JULIANNA ŁAZAREWSKA, sprawiedliwa (Prawiednaja Iulianija Łazarewskaja, Muromskaja), 2/15 stycznia.
Urodziła się w latach trzydziestych XVI w., w bogatej i znanej dworzańskiej rodzinie Niedjurewych. Jej ojciec był klucznikiem przy dworze cara Iwana IV Groźnego. Osierocona w wieku sześciu lat była wychowywana przez krewnych, którzy nie rozumieli pokornej, zamkniętej w sobie dziewczynki. Jej ulubionymi zajęciami była modlitwa i wyszywanie.
Wydana w wieku szesnastu lat za mąż za młodego dworzanina Jerzego Osorina, zamieszkała w należącym do niego majątku Łazerewo koło Muroma. Życzliwie przyjęta przez rodzinę męża wiele czasu poświęcała modlitwie i działalności dobroczynnej. W swym życiu starała się nie korzystać z pomocy sług. Sama wypełniała należące do niej obowiązki domowe. Szczególnie lubiła uczestniczyć w nabożeństwach, słuchać czytań z Pisma Świętego i żywotów świętych.
Małżeństwo Osorinych miało trzynaścioro dzieci: dziesięciu synów i trzy córki. Gdy dwaj synowie zmarli, Julianna poprosiła męża, by pozwolił jej odejść do monasteru. Ten przekonał ją jednak, że powinna pozostać w domu wychowując pozostałe dzieci.
W schyłku życia, już po śmierci męża, z powodu panującego w okolicach Muroma głodu, Julianna została zmuszona do przeprowadzki w okolice Niżnego Nowogrodu. Tam pomagając biednym i chorym zmarła po krótkiej chorobie 2 stycznia 1604 r. Pochowano ją we wsi Łazarewo koło grobu męża. Dziesięć lat później przy pochówku jej syna - Jerzego, okazało się, że ciało świętej nie uległo rozkładowi i wydziela wonną mirrę. Stało się ono źródłem licznych cudownych uzdrowień. Otoczona jest kultem w Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej.
Na ikonach święta przedstawiana jest zazwyczaj z głową przykrytą chustą, w długim płaszczu i dłońmi uniesionymi w modlitwie, niekiedy skierowanymi ku "Chrystusowi w obłoku".
oprac. Jarosław Charkiewicz
Zostań przyjacielem cerkiew.pl
Stałe wsparcie daje nam stabilność i możliwość realizacji nowych inicjatyw.
