Nie zrozumiałam ostatniej wypowiedzi ks. W. Misijuka na temat dwóch dróg zbawienia. Mam już prawie 60 lat. W życiu nigdy nie skoncentrowałam się na poszukiwaniu męża, swoje życie przeżyłam w czystości. Do cerkwi chodziłam i chodzę całe życie. Całą młodość poświęciłam edukacji i wychowaniu dzieci w szkole (nawet dziś jako dorośli ludzie przychodzą do mnie do muzeum, w którym dorabiam, na herbatę, więc chyba taka straszna jako panna nie byłam). Był to mój wybór - nie z uprzedzenia, ale poniekąd tak się potoczyło życie. Dziś czytam, że są dwie drogi zbawienia - monastyczna i małżeńska. Czy Cerkiew zawsze tak wąsko patrzyła na powołania ludzi? Dlaczego nie zwraca się uwagi na służbę panien i kawalerów z wyboru? My też niesiemy swój krzyż, który nie jest chwilami łatwy, ale daje nam szczęście. To tak jakbym miała zapytać: który ksiądz jest prawdziwszy, mnich czy żonaty? Zabolała mnie ta wypowiedź, ale może coś nie tak zrozumiałam. Dorota

W mojej wypowiedzi zabrakło zapewne stwierdzenia: „Prawosławie dysponuje niezwykle bogatą teologią życia monastycznego i równie bogatą - aczkolwiek często pomijaną - teologią małżeństwa, ale jak dotąd nie poświęciło szczególnej uwagi teologii życia w celibacie”. To cytat z wykładu bp Kallistosa Ware „Ziarno Kościoła: powszechne powołanie do męczeństwa” – rozdziału w pierwszym tomie Jego dzieł zebranych pt. „Królestwo wnętrza”. Polecam lekturę tego tekstu bo na swój sposób „zwraca uwagę na służbę panien i kawalerów z wyboru” i teologicznie ją objaśnia. Opis Pani życia i edukacyjnej „posługi” pasuje tu „jak ulał”... Zapewniam, że swoja wypowiedzią nie chciałem nikogo urazić. Jeśli moje słowa zabolał, serdecznie przepraszam i życzę satysfakcjonująco poznawczej lektury.

— Ksiądz Włodzimierz Misijuk