Czytania Liturgiczne na 16(3) grudzień 2020 roku

9Postaraj się przyjść do mnie szybko.

9Ча́до тїмоѳе́е, потщи́сѧ ско́рѡ прїитѝ ко мнѣ̀:

10Demas bowiem mnie opuścił, umiłowawszy ten świat, i poszedł do Tesaloniki, Krescens do Galacji, Tytus do Dalmacji.

10Дима́съ бо менѐ ѡ҆ста́ви, возлюби́въ нн҃ѣшнїй вѣ́къ, и҆ и҆́де въ солꙋ́нь: кри́скентъ въ галаті́ю, ті́тъ въ далма́тїю: лꙋка̀ є҆ди́нъ є҆́сть со мно́ю.

11Jedynie Łukasz jest ze mną. Wziąwszy Marka, przyprowadź go ze sobą, bo jest mi przydatny do służby.

11Ма́рка пое́мь приведѝ съ собо́ю, є҆́сть бо мѝ благопотре́бенъ въ слꙋ́жбꙋ.

12A Tychika posłałem do Efezu.

12Тѷхі́ка же посла́хъ во є҆фе́съ.

13Płaszcz, który zostawiłem w Troadzie u Karpa, zabierz po drodze, także księgi, a zwłaszcza pergaminy.

13Фело́нъ, є҆го́же ѡ҆ста́вихъ въ трѡа́дѣ ᲂу҆ ка́рпа, грѧды́й принесѝ, и҆ кни̑ги, па́че же кѡ́жаныѧ.

14Aleksander, kowal, wyrządził mi wiele złego, odda mu Pan według jego uczynków.

14А҆леѯа́ндръ кова́чь мнѡ́га мѝ ѕла̑ сотворѝ: да возда́стъ є҆мꙋ̀ гдⷭ҇ь по дѣлѡ́мъ є҆гѡ̀:

15Jego i ty się strzeż, bardzo bowiem sprzeciwiał się słowom naszym.

15ѿ негѡ́же и҆ ты̀ себѐ блюдѝ, ѕѣлѡ́ бо проти́витсѧ словесє́мъ на́шымъ.

16Podczas mojej pierwszej obrony nikt nie stanął przy mnie, lecz wszyscy mnie opuścili, niech to nie będzie im policzone.

16Въ пе́рвый мо́й ѿвѣ́тъ никто́же бы́сть со мно́ю, но всѝ мѧ̀ ѡ҆ста́виша: да не вмѣни́тсѧ и҆̀мъ.

17Ale Pan stanął przy mnie i umocnił mnie, aby przeze mnie zostałoby dopełnione zwiastowanie i aby wszystkie narody je usłyszały, i abym został wyrwany z paszczy lwa.

17Гдⷭ҇ь же мнѣ̀ предста̀ и҆ ᲂу҆крѣпи́ мѧ, да мно́ю проповѣ́данїе и҆звѣ́стно бꙋ́детъ, и҆ ᲂу҆слы́шатъ всѝ ꙗ҆зы́цы: и҆ и҆зба́вленъ бы́хъ ѿ ᲂу҆́стъ львѡ́въ.

18Wybawi mnie Pan od wszelkiego złego uczynku i zbawi dla Królestwa swego Niebiańskiego. Jemu chwała na wieki wieków. Amen.

18И҆ и҆зба́витъ мѧ̀ гдⷭ҇ь ѿ всѧ́кагѡ дѣ́ла лꙋка́ва и҆ сп҃се́тъ во црⷭ҇твїе своѐ нбⷭ҇ное: є҆мꙋ́же сла́ва во вѣ́ки вѣкѡ́въ. А҆ми́нь.

19Pozdrów Pryscyllę i Akwilę, i dom Onezyfora.

19Цѣлꙋ́й прїскі́ллꙋ и҆ а҆кѵ́лꙋ и҆ ѻ҆нисі́форовъ до́мъ.

