SYNKLETYKA z Aleksandrii, mniszka i ascetka (Prepodobnaja Sinklitikija Aleksandrijskaja), 5/18 stycznia, zm. ok. 350
Z przekazu synaksariów egipskich dowiadujemy się, iż rodzina świętej pochodziła z obszaru greckiej Macedonii, ale sama Synkletyka przyszła na świat już w Aleksandrii, w rodzinie chrześcijan. Była córką bogatych rodziców, i choć wyróżniała się pięknością, od młodych lat myślała jedynie o tym jak przypodobać się Bogu.
Umiłowała czystość dziewictwa i zrezygnowała zamążpójścia, cały czas spędzając w poście i modlitwie. Jako młoda kobieta straciła dwóch braci, zmarłych w dzieciństwie, zaś jej siostra straciła wzrok. Po śmierci rodziców majątek rozdała ubogim i wraz z niewidomą siostrą przyjęła postrzyżyny, ukrywając się w jednym z grobowców, należącym do krewnych.
Rozgłos z powodu doskonałości w ascezie Synkletyki rozeszła się po okolicach, czego rezultatem było utworzenie wspólnoty pobożnych żon i dziewic, które zapragnęły żyć pod kierunkiem świętej. Następne lata ascetycznego życia święta spędziła na pouczaniu słowem i uczynkami zgromadzonych wokół niej sióstr. Pustelnica przyjmowała wszystkich przychodzących do niej, choć nie ukrywała, iż wolała żyć w osamotnieniu. W osiemdziesiątym roku życia Synkletyka poważnie zachorowała. Mniszka z prawdziwie chrześcijańską cieprliwością znosiła zesłaną na nią próbę, w końcu odeszła około roku 350 w wieku 83 lat.
Święta jest jedną z pierwszych Matek Kościoła (amma). Zachowało się 27 apoftegmatów przypisywanych Synkletyce. Szczególną cechą jej zaleceń duchowych jest nacisk kładziony na dążenie do powściągliwości rozumianej jako zrównoważone i spokojne nastawienie do życia. Święta podkreślała konieczność zachowania rozsądku w doborze ćwiczeń duchowych; trudności spotykane w życiu świeckim uważała za ćwiczenie ascetyczne warte tyle, co podejmowane z własnej inicjatywy np. posty. W związku z tym uważała, że każdy powołany jest do świętości, niezależnie od tego, czy pozostaje w stanie świeckim, czy duchownym. Twierdziła, że ucieczka na pustynię nie jest niezbędna dla osiągnięcia doskonałości duchowej: "Można bowiem, przebywając w tłumie, żyć jak mnich, a żyjąc samotnie, umysłem przebywać wśród tłumów". Innym wezwaniem powtarzającym się w jej apoftegmatach było podkreślanie konieczności stałego zmagania się z pokusami, które jej zdaniem wzrastały w miarę postępów w ascezie.
"Jeśli przebywasz we wspólnocie, nie zmieniaj miejsca, bowiem przyniesie ci to wielką szkodę, bo tak jak ptak, oddalony od naszego słuchu czyni go płynącym i bezpłodnym wiatrem, tak i mnich, bądź dziewica, oziębia się i zamiera względem wiary, kiedy oddala się z miejsca na miejsce" (św. Synkletyka)
opr. Tomasz Sulima
Zostań przyjacielem cerkiew.pl
Stałe wsparcie daje nam stabilność i możliwość realizacji nowych inicjatyw.
