Święto Proroka Eliasza w Podbielu

W dniu 2 sierpnia bieżącego roku, w parafii prawosławnej w Podbielu odbyły się uroczystości ku czci Św. Proroka Eliasza, patrona tejże parafii. Obchody rozpoczęły się w przededniu święta o godz. 17-tej całonocnym czuwaniem, w którym uczestniczyło 6 duchownych, a celebrował je ks. Jerzy Kulik z parafii w Kuzawie. W dniu święta pierwsza Boska Liturgia została odprawiona o godz. 7 rano, a przewodniczył jej ks. Leoncjusz Sajewicz w asyście ks. płk. Aleksego Andrejuka i ks. Aleksandra Kulika. Po zakończonej Św. Liturgii miało miejsce oświecenie wody a o godz. 9-tej odprawiono akatyst ku czci proroka Eliasza. O godzinie 10-tej rozpoczęła się główna Liturgia świąteczna, której przewodniczył dziekan okręgu bielskiego ks. mitrat Leoncjusz Tofiluk, w asyście dziekanów okręgów: kleszczelowskiego, ks. mitrata Mikołaja Kiełbaszewskiego, hanjowskiego, ks. mitrata Michała Niegierewicza, oraz licznie zgromadzonego duchowieństwa. Okolicznościową homilię wygłosił ks. prot. Anatol Tokajuk, wikariusz parafii w Orli. Dziekan okręgu bielskiego wyrazi uznanie dla proboszcza podbielanskiej parafii, ks. Mirosława Czuraka, a ów zwrócił się ze słowem podziękowania do wszystkich zebranych na wspólnej modlitwie, a w szczególności do sponsorów i ludzi dobrej woli, którzy zadbali o wygląd zewnętrzny i wewnętrzny parafialnej cerkwi.

ELIASZ, prorok (Prorok Ilija), 20 lipca/2 sierpnia. Urodził się w Tezbie Galadzkiej w prostej i biednej rodzinie. Żył i wystąpił w charakterze proroka za panowania króla Achaba, który oddając cześć bożkowi Baalowi (słońcu) zmuszał do tego swych poddanych. Aby skarcić Achaba Bóg posłał do niego proroka Eliasza. Ten przepowiedział królowi, iż za jego nieprawość w ciągu najbliższych lat nie spadnie ani kropla deszczu. Tak też się stało. Król się rozgniewał i chciał zabić Eliasza, lecz on udał się na pustynię i nad małym strumykiem mieszkał cały rok. Rano i wieczorem kruk przynosił mu chleb, a wodę Święty pił ze strumyka. Po trzech i pół roku posuchy, gdy lud cierpiał głód, na rozkaz Boży prorok ponownie przybył do Achaba. Powiedział wówczas władcy i całemu ludowi izraelskiemu, iż klęski spowodowane są tym, iż ludzie zapomnieli o prawdziwym Bogu. Wezwał też lud, aby zebrał się na górze Karmel i złożył ofiary bożkowi Baalowi i prawdziwemu Bogu. Miało się okazać, która z ofiar zostanie przyjęta. Dzięki gorliwej modlitwie proroka została przyjęta ofiara prawdziwego Boga. Spadł deszcz, a lud został nawrócony. Odwołując się do tego wydarzenia wierni modlą się do proroka Eliasza o zesłanie deszczu podczas suszy. Prorok Eliasz żywym został wzięty do nieba, dokąd wzniósł się na wozie zaprzężonym w ogniste konie. To wydarzenie było praobrazem wniebowstąpienia Chrystusa. Gdy ognisty wóz wznosił się do nieba do nóg jego ucznia patrz proroka Elizeusza upadł płaszcz, a wraz z nim dar proroctwa. W ikonografii prawosławnej prorok Eliasz przedstawiany jest jako człowiek stary, odziany w długą opończę, wykonaną z koziej skóry. Siwe włosy spadają na ramiona. Ma średniej długości brodę i bose stopy. Najczęściej przedstawianą sceną z życia proroka jest wniebowzięcie Eliasza na ognistym wozie zaprzężonym w skrzydlate rumaki, lub pobyt proroka na pustyni i dokarmianie go przez kruka.

ks. Paweł Kuczyński Krystyna Suszcz

— ks. Paweł Kuczyński