GERWAZY, męczennik mediolański (Muczenik Miediołanskij Gierwasij), 14/27 października.
Gerwazy oraz jego brat bliźniak Protazy żyli prawdopodobnie w I w. Niektórzy badacze odnoszą ich śmierć do czasów cesarza Dioklecjana (284-305). Na ich temat zachowało się niewiele informacji. Będąc gorliwymi chrześcijanami ponieśli męczeńską śmierć w imię Chrystusa za panowania cesarza Nerona. Pierwszy z nich został zatłuczony ołowianymi prętami, zaś drugi ścięty mieczem.
Trzy wieki po ich męczeńskiej śmierci św. Ambroży, biskup mediolański miał we śnie widzenie, po którym w 386 r. (lub dziesięć lat później) odnaleziono szczątki braci w świątyni niedaleko grobu Nabora i św. Feliksa. Wówczas też ich kult stał się powszechny. Dziewięć lat później św. Ambroży odnalazł również w jednym z podmediolańskich ogrodów szczątków innych dwóch świętych - Nazariusza i Celzjusza, którzy ponieśli męczeńska śmierć za panowania cesarza Nerona. Obaj oni przed ścięciem mieczem zostali poddani wielu wymyślnym torturom. Szczątki Gerwazego, Protazego, Nazariusza i Celzjuszausa umieszczono wówczas w jednym relikwiarzu. Od tej pory Cerkiew razem czci ich pamięć.
Święci Gerwazy i Protazy zazwyczaj przedstawiani są razem. Ich wizerunki występują w dwóch typach. Na jednych wyobrażeniach są bliźniaczo do siebie podobnymi, brodatymi mężczyznami w średnim wieku, trzymającymi w rękach krzyże. Na innych są bezbrodymi bliźniakami-młodzieńcami w zbrojach. W obu wyobrażeniach najbardziej charakterystyczne jest ich bliźniacze podobieństwo.
W sztuce zachodniej święci przedstawiani są jako młodzieńcy, czasami w strojach diakona. Ich atrybutami są narzędzia męki: bicz, miecz oraz palma męczeńska, wieniec zwycięstwa, krzyż.
Imię Gerwazy wywodzi się z greki, prawdopodobnie od słowa gerasmios - "czczony, szanowany" lub geraios - "ten, który dożył podeszłego wieku".
opr. Jarosław Charkiewicz
Zostań przyjacielem cerkiew.pl
Stałe wsparcie daje nam stabilność i możliwość realizacji nowych inicjatyw.
