Czytania Liturgiczne na 15(2) grudzień 2025 roku

20A w wielkim domu są nie tylko naczynia złote i srebrne, ale też drewniane i gliniane; i jedne są do użytku szlachetnego, a inne do nieszlachetnego.

20Ча́до тїмоѳе́е, въ вели́цѣмъ домꙋ̀ не то́чїю сосꙋ́ди зла́ти и҆ сре́брѧни сꙋ́ть, но и҆ дре́вѧни, и҆ гли́нѧни: и҆ ѻ҆́ви ᲂу҆́бѡ въ че́сть, ѻ҆́ви же не въ че́сть.

21Jeśli więc ktoś oczyści siebie od tego, to stanie się naczyniem szlachetnym, uświęconym, użytecznym dla Gospodarza, do wszelkiego dobrego dzieła przygotowanym.

21А҆́ще ᲂу҆̀бо кто̀ ѡ҆чи́ститъ себѐ ѿ си́хъ, бꙋ́детъ сосꙋ́дъ въ че́сть, ѡ҆сщ҃е́нъ и҆ бл҃гопотре́бенъ влⷣцѣ, на всѧ́кое дѣ́ло бл҃го́е ᲂу҆гото́ванъ.

22Uciekaj od młodzieńczych pożądliwości, a goń za sprawiedliwością, wiarą, miłością, pokojem ze wszystkimi przywołującymi Pana z czystego serca.

22По́хотей ю҆́ныхъ бѣ́гай, держи́сѧ же пра́вды, вѣ́ры, любвѐ, ми́ра со всѣ́ми призыва́ющими гдⷭ҇а ѿ чи́стагѡ се́рдца.

23Głupich i niepedagogicznych dociekań unikaj, wiedząc, że rodzą kłótnie.

23Бꙋ́ихъ же и҆ ненака́занныхъ стѧза́нїй ѿрица́йсѧ, вѣ́дый, ꙗ҆́кѡ ражда́ютъ сва̑ры:

24A słudze Pana nie przystoi się kłócić; lecz być łagodnym względem wszystkich, zdolnym do nauczania, znoszącym zło,

24рабꙋ́ же гдⷭ҇ню не подоба́етъ свари́тисѧ, но ти́хꙋ бы́ти ко всѣ̑мъ, ᲂу҆чи́тельнꙋ, неѕло́бивꙋ,

25łagodnie pouczającym inaczej ustosunkowanych, bo może kiedyś da im Bóg opamiętanie ku poznaniu prawdy

25съ кро́тостїю наказꙋ́ющꙋ проти̑вныѧ, є҆да̀ ка́кѡ да́стъ и҆̀мъ бг҃ъ покаѧ́нїе въ ра́зꙋмъ и҆́стины,

26i wyrwą się [oni] z sideł diabła, w które zostali żywcem pochwyceni, by pełnić jego wolę.

26и҆ возни́кнꙋтъ ѿ дїа́вольскїѧ сѣ́ти, жи́ви ᲂу҆ловле́ни ѿ негѡ̀ въ свою̀ є҆гѡ̀ во́лю.

27W owym czasie, niektórzy z saduceuszów głoszących, że nie ma zmartwychwstania, podeszli i zapytali Jezusa,

27Во вре́мѧ ѻ҆́но, пристꙋпи́ша ко і҆и҃сꙋ нѣ́цыи ѿ саддꙋкє́й, глаго́лющїи воскресе́нїю не бы́ти, вопроша́хꙋ є҆го̀,

28mówiąc: – Nauczycielu, napisał nam Mojżesz: Jeśli czyjś brat umrze, będąc żonaty, a byłby bezdzietny, niech brat pojmie jego żonę i wzbudzi potomstwo bratu swemu.

28глаго́люще: ᲂу҆чт҃лю, мѡѷсе́й написа̀ на́мъ: а҆́ще комꙋ̀ бра́тъ ᲂу҆́мретъ и҆мы́й женꙋ̀, и҆ то́й безча́денъ ᲂу҆́мретъ, да бра́тъ є҆гѡ̀ по́йметъ женꙋ̀ и҆ возста́витъ сѣ́мѧ бра́тꙋ своемꙋ̀:

29Było więc siedmiu braci. I pierwszy, pojąwszy żonę, umarł bezdzietnie.

29се́дмь ᲂу҆̀бо бра́тїй бѣ̀: и҆ пе́рвый поѧ́тъ женꙋ̀, ᲂу҆́мре безча́денъ:

30I drugi pojął tę żonę, i umarł bezdzietnie,

30и҆ поѧ́тъ вторы́й женꙋ̀, и҆ то́й ᲂу҆́мре безча́денъ:

31i trzeci pojął ją; i tak kolejno siedmiu nie zostawiło dzieci i pomarło.

