HARALAMPIUSZ (Charłamp), biskup Magnezji, męczennik (Swiaszczennomuczenik Charłampij, jepiskop Magnezijskij), 10/23 lutego, zm. 202
Urodził się u schyłku I w. Mieszkał w Magnezji w Azji Mniejszej, gdzie prawdopodobnie był biskupem bądź prezbitrem (badacze co do tego nie są zgodni). Będąc gorliwym wyznawcą Chrystusa, został postawiony przed sądem przez cesarza Seweriusza.
Nie bacząc na sędziwy wiek (podanie mówi, iż miał wówczas sto trzynaście lat) Haralampiusza poddano torturom. Zadawano je w samej Magnezji i w drodze do Antiochii. Święty był m.in. przypalany ogniem, raniony ostrymi narzędziami, w jego ciało wbijano gwoździe. Wreszcie skazano go na ścięcie mieczem, jednak wcześniej, z powodu zadanych ran, zmarł. Przed śmiercią modlił się: "Panie, daj aby miejsce, gdzie spocznie moje ciało i gdzie będzie czczona moja pamięć, nigdy nie dosiągł ani głód, ani zaraza, ani nieurodzaj". Modląc się w ten sposób i wychwalając Boga w 202 r. zasnął snem wiecznym.
Zimą 1944 r. w okupowanej przez Niemców Grecji św. Haralampiusz pojawił się we śnie Johannowi Kunsterowi, dowódcy niewielkiego oddziału. Otrzymał on rozkaz rozstrzelanie dwudziestu mieszkańców miasteczka Filiatra na Peloponezie. Święty obiecał, że jeśli żołnierz nie wykona tego polecenia, to dzięki jego modlitwom przeżyje wojnę. Tak też się stało. Mieszkańcy miasta zostali uratowani, a niemiecki dowódca zmarł dopiero kilkanaście lat po wojnie.
Wraz ze świętym Haralampiuszem Cerkiew czci pamięć św. męczennika Porfiriusza i św. męczennika Baptosa.
Do św. Haralampiusza wierni modlą się w wielu intencjach. Proszą go o uleczenie od różnych chorób, o bogate plony, o pomoc podczas głodu oraz w intencji uchronienia od nagłej śmierci.
Na ikonach biskup przedstawiany jest jako sędziwy starzec z długą siwą i wąską, rozdwajającą się u dołu brodą. Odziany jest w szaty biskupie. W prawej ręce trzyma Ewangelię lub zwój ze słowami: "Panie Boże mój, wybacz grzechy wszędzie tam, gdzie czczona jest pamięć moja".
Haralampiusz, Charłamp to imię pochodzenia greckiego (Χαραλαμπος). Powstało ze słów χαρα (chara) oznaczającego "szczęście" i λαμπω (lampo) - "błyszczeć, lśnieć" i oznacza "jaśniejącego szczęściem".
oprac. Jarosław Charkiewicz
Zostań przyjacielem cerkiew.pl
Stałe wsparcie daje nam stabilność i możliwość realizacji nowych inicjatyw.
