Anastazja z Aleksandrii (567-568)

ANASTAZJA ALEKSANDRYJSKA, mniszka (Prepodobnaja Anastasija Aleksandrijskaja), 10/23 marca.

Żyła w VI w. za panowania cesarza Justyniana. Pochodziła ze znanego, bogatego rodu i mieszkała na dworze cesarskim jako patrycjuszka.

Zachowując w sercu bojaźń Bożą, Anastazja dokładnie przestrzegała przykazań Pana. Jej piękno duchowe przyćmiło urodę cielesną. Była tak pokorna i nienaganna, że inni patrzyli na nią jak na niedościgniony wzór cnoty, który starali się naśladować. Szanował ją też cesarz, jednak jego małżonka - cesarzowa Teodora nieustannie ganiła dziewczynę. Anastazja podjęła życiową decyzję. Wynajęła statek, wzięła ze sobą część swego dobytku i odpłynęła do Aleksandrii. Tam w okolicach pewnego miasta założyła niewielką wspólnotę zakonną, zwaną od jej pochodzenia patrycjuszowską, która w następnym wieku zamieniła się w duży i znany monaster.

Anastazja przez kilka lat mieszkała w monasterze. Dowiedziała się jednak, że gniew cesarzowej Teodory ustał i cesarz rozpoczął jej poszukiwania. Bała się, że zostanie odnaleziona, dlatego też udała się do mieszkającego niedaleko starca Daniela i opowiedziała mu swą historię. Starzec zastanowił się, po czym zmienił jej imię na męskie Anastazy. Kazał też nałożyć jej szaty mnisze i zaprowadził do znajdującej się daleko pieczary. Zamieszkała tam nieznana przez nikogo, do końca życia przestrzegając nadanej przez starca reguły życia mniszego. Zmarła po dwudziestu ośmiu latach w 567 r.

W późniejszym okresie relikwie świętej zostały przeniesione do Konstantynopola i w 1200 r. złożone koło soboru św. Zofii Mądrości Bożej. Znana jest przede wszystkim w bizantyjskim obszarze kulturowym.

Święta przedstawiana jest w czarnym mniszym habicie. W dłoni zwykle trzyma zwój ze słowami: "Panie, w ręce Twoje oddaję ducha mojego".

Imię Anastazja pochodzi od greckiego słowa anastasios - "zmartwychwstanie".

opr. Jarosław Charkiewicz