Świat 18 listopada 2008

Odezwa synodu Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego

Odezwa Świętego Synodu Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego w związku 75 rocznicą Wielkiego Głodu (Hołodomoru) w latach 1932 – 1933 na Ukrainie W XX wieku naród ukraiński doświadczył jednej z największych tragedii w swojej historii – Hołodomoru (pol.

Odezwa Świętego Synodu Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego w związku 75 rocznicą Wielkiego Głodu (Hołodomoru) w latach 1932 – 1933 na Ukrainie

W XX wieku naród ukraiński doświadczył jednej z największych tragedii w swojej historii – Hołodomoru (pol. Wielkiego Głodu). Ukraina, która zawsze karmiła chlebem cały świat, sama doświadczyła masowego głodu. Wielki Głód doprowadził do znacznych ofiar, przyniósł wiele nieszczęścia. Jego przyczyny i skutki były obiektywne i subiektywne. Sztuczny głód lat 1932-1933 został zaplanowany przez bolszewików w celu przyspieszenia przymusowej kolektywizacji, likwidacji „kułactwa” jako klasy, zniszczenia „wrogich elementów”.

Ale istnieje czynnik, który łączy ten socjalny kataklizm z resztą represyjnych akcji radzieckiego reżimu totalitarnego. To dogłębna rewolucja światopoglądu – wyrzeczenie się Bogoczłowieka Chrystusa i chrześcijańskich wartości i obranie nowej wiary – w człowieka-boga, w antychrysta. Adepci tej wiary zapragnęli zbudowania raju na ziemi, osiągnięcia świetlanej przyszłości dla ludzkości. Ale przyszłości bez Boga. Ich światło w rzeczywistości było mrokiem. Ich światopogląd opierał się na zasadach wiecznego mroku, ponieważ tylko Bóg jest źródłem światła. Ich ideologia zamiast dobra przyniosła zło, ponieważ tylko Bóg jest Stwórcą wszelkiego dobra. Gdzie bez Boga buduje się raj, tam pojawia się piekło. Zamiast obiecanego rajskiego życia otumaniony radziecką ideologią naród doświadczył piekielnej męki.

Historia naszej Ojczyzny doznała wielu ciężkich chwil. Klęski żywiołowe, wojny, socjalno - polityczne zawieruchy i inne nieszczęścia przyczyniały się do pojawiania się różnych zjawisk kryzysowych, wśród których były: „spustoszenie i zagłada, głód i miecz” (Iz 51, 19).

Ale w latach 30-tych Ukraina po raz pierwszy przeżyła sztuczny głód, masowe uśmiercanie milionów swych obywateli, cyniczne, zaplanowane i bezlitosne. Takie zło mogło zaistnieć tylko w środowisku wrogim i Bogu, i człowiekowi. Na urodzajnym ukraińskim czarnoziemie umierały w strasznych mękach miliony ludzi. To ludobójstwo miało na celu zniszczenie samej duszy narodu, wpędzenie jej do stanu pełnego duchowego niewolnictwa. Stało się narzędziem diabelskiej zemsty za bezowocne próby wykorzenienia ze świadomości naszego mądrego, pełnego szczytnych cnót narodu, synowskiej pamięci o Bogu, miłości do Niego i wiary w Niego. Tę wiarę można było zniszczyć tylko poprzez fizyczna likwidację jej wyznawców. Dlatego wroga Bogu władza stworzywszy głód duchowy, skazała ludzi również na głód fizyczny.

Zabierali ludziom chleb, tak samo, jak wcześniej próbowali odebrać powszedni chleb duchowy. Urodzajna gleba rodziła w obfitości chleb sumiennym rolnikom. Ale cały zroszony chłopskim potem chleb został skonfiskowany. Zabrano wszystko, czym można było utrzymać się przy życiu – do ostatniego ziarenka. Tych, którzy zbierali kłosy na polach, rozstrzeliwano. Głodowa agonia była rzeczywiście piekielną. Zmarłych nie nadążano grzebać. Wielu zakopywano do wspólnych mogił jeszcze żywymi. W sposób szczególny cierpiały dzieci. Moloch bolszewizmu pochłaniał te niewinne ofiary z szatańską bezdusznością.

Ukraina straciła wtedy miliony swych dzieci. Wszystkie doznały ciężkich cierpień i okrutnej śmierci. A te, które przeżyły, na zawsze zapamiętały, czym jest „raj na ziemi”, gdy nie ma w nim Boga.

Od tamtych wydarzeń minęło 75 lat. Czas leczy rany duszy, ale rany na sercu Ukrainy nie można niczym uleczyć. Ona na zawsze będzie niegasnącym bólem przypominać o czasach, kiedy nad Ukrainą, nad innymi narodami ówczesnej radzieckiej wspólnoty panował diabeł.

Ukraiński Kościół Prawosławny w głębokim smutku modlitewnie wspomina ofiary głodu i innych represji radzieckiego totalitaryzmu. Tych , którzy ucierpieli – dziesiątki milionów: rozstrzelanych, zakatowanych w więzieniach, straconych poprzez różnego rodzaju tortury duchowe i cielesne, zmarłych w głodowych mękach.

Takiej ilości ofiar nie było nawet w czasie wojny. Rzeczywiście, reżim prowadził walkę z własny narodem, przelewając jego krew. Nie może być dla nich wytłumaczenia. Wyrok zasądziła sama historia. Żadne represje nie były w stanie zapobiec upadkowi systemu państwowo - politycznego, który za podstawę obrał sobie grzech i walkę z Bogiem, pogardził głębokimi moralnymi zasadami ludzkości – wiarą, nadzieją i miłością. „Biada tym, którzy planują nieprawość” (Mich 2,1). Ich sprawa „sprawa niegodziwa” (Ps 100,3). „Ich losem – zagłada” (Flp 3,19).

Kościół przestrzega przed głęboko błędną i wrogą człowiekowi ideologią, która mogłaby wywołać podobną tragedię i wzywa do pokuty tych, którzy jeszcze nie przejrzeli i nie wyrzekli się walki z Bogiem we wszelkich jej formach. Kościół nawołuje do wyrzeczenia się ekstremizmu, nietolerancji, zemsty, nienawiści wobec bliźniego, podziału na swoich i obcych. Dla Boga nie ma obcych.

Nastał w końcu czas duchowego jednoczenia narodu Ukrainy, powrotu do odwiecznych wartości duchowych. Historia wyraźnie pokazała, do czego prowadzi wyrzeczenie się zasad chrześcijańskich. Tylko święta wiara, twarda nadzieja i wszechmogąca miłość pomogą zbudować godną przyszłość i uchronić przed błędami przeszłości.

Kościół objawia prawdę o wiecznym życiu tych, którzy przyjęli męczeńską śmierć w czasie głodu. Jak kochająca Matka, święty Ukraiński Kościół Prawosławny modli się za spokój ich dusz w miejscu sprawiedliwych i intonuje im „Wieczną Pamięć”.

Dusze ich w szczęśliwości będą przebywać. I pamięć o nich z pokolenia na pokolenie.

† Włodzimierz, metropolita kijowski i całej Ukrainy † Nikodem, metropolita charkowski i bogoduchowski † Agafangel, metropolita odesski i izaiłski † Joannicjusz, metropolita ługański i ałczewski † Onufry, metropolita czerniowecki i bukowiński † Ireneusz, metropolita dniepropietrowski i pawłogradzki † Marek, arcybiskup chustski i winogradecki † Teodor, arcybiskup kamieniecki i gorodocki † Pantelejmon, biskup umański i zweniogrodzki † Mitrofan, arcybiskup biełocerkwicki i bogusławski