20Erast pozostał w Koryncie, chorego Trofima zostawiłem w Milecie.

20Є҆ра́стъ ѡ҆ста̀ въ корі́нѳѣ: трофі́ма же ѡ҆ста́вихъ въ мїли́тѣ болѧ́ща.

21Postaraj się przybyć przed zimą. Pozdrawiają cię Eubulos i Pudens, i Linus, i Klaudia, i wszyscy bracia.

21Потщи́сѧ пре́жде зимы̀ прїитѝ. Цѣлꙋ́етъ тѧ̀ є҆ѵвꙋ́лъ и҆ пꙋ́дъ, и҆ лі́нъ и҆ клаѵді́а и҆ бра́тїѧ всѧ̑.

22Pan Jezus Chrystus z duchem twoim. Łaska z wami. Amen.

22Гдⷭ҇ь і҆и҃съ хрⷭ҇то́съ со дꙋ́хомъ твои́мъ. Блгⷣть съ ва́ми. А҆ми́нь.

1W owym czasie, gdy Jezus nauczał lud w świątyni i zwiastował Dobrą Nowinę, przystąpili arcykapłani i znawcy Ksiąg ze starszymi,

1Во вре́мѧ ѻ҆́но, ᲂу҆ча́щꙋ і҆и҃сꙋ лю́ди въ це́ркви и҆ благовѣствꙋ́ющꙋ, прїидо́ша свѧще́нницы и҆ кни́жницы со ста́рцы,

2i rzekli, mówiąc do Niego: – Powiedz nam, jaką władzą to czynisz lub Kim jest Ten, Kto Ci dał tę władzę?

2и҆ рѣ́ша къ немꙋ̀, глаго́люще: рцы̀ на́мъ, ко́ею ѡ҆́бластїю сїѧ̑ твори́ши, и҆лѝ кто̀ є҆́сть да́вый тебѣ̀ вла́сть сїю̀;

3Odpowiadając zaś, rzekł do nich: – Poproszę i Ja was o słowo, powiedzcie mi:

3Ѿвѣща́въ же речѐ къ ни̑мъ: вопрошꙋ́ вы и҆ а҆́зъ є҆ди́нагѡ словесѐ, и҆ рцы́те мѝ:

4– Chrzest Jana z niebios był czy od ludzi?

4креще́нїе і҆ѡа́нново съ нб҃се́ ли бѣ̀, и҆лѝ ѿ человѣ̑къ;

5Oni zaś zaczęli rozważać między sobą, mówiąc: – Jeśli powiemy: Z niebios, powie: Dlaczego mu nie uwierzyliście?

5Ѻ҆ни́ же помышлѧ́хꙋ въ себѣ̀, глаго́люще, ꙗ҆́кѡ а҆́ще рече́мъ: съ нб҃сѐ, рече́тъ: почто̀ ᲂу҆̀бо не вѣ́ровасте є҆мꙋ̀;

6Jeśli zaś powiemy: Od ludzi, ukamienuje nas cały lud, jest bowiem przekonany, że Jan jest prorokiem.

6а҆́ще ли же рече́мъ: ѿ человѣ̑къ, всѝ лю́дїе ка́менїемъ побїю́тъ ны̀: и҆звѣ́стно бо бѣ̀ ѡ҆ і҆ѡа́ннѣ, ꙗ҆́кѡ прⷪ҇ро́къ бѣ̀.

7I odpowiedzieli, że nie wiedzą, skąd.

7И҆ ѿвѣща́ша: не вѣ́мы ѿкꙋ́дꙋ.

8A Jezus rzekł im: – Ani Ja nie powiem wam, jaką władzą to czynię.

8І҆и҃съ же речѐ и҆̀мъ: ни а҆́зъ гл҃ю ва́мъ, ко́ею ѡ҆́бластїю сїѧ̑ творю̀.