Zostań przyjacielem cerkiew.pl
DOMNA, męczennica (Muczenica Domna), 3/16 września, 28 grudnia/10 stycznia, zm. ok. 302
Święta żyła w czasach prześladowań cesarza Maksymiana, gdy w Nikomedii zostało zamęczonych 20 tysięcy chrześcijan. W jego pałacu mieszkała pogańska kapłanka imieniem Domna. Pewnego razu pod nieobecność Maksymiana przeczytała Dzieje Apostolskie oraz Listy św. Pawła. Jej serce zapłonęło pragnieniem poznania nauki chrześcijańskiej. Wspierana przez pewną młodą chrześcijankę Domna w towarzystwie wiernego sługi, eunucha Indesa, potajemnie udała się do biskupa Cyryla, pasterza Nikomedii.
Ten uczynił ich katechumenami, następnie udzielił chrztu. Domna zaczęła pomagać biednym. Indes pomógł jej rozdać klejnoty, rozdawali również pokarmy z cesarskiego stołu. Naczelnik eunuchów, zajmujący się zaopatrzeniem imperatora gdy dowiedział się o niezwykłym sposobie życia Indesa i Domny postanowił ich zamknąć i morzyć głodem. Ale ci umacniani przez anioły pozostali bez szkody dla zdrowia. By nie mieszkać razem z poganami, Domna zaczęła udawać szaleństwo. Gdy została wraz z Indesem usunięta z pałacu, ulokowała się w żeńskim klasztorze przy ihumenii Agacie. Wkrótce potem ihumenia przebrała ją w męskie szaty i odesłała.
Tymczasem cesarz powrócił i rozkazał za wszelką cenę odnaleźć byłą kapłankę Domnę. Wysłani w tym celu żołnierze dotarli do klasztoru, który zburzyli. Siostry zostały wrzucone do lochu, wydane na męki i pohańbienie, lecz ani jedna z nich nie została znieważona. Oddana do publicznego domu Teofila, dzięki pomocy Anioła Pańskiego również i tam zachowała dziewictwo - anioł wyprowadził ją z mieszkania rozpusty.
W święto Narodzenia Chrystusa roku 302, gdy w katedralnej świątyni Nikomedii zebrało się około 20 tysięcy chrześcijan, imperator wysłał do nich swego herolda, który przekazał cesarski nakaz dla wszystkich wiernych. Mieli opuścić kościół i zanieść ofiarę bożkom, w przeciwnym razie zagroził spaleniem świątyni wraz z modlącymi się w niej. Jednakowo wszyscy obecni odmówili oddania czci fałszywym bogom. W czasie gdy oprawcy przygotowywali podpalenie kościoła, celebrujący nabożeństwo biskup Antym udzielał chrztu zebranym katechumenom i udzielał zgromadzonym Świętych Darów.
Wszyscy 20 tysiące pogrążonych w modlitwie skonali w ogniu. Wśród nich znajdowała się ihumenia Agata oraz cudem uratowana z domu publicznego Teofila. Biskupowi Antymowi udało się ukryć. Eunucha Indesa, który wcześniej trudnił się bałwochwalczym kapłaństwem, za odmowę uczestniczenia w pogańskim święcie zamknięto w lochu. W tym czasie Domna ukrywała się w jaskini i tam odżywiała roślinami.
Gdy święta Domna powróciła do miasta, długo płakała na zgliszczach świątyni, żałując, że nie dane jej było umrzeć wraz z jej siostrami. Następnie wybrała się nad brzeg morza. W tym czasie rybacy wyciągali sieciami z wody męczenników Indesa, Gorgoniusza i Piotra. Wszyscy byli jeszcze odziani w męskie szaty. Święta pomogła rybakom sprowadzić sieci na brzeg, gdzie pozostawiono ciała męczenników. Z czcią patrzyła na relikwie. Szczególnie cieszył ją widok swego duchowego przyjaciela - męczennika Indesa. Również po pogrzebie święta nie pozostawiła drogich jej sercu grobów, codziennie dokonując na nich okadzania. Kiedy cesarz dowiedział się o nieznanym młodzieńcu, który oddaje honor grobom straconych chrześcijan, rozkazał odrąbać mu głowę. Razem z Domną śmiercią ukarano również męczennika Eutymiusza.
Domna to imię wywodzące się od łacińskiego Dominus - Pan.
opr. Tomasz Sulima