Męczennica PELAGIA z Tarsu w Cylicji (południowowschodnia Azja Mniejsza) żyła w trzecim wieku, podczas panowania Dioklecjana (284-305) i była córką znanych pogan. Kiedy usłyszała o Jezusie Chrystusie od swoich znajomych chrześcijan uwierzyła w Niego i pragnęła pozostać dziewicą, poświęcając swoje życie Panu.
Kiedy dziedzic cesarza Dioklecjana (chłopiec, którego adoptował) zobaczył Pelagię, był zachwycony jej pięknem i chciał, by została jego żoną. Pelagia jednak powiedziała mu, że jest zaręczona Chrystusowi, Nieśmiertelnemu Oblubieńcowi i zrzeka się ziemskiego małżeństwa.
Pelagia udała się w podróż do swojej niani, mając zamiar po drodze ochrzcić się u biskupa Linusa, którego zobaczyła we śnie, a który ukrywał się w górach przed prześladowaniami. Niespodziewanie orszak z piękną dziewicą spotkał w drodze biskupa, który ochrzcił Pelagię. W dalszej drodze dziewczyna zamieniła cenne szaty na skromny strój, a resztę swego posiadania oddała biednym. Pod jej wpływem również jej służące uwierzyły w Chrystusa.
O decyzji Pelagii jej matka poinformowała cesarza, co spowodowało rozpacz i samobójstwo młodego dziedzica. Przerażona matka doprowadziła swą córkę przed oblicze Dioklecjana, którego urzekło piękno Pelagii i zaproponował jej małżeństwo. Ona jednak odmówiła, opowiadając mu o koronach niebieskich, przygotowanych jej przez Chrystusa – koronie wiary, czystości i męczeństwa.
Cesarz Dioklecjan skazał ją na spalenie w byku z brązu. Był to rodzaj tortury, w której skazany zamykany był w brązowej figurze byka, pod którą rozpalano ogień. Tradycja głosi, że spalone ciało Pelagii wydzielało zapach, który napełnił całe miasto.
W późniejszych czasach w miejscu spoczywania jej relikwii wybudowano chrześcijańską świątynię.
Zostań przyjacielem cerkiew.pl
Stałe wsparcie daje nam stabilność i możliwość realizacji nowych inicjatyw.
