Czytania Liturgiczne na 12 października (29 września) 2022 roku

25Mężowie, miłujcie swoje żony, jako i Chrystus umiłował Cerkiew i siebie samego wydał za nią,

25Бра́тїе, люби́те своѧ̀ жєны̀, ꙗ҆́коже и҆ хрⷭ҇то́съ возлюбѝ цр҃ковь, и҆ себѐ предадѐ за ню̀:

26aby ją uświęcić, oczyściwszy obmyciem wodą przez słowo,

26да ѡ҆ст҃и́тъ ю҆̀, ѡ҆чⷭ҇тивъ ба́нею водно́ю въ гл҃го́лѣ:

27żeby postawić ją przed sobą jako Cerkiew w chwale, bez plamy i skazy czy czegoś podobnego, lecz aby była święta i niepokalana.

27да предста́витъ ю҆̀ себѣ̀ сла́внꙋ цр҃ковь, не и҆мꙋ́щꙋ скве́рны, и҆лѝ поро́ка, и҆лѝ нѣ́что ѿ таковы́хъ, но да бꙋ́детъ ст҃а и҆ непоро́чна.

28Tak oto powinni mężowie miłować swoje żony jak własne ciała. Kto miłuje swoją żonę, siebie samego miłuje.

28Та́кѡ до́лжни сꙋ́ть мꙋ́жїе люби́ти своѧ̑ жєны̀, ꙗ҆́кѡ своѧ̑ тѣлеса̀: любѧ́й (бо) свою̀ женꙋ̀, себѐ сама́го лю́битъ.

29Nikt bowiem nigdy nie znienawidzi swojego ciała, ale karmi je i otacza opieką, jako i Pan Cerkiew.

29Никто́же бо когда̀ свою̀ пло́ть возненави́дѣ, но пита́етъ и҆ грѣ́етъ ю҆̀, ꙗ҆́коже и҆ гдⷭ҇ь цр҃ковь:

30Albowiem jesteśmy członkami Jego Ciała, z ciała Jego i kości.

30занѐ ᲂу҆́ди є҆смы̀ тѣ́ла є҆гѡ̀, ѿ пл҃ти є҆гѡ̀ и҆ ѿ косте́й є҆гѡ̀.

31Dlatego opuści człowiek swego ojca i matkę i przyłączy się do żony swojej, i będą ci dwoje jednym ciałem.

31Сегѡ̀ ра́ди ѡ҆ста́витъ человѣ́къ ѻ҆тца̀ своего̀ и҆ ма́терь, и҆ прилѣпи́тсѧ къ женѣ̀ свое́й, и҆ бꙋ́дета два̀ въ пло́ть є҆ди́нꙋ.

32Tajemnica ta jest wielka, a ja mówię to o Chrystusie i o Cerkwi.

32Та́йна сїѧ̀ велика̀ є҆́сть: а҆́зъ же глаго́лю во хрⷭ҇та̀ и҆ во цр҃ковь.

33Przeto i wy wszyscy, każdy z was, niech tak miłuje swoją żonę, jak siebie samego, a żona niech okazuje bojaźń wobec swego męża.

33Ѻ҆ба́че и҆ вы̀, по є҆ди́номꙋ кі́йждо свою̀ женꙋ̀ си́це да лю́битъ, ꙗ҆́коже (и҆) себѐ: а҆ жена̀ да бои́тсѧ (своегѡ̀) мꙋ́жа.

33W owym czasie, przystąpili faryzeusze do Jezusa, mówiąc: – Dlaczego uczniowie Jana poszczą często i zanoszą modlitwy, podobnie jak i ci od faryzeuszów, a Twoi zaś jedzą i piją?

33Во вре́мѧ ѻ҆́но, пристꙋпи́ша фарїсе́и ко і҆и҃сꙋ, глаго́люще: почто̀ ᲂу҆ченицы̀ і҆ѡа́нновы постѧ́тсѧ ча́стѡ, и҆ моли̑твы творѧ́тъ, та́кожде и҆ фарїсе́йстїи, а҆ твоѝ ꙗ҆дѧ́тъ и҆ пїю́тъ;

34A On rzekł do nich: – Czy możecie kazać pościć weselnikom, gdy pan młody jest z nimi?

34Ѻ҆́нъ же речѐ къ ни̑мъ: є҆да̀ мо́жете сы́ны бра̑чныѧ, до́ндеже жени́хъ съ ни́ми є҆́сть, сотвори́ти пости́тисѧ;

35Ale przyjdą dni, kiedy zostanie im zabrany pan młody, wtedy będą pościć, w owe dni.

35прїи́дꙋтъ же дні́е, є҆гда̀ ѿѧ́тъ бꙋ́детъ ѿ ни́хъ жени́хъ, и҆ тогда̀ постѧ́тсѧ въ ты̑ѧ дни̑.

36I powiedział im przypowieść: – Nikt nie odrywa łaty z ubrania nowego, by ją naszyć na stare, inaczej rozerwie nowe i łata z nowego ubrania nie będzie pasowała do starego.

36Гл҃аше же и҆ при́тчꙋ къ ни̑мъ, ꙗ҆́кѡ никто́же приставле́нїѧ ри́зы но́вы приставлѧ́етъ на ри́зꙋ ве́тхꙋ: а҆́ще ли же нѝ, и҆ но́вꙋю раздере́тъ, и҆ ве́тсѣй не согласꙋ́етъ є҆́же ѿ но́вагѡ.

37I nikt nie wlewa młodego wina do starych worków, inaczej młode wino rozerwie worki i wino się rozleje, i worki przepadną.

37И҆ никто́же влива́етъ вїна̀ но́ва въ мѣ́хи вє́тхи: а҆́ще ли же нѝ, расто́ргнетъ но́вое вїно̀ мѣ́хи, и҆ са́мо и҆злїе́тсѧ, и҆ мѣ́си поги́бнꙋтъ:

38Ale wlewa się młode wino do nowych worków, i tak jedno i drugie zostanie zachowane.

38но вїно̀ но́вое въ мѣ́хи нѡ́вы влива́ти {подоба́етъ}: и҆ ѻ҆боѧ̑ соблюдꙋ́тсѧ.

39Nikt, kto pił stare [wino], nie zechce młodego; mówi bowiem: stare jest lepsze.

39И҆ никто́же пи́въ ве́тхое, а҆́бїе хо́щетъ но́вагѡ: глаго́летъ бо: ве́тхое лꙋ́чше є҆́сть.