Od jakiegoś czasu poważnie zastanawiam się nad konwersją. Od pobytu w Gruzji i trafieniu w trakcie zwiedzania na nabożeństwo zaczęłam czuć, że to w cerkwi jest moje miejsce. Minęły już od tego czasu 4 lata, na razie jedynie staram się czytać teksty dotyczące prawosławia, w świątyni w Polsce jeszcze nie byłam. Martwi mnie jedna rzecz, która w głównej mierze sprawiła, że oddaliłam się od kościoła rzymskokatolickiego. Moi rodzice nie mieli ślubu i rozstali się zaraz po moim urodzeniu. Przez to nigdy nie czułam się że mam "pełną rodzinę", byłam wychowywana jedynie przez mamę. Niestety, ta moja inność była przeze mnie mocno odczuwana w kościele, czułam się gorsza, jakby moja rodzina nie była taka, jaka powinna być. Czy w kościele prawosławnym również jest takie nastawienie do osób samotnie wychowujących dzieci, zwłaszcza, jeśli z partnerem nie miało się ślubu? Nie chcę zostać drugi raz odrzucona przez społeczność przez coś, na co nie miałam wpływu, a czuję, że mam niespełnione potrzeby i dotyczące wiary, i dotyczące należenia do społeczności. Kaja

Mnie z kolei niepokoi, że przez całe 4 lata nie zajrzała Pani do żadnej cerkwi w Polsce. Skoro wizyta w cerkwi w Gruzji spowodowała myśl o zmianie wyznania, to nawet z „czystej ciekawości” sprawdziłbym, czy nabożeństwo w Cerkwi w Polsce powoduje takie same wrażenie, czy też wypadałoby wracać/przenosić się do Gruzji na stałe(?). Większość, co prawda,  jest wspólna dla wszystkich prawosławnych, są też jednak bardziej czy mniej subtelne różnice… np. różne języki nabożeństw, lokalne kulturowe tradycje, zwyczaje itp.

Zamiast martwić się „na zapas”, jak byłaby Pani przyjęta w danej lokalnej prawosławnej wspólnocie/parafii, spróbowałbym zlokalizować taką wspólnotę i sprawdzić „jak sprawy się mają”. Ogólnie rzecz ujmując prawosławie cechuje większa „otwartość” w nadmienionych kwestiach – np. dzieciom urodzonym w nieformalnych związkach nie odmawia się chrztu (dlaczego dziecko miałoby być „karane” za grzechy czy niedociągnięcia rodziców?), a rozwiedzeni nie są pozbawiani możliwości przystępowania do spowiedzi i komunii. Prawosławnym również różnie układa się współżycie, zdarzają się większe i mniejsze potknięcia, różne bywają „nastroje” w poszczególnych parafialnych rodzinach, ale przecież „na wszystko jest sposób”. Jeżeli coś „szwankuje”, warto próbować to naprawić. Być może wystarczy jedynie „naoliwić mechanizm” i sprawa ruszy z miejsca. Ponadto, warto pamiętać, że nawet w przypadku dobrych relacji, dobrego nastawienia lokalnej wspólnoty, też trzeba nad tym pracować. Starożytna chińska mądrość ludowa ostrzega, że płynąc łodzią pod prąd rzeki, aby utrzymać się w tym samym miejscu, też trzeba wiosłować. Angielska z kolei i bardziej współczesna mądrość stwierdza, że stojąc w miejscu, cofamy się – gdy stoję w miejscu, świat wokół pędzi do przodu ostatnimi czasy coraz prędzej i zostaję z tyłu… Aby stać się częścią jakiejkolwiek społeczności/wspólnoty, trzeba chyba najpierw ją znaleźć/wybrać, a następnie do niej wejść – bezczynne czekanie „na uboczu” na zaproszenie może być długotrwałe i nużąco zniechęcające. Trzeba działać (wprosić się?) i pobudzać do działania (prowokować otwartość, w razie jej brakuje). „Bo do tang trzeba dwojga…"  Jeśli pojawia się tutaj Pani stwierdzenie: "Wiśta wio - łatwo powiedzieć", odpowiem angielską mądrością ludową: "No pain, no gain"...  a po naszemu dodam: "łatwo przyszło, łatwo poszło". Jeśli tymczasem ciągle coś "nie gra", może warto zapisać się na "kurs tańca" - instruktor/trener/specjalista podpowie, jak bezpiecznie stawiać kolejne kroki...  Życzę odwagi, śmiałości, wiary, nadziei, ufności, trafności wyboru i niezwłocznej wizyty w najbliższej(?) cerkwi...

— Ksiądz Włodzimierz Misijuk