31и҆ тре́тїй поѧ́тъ ю҆̀: та́кожде же и҆ всѝ се́дмь: и҆ не ѡ҆ста́виша ча̑дъ и҆ ᲂу҆мро́ша:

32Wreszcie iż ona umarła.

32по́слѣжде же всѣ́хъ ᲂу҆́мре и҆ жена̀:

33Którego więc z nich żoną będzie po powstaniu z martwych? Siedmiu bowiem miało ją za żonę.

33въ воскрⷭ҇нїе ᲂу҆̀бо, кото́рагѡ и҆́хъ бꙋ́детъ жена̀; се́дмь бо и҆мѣ́ша ю҆̀ женꙋ̀.

34Powiedział im Jezus: – Dzieci tego wieku żenią się i za mąż wychodzą,

34И҆ ѿвѣща́въ речѐ и҆̀мъ і҆и҃съ: сы́нове вѣ́ка сегѡ̀ же́нѧтсѧ и҆ посѧга́ютъ:

35ci zaś, którzy będą uznani za godnych osiągnięcia tamtego wieku i powstania z martwych, nie żenią się ani nie wychodzą za mąż.

35а҆ сподо́бльшїисѧ вѣ́къ ѡ҆́нъ ᲂу҆лꙋчи́ти и҆ воскрⷭ҇нїе, є҆́же ѿ ме́ртвыхъ, ни же́нѧтсѧ, ни посѧга́ютъ:

36Nie mogą bowiem już umrzeć, gdyż są równi aniołom i dziećmi Boga są, będąc dziećmi zmartwychwstania.

36ни ᲂу҆мре́ти бо ктомꙋ̀ мо́гꙋтъ: ра́вни бо сꙋ́ть а҆́гг҃лѡмъ и҆ сн҃ове сꙋ́ть бж҃їи, воскрⷭ҇нїѧ сн҃ове сꙋ́ще:

37Że zaś umarli zmartwychwstają, i Mojżesz ogłosił przy Krzewie [Gorejącym], gdy nazywa Pana Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba.

37а҆ ꙗ҆́кѡ востаю́тъ ме́ртвїи, и҆ мѡѷсе́й сказа̀ при кꙋпинѣ̀, ꙗ҆́коже глаго́летъ гдⷭ҇а бг҃а а҆враа́млѧ и҆ бг҃а і҆саа́кова и҆ бг҃а і҆а́кѡвлѧ:

38Bóg zaś nie jest Bogiem umarłych, lecz żywych, u Niego bowiem wszyscy są żywi.

38бг҃ъ же нѣ́сть ме́ртвыхъ, но живы́хъ: вси́ бо томꙋ̀ жи́ви сꙋ́ть.

39Odpowiadając zaś, niektórzy ze znawców Ksiąg rzekli: – Nauczycielu, dobrze powiedziałeś.

39Ѿвѣща́вше же нѣ́цыи ѿ кни̑жникъ реко́ша: ᲂу҆чт҃лю, до́брѣ ре́клъ є҆сѝ.

40I więcej już nie odważyli się Go o cokolwiek pytać.

40Ктомꙋ́ же не смѣ́ѧхꙋ є҆го̀ вопроси́ти ничесѡ́же. Рече́ же къ ни̑мъ:

41On zaś rzekł do nich: – Jakże to mówią, że Chrystus jest synem Dawida?

41ка́кѡ глаго́лютъ хрⷭ҇та̀ сн҃а дв҃дова бы́ти;

42Sam bowiem Dawid mówi w Księdze Psalmów: Rzekł Pan Panu memu: Zasiądź po mojej prawicy,

42Са́мъ бо дв҃дъ глаго́летъ въ кни́зѣ ѱало́мстѣй: речѐ гдⷭ҇ь гдⷭ҇еви моемꙋ̀: сѣдѝ ѡ҆деснꙋ́ю менє̀,

43aż położę wrogów Twoich jako podnóżek stóp Twoich!

43до́ндеже положꙋ̀ врагѝ твоѧ̑ подно́жїе нога́ма твои́ма.

44Dawid więc nazywa Go Panem, to jak może być jego synem?

44Дв҃дъ ᲂу҆̀бо гдⷭ҇а є҆го̀ нарица́етъ, и҆ ка́кѡ сн҃ъ є҆мꙋ̀ є҆́сть;