Metropolita Dionizy: Orędzie z okazji Bożego Narodzenia (1938 r.)

Prezentujemy „Orędzie z okazji święta Bożego Narodzenia” JE metropolity warszawskiego i całej Polski Dionizego (Waledyńskiego). Tekst „Orędzia…” został opublikowany w „Wiadomościach metropolii prawosławnej w Polsce” ( nr 1 z 1939 r. ).

Orędzie Jego Eminencji Wielce Błogosławionego Dionizego, arcybiskupa warszawskiego i całej Polski z okazji święta Bożego Narodzenia

Pokorny Dionizy

Z Bożej łaski arcybiskup warszawski i całej Polski, hiero-archimandryta Poczajowskiej Ławry Wniebowzięcia N. M. P. (pisownia zgodna z oryginałem; powinno być Zaśnięcia N. M. P. – przyp. S. D.), najprzewielebniejszych pasterzy, przewielebne duchowieństwo, wielebną brać zakonną i pobożnych wiernych Świętego Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego pozdrawia w Panu

„Chrystus się rodzi, sławcie, Chrystus z niebios spotykajcie; Chrystus na ziemi podnoście się. Śpiewaj Panu cała ziemio i wesoło Zaśpiewajcie ludzie, albowiem wsławił się”

Pozdrawiam Was umiłowani bracia i dzieci moje, z nastaniem świąt Bożego Narodzenia. Narodzenie Chrystusa, jak głoszą śpiewy cerkiewne w ów dzień, jest świętem radości, życia i podniosłego ducha. Przenikajcie się więc tymi świętymi nastrojami. Sławcie przyjście Boga na nasz grzeszny świat. Sławcie połączenie nieba z ziemią. Sławcie wznoszenie się ludzkości ku niebu. Weselcie się z praojcami, którzy oczekiwali Zbawiciela, i z prorokami, którzy zapowiadali Jego przyjście. Witajcie, Go z pasterzami, składajcie mu hołd z mędrcami. Zgłębiajcie z teologami tajemnicę ucieleśnienia Boga i pokrzepcie się z świętymi widokiem łaski Bożej.

Narodziny Chrystusa są świętem kościelnym, świętem chrześcijańskim, świętem dusz wierzących. Nadajcie więc mu należytą chrześcijańską treść, aby nie było ono tylko rozrywką i odpoczynkiem, lecz posiadało prawdziwy religijny i prawosławny charakter.

Chrześcijaństwo stało się obecnie dla wielu ludzi przedmiotem zimnego rozumowania: są i tacy dla których jest ono przedmiotem bluźnierstwa. Spełniają się słowa, które świątobliwy starzec Symeon wyrzekł przed dzieciątkiem Jezusem: „Oto ten położony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu i na znak, któremu sprzeciwiać się będą…aby myśli z wielu serc były objawione”(Łuk. II, 34 – 35) [zachowano pisownię zgodną z opublikowanym tekstem „Orędzia” - przyp. S. D.). Utraciwszy wiarę i odtrącając Chrystusa ci ludzie sami wydali na siebie wyrok. Radości chrześcijaństwa są wykreślone z ich życia. Nie stało dla nich Niebios Boskich, głoszących chwałę Bożą, nie stało dla nich na świecie świętości, nie posiadają oni wiary w swą własną nieśmiertelność i w zwycięstwo ducha nad ciałem. Serca ich już nie przepełniają się gorącą radością, gdy zabrzmią na Boże Narodzenie śpiewy kościelne, a myśli wielu z pośród nich w te dni stają się jeszcze bardziej nieczystymi i ponurymi.

A tymczasem Narodzenie Chrystusa wciąż, jak i przed przeszło XIX wiekami, niesie nam światło, radość i pokój. „A kto pragnie, niech przyjedzie; a kto chce niech bierze wodę żywota darmo” (Obj. Św. Jana Ap. XXII 17). Oby tak było z nami wszystkim. Pieśń Anielska: „Chwała na wysokości Bogu” niech będzie pieśnią naszych ludzkich serc. Niechaj Anioł Pański ogrzeje i opromieni nasze serca słowami: „Głoszę wam radość wielką”. Napełniajcie świątynie, chwalcie Pana Boga w wysławianiach, pouczeniach , modlitwach, pieśniach. „Weselcie się, bądźcie doskonali, napominajcie się, toż rozumiejcie; pokój, miejcie, a Bóg pokoju i miłości będzie z wami” (II Kor. XII, 11). Amen.

Dan w chronionym przez Boga m. st. Warszawie, W Prawosławnym Domu Metropolitarnym Roku pańskiego 1938, w m. grudniu

— Oprac. Stefan Dmitruk