PIMEN WIELKI, mnich (Prepodobnyj Pimien Wielikij), 27 sierpnia/9 września.
Urodził się w 340 r. w Egipcie. Pewnego razu wraz ze swymi braćmi - starszym Anubiuszem i młodszym Paisjuszem, zdecydował się opuścić dom i zamieszkać w jednym z egipskich monasterów. Wkrótce wszyscy złożyli śluby zakonne.
Pewnego razu matka braci, pragnąca ich powrotu do domu, przybyła do monasteru. Dopiero po jej długich prośbach Pimen zdecydował się podejść do drzwi celi. Porozumiewając się przez nie przekonał rodzicielkę, by pozwoliła im pozostać i tu modlić się za cały świat.
Będąc mnichem święty surowo przestrzegał postu i ze szczególną gorliwością wypełniał regułę modlitewną. Świętość jego życia doprowadziła do tego, iż w całej okolicy zaczął cieszyć się powszechnym szacunkiem. Unikając ludzkiej chwały pewnego razu opuścił monaster i udał się na pustynię. Tam kilkakrotnie zmieniając miejsce pobytu (wszędzie bowiem odnajdowały go osoby proszące o rady duchowe), mieszkał przez kilkanaście lat.
Gdy umocniony duchowo Pimen powrócił do swego rodzimego monasteru, otworzył się przed przybywającymi do niego osobami. Prowadząc, jak i przedtem ascetyczny tryb życia, nauczał przychodzących po poradę braci i kierował na drogę zbawienia osoby świeckie.
Św. Pimen zmarł około 450 r., mając sto dziesięć lat. Zaraz potem uznano go za świętego, a za wyjątkową pokorę życia nazwano „Wielkim”. Kult świętego w prawosławiu jest powszechny.
Na ikonach Pimen przedstawiany jest w sposób dosyć tradycyjny. Jest starym mężczyzną z krótką, siwą brodą i dużą łysiną czołową. Ubrany jest w mnisze szaty. Prawą dłoń ma zazwyczaj złożoną w błogosławieństwie, w lewej trzyma zwój lub czotki.
oprac. Jarosław Charkiewicz
Zostań przyjacielem cerkiew.pl
Stałe wsparcie daje nam stabilność i możliwość realizacji nowych inicjatyw.
