Eskalacja przemocy wobec chrześcijan w Syrii

Dramat syryjskich chrześcijan rozpoczął się wraz z wybuchem rewolucji w tym kraju na początku 2011 roku w ramach „Arabskiej Wiosny Ludów”, która poskutkowała wojną domową. Rebelianci teoretycznie próbują obalić prezydenta Baszara Al-Assada i walczyć o „demokrację”, lecz w rzeczywistości są islamski radykałami próbujących zniszczyć chrześcijaństwo w Syrii – kraju, który jako jeden z pierwszych przyjął Ewangelię, i do niedawna około 1/5 jego obywateli stanowili chrześcijanie, głównie prawosławni. Choć, należy tu zaznaczyć, rebelianci niszczą czasem również meczety i atakują muzułmańskich duchownych innych odłamów (walczą ze sobą sunnici, szyici i alawici), lecz są to tylko incydenty, a ataki na chrześcijan są na porządku dziennym.

Informacje o przemocy wobec chrześcijan syryjskich docierają do nas – jeśli w ogóle – z opóźnieniem. Ani mediów, ani większość polityków zdaje się nie obchodzić los jednej z najstarszych chrześcijańskich wspólnot na świecie. Jedynymi, którzy podnoszą głos w tej sprawie, są hierarchowie różnych Kościołów chrześcijańskich, głównie jednak wschodnich (prawosławnych i katolickich), gdyż to właśnie one cierpią najbardziej z powodu zaistniałej w Syrii sytuacji.

Wciąż nieznany jest los dwóch prawosławnych metropolitów porwanych 22 kwietnia br., o czym informowaliśmy m. in. tutaj. Dwóch innych prawosławnych kapłanów również ma status zaginionych.

Na początku czerwca ponownie doszło do ataków na 50-tysięczne miasteczko Al-Qusair, w którym już 12 maja br., bardzo zniszczono ponad tysiącpięćsetletni prawosławny monaster św. proroka Eliasza, o czym informowaliśmy w ostatnim akapicie tego artykułu. Do czasu tych ataków mieszkała tam bardzo duża mniejszość chrześcijańska (prawosławna i katolicka). Bandy rebeliantów zaatakowały dosłownie wszystkie świątynie chrześcijańskie w tej miejscowości, a jedną z cerkwi uczyniły nawet miejscem swojego sztabu. Ponadto rebelianci napadli na domy chrześcijan, choć większość ich mieszkańców zdążyła uciec, kiedy tylko zobaczyła nadchodzące bandy. Część tych, co została, poddano okrutnym torturom – liczba ofiar jest nieznana.

Z kolei 26 maja bojownicy terrorystyczno-islamskiej grupy Dżahbat An-Nusra napadli chrześcijańską wioskę Ad-Duwair znajdującą się w pobliżu miasta Homs. Rebelianci zajęli miejscową cerkiew, i zaczęli strzelać do ludzi. I tu liczba ofiar nie jest do końca znana, wiadomo tylko, że wśród nich są 11-letni chłopiec i 19-letnia dziewczyna, a około dziesięć osób zostało rannych. Wszystkie domy bez wyjątku zostały zdemolowane lub spalone. Na szczęści, większości mieszkańców – około setce rodzin – udało się uciec na przedmieścia Homs, gdzie znaleźli schronienie wśród ormiańskiej wspólnoty (to wierni Ormiańskiego Kościoła Prawosławnego).

Okolice Homs, jak i samo to miasto, jeszcze do niedawna słynęły z mniejszości (czy nawet większości) chrześcijańskiej, której niektórzy członkowie do dzisiaj posługują się językiem syryjskim (nie chodzi tu o syryjski dialekt arabskiego, lecz o inny język semicki) bardzo zbliżonym do aramejskiego, w którym mówił sam Chrystus. Dlatego też islamscy rebelianci z szczególną zaciekłością atakują te obszary. Ofiarą tej nienawiści padła jeszcze jedna chrześcijańska wioska: Um-Szarszuh. Spalono tutaj wszystkie domy, uciekło około 250 rodzin.

Wobec zaistniałej sytuacji, co jakiś czas we względnie bezpiecznych miastach Syrii, a także sąsiednim Libanie, gdzie niemalże połowę mieszkańców stanowią chrześcijanie, organizowane są wspólne modlitwy chrześcijan różnych wyznań i rytów, a także manifestacje i marsze milczenia. I my pamiętajmy w swojej modlitwie o naszych braciach i siostrach w Syrii…

Na podstawie: radiosvetigora.wordpress.com

Zdjęcia pochodzą ze strony syriareport.net i przedstawiają ostatnie zniszczenia dokonane w chrześcijańskich wioskach w okolicach Homs

— Dominika Kovačević