JULITA, męczennica (Muczenica Iulitta), 15/28 lipca.
Żyła na przełomie III-IV w. w mieście Ikonium (obecna Konya) w Likaonii. Była pochodzącą z dobrego domu wdową-chrześcijanką i miała trzyletniego synka Cyryka. Gdy za cesarza Dioklecjana nastały czasy prześladowania chrześcijan, do Likaonii przybył znany z okrucieństwa namiestnik Domecjan. W obawie, że nie będzie w stanie znieść cierpień, Julita pozostawiła cały swój dobytek, wzięła synka i dwie służące i udała się Seleucji. Jednak i tam dotarły prześladowania, którymi kierował rządca Aleksander. Julita uciekła jeszcze dalej, do Tarsu i zamieszkała wśród ubogich. Jednak poganie wydali ją w ręce rządcy. Służące uciekły, a Julitę poddano torturom.
Podczas gdy matkę męczono, Aleksander wziął na ręce Cyryka, zaczął głaskać go po główce i pocieszać, aby nie płakał. Jednak dziecko, widząc cierpienia najbliższej mu osoby, zaczęło płakać i krzyczeć: "jestem chrześcijaninem, puść mnie do mamy" oraz drapać władcę paznokciami po twarzy. Rozwścieczony Aleksander rzucił chłopca na ziemię i kopnął nogą tak, że potoczył się po kamiennych schodach w dół. Widząc nieruszającego się, zakrwawionego synka, Julita mężnie po raz kolejny zapewniła, że nie wyprze się chrześcijaństwa. Wówczas wcześniej zadane jej rany polano smołą, a następnie ścięto mieczem. Miało to miejsce około 305 r.
Służące śledzące aresztowanych, pod osłoną nocy zabrały i pogrzebały ciała Julity i Cyryka. Później, za rządów św. cesarza Konstantyna Wielkiego, jedna z żyjących jeszcze kobiet wskazała miejsce pochówku. Relikwie odkopano i stwierdzono, iż nie tylko nie uległy rozkładowi, ale też wydzielają przyjemny zapach.
Na ikonach święta Julita zawsze przedstawiana jest z synem Cyrykiem. W lewej dłoni dzierży krzyż, prawą przytrzymuje chłopca. Cyryk jest małym dzieckiem w białej koszuli, trzymającym w prawej rączce krzyż. Na ikonach niekiedy pojawia się również zwój zawierający słowa: "Dziękuję Ci Boże, że przede mną powołałeś syna mego i pozwoliłeś mi cierpieć w Twoim Świętym Imieniu".
Imię Julita pochodzi od łacińskiego imienia Iulia - "należącą do rodu Julii".
opr. Jarosław Charkiewicz
Zostań przyjacielem cerkiew.pl
Stałe wsparcie daje nam stabilność i możliwość realizacji nowych inicjatyw.
