HILARION NOWY, mnich (Prepodobnyj Iłarion Nowyj, Dałmatskij), 6/19 czerwca.
Urodził się w 775 r. Od młodości poświęcił się życiu mniszemu. Złożył śluby zakonne w Monasterze Dalmackim i został wiernym uczniem św. Grzegorza Dekapolity.
Wcielając w życie cnotę milczenia, święty przez dziesięć lat uprawiał monasterski sad. Gdy dowiedział się, że mnisi mają zamiar wybrać go na miejsce zmarłego przełożonego, unikając ludzkiej chwały, w tajemnicy, odszedł do innej wspólnoty. Tam jednak odnaleziono go i wbrew woli uczyniono ihumenem.
Będąc twardym i niewzruszonym obrońcą prawdy, Hilarion wiele wycierpiał podczas herezji obrazoburstwa. Był kilkakrotnie zsyłany. Zmarł w 845 r. w swej rodzimej wspólnocie w wieku siedemdziesięciu lat. Dla odróżnieniu od patrz św. Hilariona Wielkiego, nazwano go Hilarionem Nowym Dalmackim. Prawosławna hagiografia zna jeszcze jednego św. Hilariona Nowego, zwanego Pelikickim (Prepodobnyj Ilarion Nowyj, igumien Pelikitskij, 28 marca/9 kwietnia, zm. około 754 r.).
W ikonografii święty przedstawiany jest w jako siwobrody, nieco łysiejący mężczyzna w mniszych szatach. Będąc gorliwym obrońcą kultu ikon, w dłoniach trzyma ikonę Chrystusa. Niekiedy zamiast niej dzierży zwój.
Imię Hilarion wywodzi się od greckiego słowa ‘ιλαρος (hilaros) - "pogodny, wesoły".
oprac. Jarosław Charkiewicz
Zostań przyjacielem cerkiew.pl
Stałe wsparcie daje nam stabilność i możliwość realizacji nowych inicjatyw.
