BARSONOFIUSZ WIELKI, mnich (Prepodobnyj Warsonofij Wielikij), 6/19 lutego. Urodził się na początku VI w. w Egipcie, w rodzinie biednych chrześcijan. Mimo ubóstwa rodzice wszystkie posiadane środki przeznaczyli na wykształcenie syna, zarówno świeckie jak i duchowe. Jeszcze będąc młodzieńcem Warsonofiusz zapragnął zostać mnichem. Decyzją tą nie dzielił się jednak z nikim, aż do śmierci rodziców. Gdy odeszli do życia wiecznego, trzydziestoletni mężczyzna udał się z Egiptu do Palestyny i zamieszkał w jednym z monasterów. Stąd po pewnym czasie przeprowadził się do wspólnoty kierowanej przez św. Seridosa, a następnie, pragnąc samotności, osiedlił się nie opodal w położonej w ustronnym miejscu celi. Odwiedzał go wyłącznie św. Seridos przynosząc chleb i korespondencję. Właśnie udzielane listownie duchowe porady stały się główną metodą kontaktu świętego ze światem zewnętrznym.
Warsonofiusz został bardzo znany dzięki przebogatemu duchowemu życiu i wyjątkowej ascezie. Bóg obdarzył go też wieloma cnotami: darem czynienia cudów (włącznie z wskrzeszaniem zmarłych), wyganiania nieczystych sił, czytania w ludzkich myślach, uzdrawiania beznadziejnie chorych.
Będąc już starcem, mnich opuścił swą celę i osiedlił się w innej, położonej bliżej monasteru. Gdy zmarli jego najbliżsi przyjaciele św. Jan Prorok i św. Seridos, zamknął się w niej i podjął trud milczenia, który przerwał tylko wówczas, gdy nad Cerkwią zawisła groźba monofizytyzmu. Na prośbę patriarchy jerozolimskiego Eustachego udał się wówczas do szumnego Konstantynopola, by przed patrz św. cesarzem Justynianem wykazać błędność tej nauki. W drodze powrotnej, po odwiedzeniu świętych miejsc, zasnął snem wiecznym na Golgocie.
Do naszych czasów dotrwało blisko czterysta listów napisanych przez św. Warsonofiusza. Razem z pismami św. Jana Proroka zebrano je w jedną księgę pod nazwą „Przewodnik życia duchowego w odpowiedziach na pytania uczniów”.
oprac. Jarosław Charkiewicz
Zostań przyjacielem cerkiew.pl
Stałe wsparcie daje nam stabilność i możliwość realizacji nowych inicjatyw.
