskonalsze lustro, w którym odbija się nasze wnętrze.

Bracia i Siostry! Zobaczmy siebie w tym zwierciadle. Ono pokaże nam, jakimi w rzeczywistości jesteśmy. Chrystus przypomina: „Wtedy powie i tym po lewicy: Idźcie precz ode mnie, przeklęci, w ogień wieczny, zgotowany diabłu i jego aniołom. Albowiem łaknąłem, a nie daliście mi jeść, pragnąłem, a nie daliście mi pić. Byłem przechodniem, a nie przyjęliście mnie, nagim, a nie przyodzialiście mnie, chorym i w więzieniu, a nie odwiedziliście mnie.” (Mt 25, 41-43). Ponadto w okresie Wielkiego Postu wezwani jesteśmy do czynienia dobra, tj. dzieł miłosierdzia. Miłosierdzie to wspomagająca nas moc, by wznieść się ku niebu. Bóg stawia na naszej drodze drugiego człowieka: chorego, smutnego, bezdomnego, biednego, by poprzez naszą pomoc jemu wznieść się do Chrystusa. On dał nam w tym względzie przykład. Nie odwracajmy od niego wzroku, korzystajmy z tego daru pomagającego w uświęceniu.

Bracia Kapłani, Czcigodni Mnisi, Bracia i Siostry. „Przyjdźcie, o wierni, czyńmy dzieła Boże w światłości, chodźmy bogobojnie jak gdyby za dnia, wszelkie nieprawości bliźnich odrzućmy, nie pozwalając im stać się zgorszeniem. Porzućmy ciała pożądliwości, dajmy wzrost darom duszy, łaknącym ofiarujmy chleb, i przyjdźmy ku Chrystusowi, w skrusze wołając: „Boże nasz, zmiłuj się nad nami”. (Piątek pierwszego tygodnia, stichira na Hospodi wozzwach). Słowami zaś św. Efrema Syryjczyka wzywajmy do Pana: „Daruj zaś słudze Twemu ducha czystości, pokory, cierpliwości i miłości..” Zachęcam Wszystkich do aktywnego i energicznego wkraczania w Wielki Post 2006 roku. Niech te dni będą zbawiennym czasem dla każdego z nas. Wykorzystajmy je ku duchowemu odrodzeniu i oczyszczeniu z grzechów i słabości.

Zgodnie z naszą zaś tradycją, w przededniu Wielkiego Postu wybaczmy sobie nawzajem przewinienia, jeden wobec drugiego, aby w spokoju ducha rozpocząć „Wiosnę Duchową”. Jako wasz biskup i metropolita wybaczam wszystkim i proszę o wybaczenie moich przewinień. Życzę wszystkim, by „Wiosna Duchowa” wzbogacała nas tak, by radość Zmartwychwstania Naszego Pana była radością pełną. Wszystkim z całego serca błogosławię na trudy duchowe Wielkiego Postu 2006 roku. „Zmiłuj się nade mną Boże zmiłuj się.”

+ Sawa Prawosławny Metropolita Warszawski i całej Polski