Czytania Liturgiczne na 25(12) październik 2024 roku

18Przez każdą modlitwę i błaganie, wznoszone o każdej porze w Duchu, i w tym pozostając z wszelką wytrwałością i modlitwą za wszystkich świętych

18Бра́тїе, всѧ́кою моли́твою и҆ моле́нїемъ, молѧ́щесѧ на всѧ́кое вре́мѧ дх҃омъ: и҆ въ сїѐ и҆́стое бдѧ́ще во всѧ́комъ терпѣ́нїи и҆ мл҃твѣ, ѡ҆ всѣ́хъ ст҃ы́хъ,

19i za mnie, aby zostało mi dane Słowo, bym gdy otworzę usta moje, odważnie głosił tajemnicę Ewangelii,

19и҆ ѡ҆ мнѣ̀, да да́стсѧ мѝ сло́во во ѿверзе́нїе ᲂу҆́стъ мои́хъ, съ дерзнове́нїемъ сказа́ти та́йнꙋ бл҃говѣствова́нїѧ,

20dla której sprawuję poselstwo w kajdanach, aby ją – jak mi należy – odważnie głosić.

20ѡ҆ не́мже посо́льствꙋю во ᲂу҆́захъ, да въ не́мъ дерза́ю, ꙗ҆́коже подоба́етъ мѝ глаго́лати.

21Ażebyście i wy wiedzieli to, co mnie dotyczy, co czynię, o wszystkim opowie wam Tychik, brat umiłowany i wierny posługujący w Panu,

21Да ᲂу҆вѣ́сте же и҆ вы̀, ꙗ҆̀же ѡ҆ мнѣ̀, что̀ дѣ́лаю, всѧ̑ ска́жетъ ва́мъ тѷхі́къ, возлю́бленный бра́тъ и҆ вѣ́ренъ слꙋжи́тель ѡ҆ гдⷭ҇ѣ,

22którego posłałem do was właśnie po to, abyście się dowiedzieli o tym, co z nami, i aby pocieszył serca wasze.

22є҆го́же посла́хъ къ ва́мъ на сїѐ и҆́стое, да ᲂу҆вѣ́сте, ꙗ҆̀же ѡ҆ на́съ, и҆ да ᲂу҆тѣ́шитъ сердца̀ ва̑ша.

23Pokój braciom i miłość z wiarą od Boga Ojca i Pana, Jezusa Chrystusa.

23Ми́ръ бра́тїи и҆ любо́вь съ вѣ́рою ѿ бг҃а ѻ҆ц҃а̀ и҆ гдⷭ҇а і҆и҃са хрⷭ҇та̀.

24Łaska z wszystkimi, którzy miłują Pana naszego, Jezusa Chrystusa, w niezniszczalności. Amen.

24Блгⷣть со всѣ́ми лю́бѧщими гдⷭ҇а на́шего і҆и҃са хрⷭ҇та̀ въ неистлѣ́нїи. А҆ми́нь.

12W owym czasie, przyszło do Jezusa dwunastu uczniów Jego i powiedziało: – Odeślij tłum, aby udając się do okolicznych wsi i zagród, mogli schronić się i znaleźć pożywienie, bo tu jesteśmy na pustkowiu.

12Во вре́мѧ ѻ҆́но, пристꙋпи́ша ко і҆и҃сꙋ ѻ҆бана́десѧте ᲂу҆ченика̀ є҆гѡ̀ реко́ша є҆мꙋ̀: ѿпꙋстѝ наро́дъ, да ше́дше во ѻ҆крє́стныѧ вє́си и҆ се́ла вита́ютъ, и҆ ѡ҆брѧ́щꙋтъ бра́шно: ꙗ҆́кѡ здѣ̀ въ пꙋ́стѣ мѣ́стѣ є҆смы̀.

13On zaś rzekł do nich: – Wy im dajcie jeść! A oni odpowiedzieli: – Nie mamy więcej niż pięć chlebów i dwie ryby. Czy mielibyśmy pójść i kupić pożywienie dla całego tego ludu?

13Рече́ же къ ни̑мъ: дади́те и҆̀мъ вы̀ ꙗ҆́сти. Ѻ҆ни́ же рѣ́ша: нѣ́сть ᲂу҆ на́съ вѧ́щше, то́кмѡ пѧ́ть хлѣ̑бъ и҆ ры̑бѣ двѣ̀, а҆́ще ᲂу҆̀бо не ше́дше мы̀ кꙋ́пимъ во всѧ̑ лю́ди сїѧ̑ бра̑шна.

14A było około pięciu tysięcy mężczyzn. Powiedział więc do swoich uczniów: – Rozdzielcie ich na grupy po pięćdziesięciu.

14Бѣ́хꙋ бо мꙋже́й ꙗ҆́кѡ пѧ́ть ты́сѧщъ. Рече́ же ко ᲂу҆чн҃кѡ́мъ свои̑мъ: посади́те и҆̀хъ на кꙋ̑пы по пѧти́десѧтъ.

15Tak uczynili i rozmieścili wszystkich.

15И҆ сотвори́ша та́кѡ и҆ посади́ша и҆̀хъ всѧ̑.

16Wziąwszy pięć chlebów i dwie ryby, podniósł oczy do nieba, pobłogosławił je, przełamał i dawał uczniom, by je rozdawali tłumowi.

16Прїи́мъ же пѧ́ть хлѣ̑бъ и҆ ѻ҆́бѣ ры̑бѣ, воззрѣ́въ на не́бо, блгⷭ҇вѝ и҆̀хъ, и҆ преломѝ, и҆ даѧ́ше ᲂу҆чн҃кѡ́мъ предложи́ти наро́дꙋ.

17I jedli, i nasycili się wszyscy, a z obfitości tego, co zostało, zebrano dwanaście koszy.

17И҆ ꙗ҆до́ша и҆ насы́тишасѧ всѝ: и҆ взѧ́ша и҆збы́вшыѧ и҆̀мъ ᲂу҆крꙋ́хи ко́шѧ двана́десѧте.

18I stało się, kiedy On modlił się na osobności – byli z Nim [tylko] uczniowie – zapytał ich, mówiąc: – Za kogo uważają Mnie te tłumy?

18И҆ бы́сть є҆гда̀ молѧ́шесѧ є҆ди́нъ, съ ни́мъ бѣ́хꙋ ᲂу҆чн҃цы̀: и҆ вопросѝ и҆̀хъ, гл҃ѧ: кого́ мѧ глаго́лютъ наро́ди бы́ти;