X-lecie Monasteru Dojlidzkiego

Podniosły charakter i uroczystą oprawę miały tegoroczne uroczystości ku czci Krasnostockiej ikony Matki Bożej, której szczególną cześć oddaje się w Monasterze Narodzenia Przenajświętszej Bogarodzicy w Białymstoku-Dojlidach. Odbyły się one w dniach 19-20 października br. w Zwierkach pod Białymstokiem, w rodzinnej wsi św. męczennika młodzieńca Gabriela i połączone były z 10-leciem powstania wspólnoty. Świętu przewodniczyli Jego Ekscelencje – Biskup Białostocki i Gdański Jakub oraz Biskup Bielski Grzegorz. Uroczystości rozpoczęły się 19 października Całonocnym Czuwaniem. Poza oboma hierarchami wzięło w nich udział około 30 duchownych. Mury nowo wybudowanej cerkwi św. Gabriela Zabłudowskiego z trudem mieściły wiernych, przybyłych nie tylko z Białegostoku i okolic, aby być uczestnikami tego wyjątkowego wydarzenia. Ich oczy radowały nie tylko niedawno otynkowane ściany oraz świeżo ułożona posadzka samej cerkwi, ale również rosnące w wyjątkowo szybkim tempie ściany kompleksu monasterskiego, znajdującego się bezpośrednio za świątynią. To przecież tak niedawno, w maju br. poświęcono kamień węgielny pod jego budowę, a już na jednopiętrowym, obszernym budynku piętrzą się krokwie dachu. Niektórzy oczyma wyobraźni widzieli już tu całą wspólnotę monastyczną, mieszcząca się jak dotychczas w ciasnym budynku parafii św. Eliasza w Białymstoku. „Jak Bóg da” – odpowiadają na te wizje same mniszki i ze zdwojoną energią robią wszystko, aby ten moment nastał możliwie szybko. Centralnym punktem święta była uroczysta Św. Liturgia, w której uczestniczyło ponad 20 kapłanów. „Jakże niewiele czasu ma współczesny człowiek, aby usiąść jak Maria u stóp Zbawiciela i słuchać Jego słów” – mówił w swej homilii po ewangelicznym czytaniu biskup Grzegorz, opiekun duchowy wszystkich monasterów naszej Cerkwi z ramienia Św. Soboru Biskupów. Zachowanie Marii nazwał przy tym jednym z elementów służby mniszej, podczas gdy ludziom świeckim przypisał konieczność umiejętnego połączenie różnych służb obu sióstr – Marty i Marii. Odnosząc się do rocznicy powstania monasteru Władyka Grzegorz podkreślił, że decyzja o jego powołaniu była „przywróceniem przerwanej nici” żeńskiego życia monastycznego na tych ziemiach. Mimo że stało się to zaledwie dziesięć lat temu, obecnie wspólnota ta jest najliczniejszą spośród wszystkich żeńskich monasterów prawosławnych w Polsce. Od kilku już lat zamieszkuje to 20 sióstr, a ich liczba nie może ulec zwiększeniu jedynie z powodu problemów lokalowych. Hierarcha podkreślił też, jak ważne było niegdyś – gdy powstawał i rozwijał się Monaster Krasnostocki – i jak nie mniej istotne jest obecnie niesienie świadectwa Prawosławia na terenach, gdzie często większość ludzi stanowią innowiercy. Kończąc swą homilię biskup Grzegorz wyraził nadzieję, że „miejsce to, powstające na krwi św. męczennika Gabriela, zawsze będzie kwitło duchowo, od czego wszyscy będą czerpać wielką korzyść”. Święta Liturgię zakończyła procesja wokół cerkwi, na czele której mniszki niosły liczącą około 200 lat kopię Krasnostockiej ikony Matki Bożej, która niedawno została przekazana w darze wspólnocie z Monasteru Żyrowickiego na Białorusi. Na zakończenie obchodów do zebranych zwrócił się biskup Jakub. Składając serdeczne podziękowania wszystkim, którzy przybyli na nabożeństwo, nawiązał do trudnej historii Monasteru Krasnostockiego, kontynuatorką tradycji którego jest Monaster Dojlidzki. Myślami wracając do początku lat 90. ubiegłego wieku, przypomniał, że obecnie istniejąca wspólnota została powołana do życia z inicjatywy Jego Eminencji, Metropolity Warszawskiego i całej Polski Sawy, ówczesnego Ordynariusza Diecezji Białostocko-Gdańskiej, który nie mógł wziąć udziału w uroczystościach w związku z oficjalną wizytą w Patriarchacie Jerozolimskim. To właśnie ten hierarcha w miejscu budującego się obecnie monasteru odprawił pierwszą Św. Liturgię, święcąc przed siedmiu laty kamień węgielny pod budowę cerkwi św. Gabriela. „Dzisiejsza Św. Liturgia jest trzecią odprawianą w tej cerkwi” – przypomniał Władyka Jakub. „Pierwsza z nich odbyła się, gdy kopułę świątyni zwieńczył nowo poświecony krzyż, a druga, gdy przed pół rokiem położono kamień węgielny pod budowę kompleksu budynków monasterskich”. Obecnie już zupełnie bliski zdaje się być dzień, gdy w zwierkowskiej cerkwi nieustanni będzie płonęła niegasnąca łampada mniszej modlitwy za cały świat.

— Dojlidy - J. Charkiewicz