Maron, pustelnik syryjski (IV)

Zdjęcie przedstwiającego postać św. Maron, pustelnik syryjski (IV)

MARON SYRYJSKI, mnich (Prepodobnyj Maron, pustynnik Sirijskij), 14/27 lutego. Znany jest też pod imieniem Maro. Żył w IV w. Urodził się nie opodal miejscowości Cyra w północnej Syrii. Zamiłowanie do modlitwy doprowadziło go do pustelniczego życia. Mieszkając w odosobnieniu, prawie cały czas spędzał pod gołym niebem. Modlitwa, czuwanie i wstrzemięźliwość cielesna były jego jedynymi zajęciami.

Za świętość życia Bóg obdarzył Marona dwoma wielkimi darami: uzdrawiania chorych poprzez modlitwę oraz wypędzana złych mocy. Czyniąc to nauczał ludzi bogobojnego, chrześcijańskiego życia. Szczególnie często głosił jak należy unikać pokus gniewu i gromadzenia dóbr doczesnych, jak żyć we wstrzemięźliwości, co czynić by być sprawiedliwym i pokornym.

Przykład jego osoby i kierownictwo duchowe nad zakonnikami, korzystnie wpływały na rozwój życia pustelniczego w tym regionie. Talenty i cnoty mnicha zjednały mu wielu uczniów. Wśród jego przyjaciół znalazł się św. Jan Złotousty, o czym mówi jeden z zachowanych listów tego świętego.

Św. Maron zmarł około 370 r. (niektóre źródła podają 433 r.) śmiercią naturalną. Został pochowany między Apemeą i Emesą (Homs), a przy jego grobie powstał monaster. Wierni modlą się do niego podczas gorączki i febry.

W ikonografii święty przedstawiany jest jako stary człowiek w mniszych szatach. Posiada charakterystyczną, niedługą brodę, rozdzielającą się na wiele pasemek. W dłoni trzyma rozwinięty zwój z testamentem duchowym skierowanym do uczniów.

oprac. Jarosław Charkiewicz