Słowo na święto Przemienienia Pańskiego

19 sierpnia 1973 roku

Święto Przemienienia otwiera przed nami chwałę stworzenia stworzonego przez Boga. Nie tylko Chrystus ukazał się w chwale Ojcowskiej, w Swojej Boskiej chwale, w tym dniu przed Swoimi uczniami: Ewangelia nam mówi, że Boskie światło wylewało się z Jego fizycznego ciała i z tych szat, które Go okrywały, wylewało się na wszystko, co otaczało Chrystusa.

Tutaj widzimy coś, co skrycie już ukazywało się nam we Wcieleniu Chrystusa. Nie możemy bez zdumienia myśleć o Wcieleniu: jak okazało się możliwe, że ludzkie ciało, materia tego świata, zebrana w ciele Chrystusa, mogła nie tylko być miejscem zamieszkania Żywego Boga – jak bywa, na przykład, świątynia – ale zjednoczyła się z Bóstwem tak, że i ciało przeniknięte jest Boskością i zasiada teraz po prawicy Boga i Ojca w wiecznej chwale? Tutaj tajemniczo objawia się nam cała wielkość, całe znaczenie nie tylko człowieka, ale samego materialnego świata i nieopisywalnych jego możliwości – nie tylko ziemskich i doczesnych, ale i wiecznych, Boskich.

I w dzień Przemienienia Pańskiego widzimy, jakim światłem powołany jest zajaśnieć ten nasz materialny świat, jaką chwałą on jest powołany jaśnieć w Królestwie Bożym, w wieczności Pańskiej… I jeśli uważnie, na poważnie przyjmujemy to, co nam tu objawiono, powinniśmy zmienić w najgłębszy sposób nasze odniesienie do wszystkiego widocznego, do wszystkiego namacalnego; nie tylko do ludzkości, nie tylko do człowieka, ale i do samego ciała jego; i nie tylko do ludzkiego ciała, ale i do wszystkiego, co cieleśnie dookoła nas jest odczuwalne, namacalne, widzialne… Wszystko jest powołane, aby stać się miejscem zamieszkania łaski Pańskiej, wszystko powołane jest kiedyś, na koniec czasów, być włączone w tę chwałę i zajaśnieć tą chwałą.

I nam, ludziom, dano to wiedzieć, nam ludziom, dano nie tylko to wiedzieć, ale i być współpracownikami Bożymi w uświęcaniu tego stworzenia, które Pan stworzył… Dokonujemy poświęcenia plonów, poświęcenia wody, poświęcenia chlebów, dokonujemy uświęcenia chleba i wina w Ciało i Krew Pana; w obrębie cerkwi to początek cudu Przemienienia i Objawienia Bożego; wiarą ludzką oddziela się materię tego świata, którą ludzka niewiara i zdrada oddała zniszczeniu, śmierci i unicestwieniu. Naszą wiarą oddziela się ona [materia] od tego zniszczenia i śmierci, przekazuje na własność Bogu, i przez Boga jest przyjmowana, i w Bogu już teraz, początkowo, zaiste staje się nowym stworzeniem.

Ale to powinno rozprzestrzeniać się daleko poza mury świątyni: wszystko bez wyjątku, co jest pod władzą człowieka, może być przezeń uświęcone; wszystko, nad czym pracujemy, do czego dotykamy, wszystkie przedmioty życia – wszystko może stać się częścią Królestwa Bożego, jeśli to Królestwo Boże będzie wewnątrz nas i będzie, jak blask Chrystusa, rozprzestrzeniać się na wszystko, czego dotykamy...

Pomyślmy o tym; nie jesteśmy powołani, aby podporządkować naturę, jesteśmy powołani, aby ją oswobodzić z niewoli zniszczenia i śmierci i grzechu, oswobodzić i przywrócić do harmonii z Królestwem Bożym. I dlatego zacznijmy przemyślnie, pobożnie odnosić się do tego wszystkiego stworzonego, do widzianego przez nas świata, i bądźmy w nim współpracownikami Chrystusa, żeby świat osiągnął swoją chwałę i żeby dzięki nam całe stworzenie weszło do radości Pańskiej. Amen.

autor: metropolita suroski Antoni (Bloom)
tłumaczenie: Michał Diemianiuk
za: azbyka.ru

fotografia: Piotr Sterlingow

— metropolita Antoni (Bloom), tłum. Michał Diemianiuk