Powrót Tichwińskiej Ikony Bogurodzicy do Rosji

W sobotę 5 czerwca br. rozpoczął tygodniową wizytę w Moskwie Metropolita Herman, zwierzchnik Prawosławnego Kościoła Ameryki (OCA). Bezpośrednim powodem tej wizyty jest planowane na lipiec br. przekazanie do Moskwy cudownej Tichwińskiej Ikony Bogurodzicy, która dzieląc losy rzeszy Rosjan, uchodzących lub wygnanych z ojczyzny po rewolucji bolszewickiej znalazła się ostatecznie w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej.

Według tradycji cudotwórcza ikona Tichwińska jest jedną z kilku namalowanych przez świętego Ewangelistę Łukasza, którą w piątym wieku przewieziono z Jerozolimy do Konstantynopola, gdzie oddawano jej cześć w specjalnie zbudowanej świątyni.

W 1383 roku, siedemdziesiąt lat przed upadkiem Konstantynopola rybacy na jeziorze Ładoga widzieli jak cudowna ikona z bijącymi od niej promieniami unosiła się na powierzchni wody. W pochodzących z szesnastego wieku manuskryptach pisano, że Bogurodzica sama zdecydowała się opuścić Konstantynopol, zapowiadając tym upadek Imperium Bizantyjskiego.

Krótko po cudownym pojawieniu się w Rosji odnaleziono ikonę nad brzegiem rzeki Tichwinki, ostatecznie zaś umieszczono ją w drewnianej cerkwi pod wezwaniem Zaśnięcia Bogurodzicy. Cerkiew ta kilkukrotnie ulegała pożarom, jednak ikona nigdy nie została zniszczona. Na początku szesnastego wieku ikonę przeniesiono świątyni monasteru wzniesionego nieopodal z rozkazu cara Iwana Groźnego.

Przydomek cudownej ikona zyskała w latach wojen szwedzko – rosyjskich. Dzięki wznoszonym przed ikoną modlitwom każdorazowy najazd odpierany był przez rosyjskie wojska. Największym jednak cudem był fakt ocalenia przed zniszczeniem czy też sprzedażą po rewolucji bolszewickiej. W latach dwudziestych ubiegłego stulecia rząd sowiecki znacjonalizował całą własność prywatną, w tym również przedmioty kultu należące do Cerkwi Rosyjskiej. Wiele z nich zostało sprzedanych na zachód w celu wyżywienia dotkniętych przez głód Rosji i Ukrainy.

Podczas okupacji hitlerowskiej naziści przenieśli ikonę z monasteru w Czykwinie do Pskowa, skąd następnie przewieziono ją do Rygi – stolicy Łotwy. W trakcie ewakuacji miasta, jego biskup Jan (Garaklaus), pod którego pieczą znajdowała się cudowna ikona przewieziono do Bawarii, gdzie oddawano jej cześć w jednej z tamtejszych prawosławnych świątyń. W roku 1949 agenci sowieckiego wywiadu wojskowego odkryli miejsce przechowywania ikony. Wtedy zdarzył się kolejny cud. Biskup Jan przekonał władze okupujące terytorium Niemiec, że posiada przy sobie bezwartościową kopię cudownej Tichwińskiej Ikony Bogurodzicy i uzyskał ich pozwolenie na wyjazd do USA. Krótko po przyjeździe do Ameryki biskupowi Janowi powierzono diecezję Chicago, a cudowna Tichwińska Ikona Bogurodzicy została umieszczona w Katedrze Świętej Trójcy w tym mieście. Często brała ona udział w pielgrzymkach późniejszego Arcybiskupa Chicago i Zachodniej Ameryki Jana do różnych miejsc USA i Kanady.

W roku 2003, ponad dziesięć lat po upadku komunizmu podjęto decyzję o jej zwrocie do Tichwina, gdzie przebywała przez wieki.

Od roku ikona pielgrzymuje po różnych prawosławnych świątyniach, w których oddawali jej cześć prawosławni chrześcijanie różnych jurysdykcji, w tym członkowie Cerkwi Zarubieżnej.

Ikona namalowana jest w typie Hodigetrii (wskazującej drogę) i przypomina Iwierską ikonę Bogurodzicy z tą różnicą, że nogi Jezusa są skrzyżowane.

Na podstawie www.oca.org

— Szymon Krzyszczuk