Proszę o komentarz do następującego zdania: "Gdyby ludzie wiedzieli czym jest monastycyzm wszyscy udali by się do monasterów"

Czyż nie jest tak, że pewna "wyższość" duchowieństwa zakonnego nad duchowieństwem białym ma początki w prawodawstwie Cesarstwa Rzymskiego (czyt. Bizantyńskiego0, mam na myśli tzw. Kodeks cesarza Justyniana, będący zresztą jednym ze źródeł prawa kościelnego.

I wreszcie czyż cel życia mniszego jest inny niż cel człowieka tworzącego "małą cerkiew" bądź też celibateriusza?

pozdrawiam gorąco błagając jednocześnie świętych modlitw. S.

Słowa te dosyć często trafiają nam do słuchu, a zwłaszcza ostatnio. Nie należy ich jednak rozumieć w dosłownym sensie. Życie mnisze nie jest życiem prostym.Przecież porównuje się je do dobrowolnego męczeństwa. Ale prostym nie jest również życie w związku. Bywa ono niejednokrotnie dużo trudniejsze i myślę, że wszyscy mają tego świadomość. Cel jednego i drugiego życia jest niewątpliwie ten sam. Tym celem jest zbawienie. Ci, którzy wypowiedzieli te słowa mieli z pewnością na uwadze ten fakt, że w klasztorze łatwiej jest człowiekowi zadbać o swoje zbawienie z przyczyn jak najbardziej jasnych: odosobnienie, brak troski o stan materialny rodziny, więcej czasu na modlitwę, ciągły kontakt z życiem liturgicznym, częsta spowiedź, opiekun duchowy itp. Wszystko to jest osiągalne również w życiu rodzinnym, a ponieważ trudniej, to nabiera to jeszcze większej wagi. Jednak ta trudność jest zgodnie ze św. Ignacym Branczaninowem bardzo duża i często nie do pokonania. Dlatego dokonuje on podziału wiecznego szczęścia na zbawienie i doskonałość zbawienia, którą przeznacza mnichom. Pamiętajmy jednak, że sam fakt wstąpienia do klasztoru nie gwarantuje jeszcze zbawienia.

Pozdrawiam

— o. Jerzy Pańkowski