ALEKSANDER ZE SWIRY, mnich (Prepodobnyj Aleksandr Swirskij), 17/30 kwietnia (rocznica otwarcia relikwii w 1641 r.) i 30 sierpnia/12 września (rocznica śmierci).
Aleksander (w życiu świeckim Amos) urodził się w 1448 r. w pobożnej rodzinie we wsi Mandera koło Nowogrodu Wielkiego. Już w dzieciństwie dało się zauważyć, iż spoczywa na nim szczególne błogosławieństwo. Nie interesowało go to co przyziemne, żył nabożeństwami cerkiewnymi, modlitwą i lekturą Pisma Świętego.
Gdy osiągnął pełnoletność rodzice zapragnęli go ożenić, lecz wierny swemu powołaniu młodzieniec nie uległ ich namowom. W 1474 r., mając dwadzieścia sześć lat, w tajemnicy opuścił dom i udał się do Monasteru Wałaamskiego. Przyjął tam postrzyżyny mnisze, otrzymał imię Aleksander i w posłuszeństwie oraz modlitwie spędził trzynaście lat.
W 1487 r. Aleksander opuścił Wałaam i udał się na poszukiwanie pustelni, w której mógłby jeszcze bardziej zbliżyć się do Boga. Dotarł nad Jezioro Roszczyńskie i osiedlił się w pobliżu rzeki Swir. Zbudował pustelnię i w samotności doskonaląc się duchowo mieszkał przez siedem lat. Po tym okresie coraz częściej zaczęli odwiedzać go inni mnisi oraz osoby świeckie poszukujące wsparcia duchowego. Część z nich zaczęła osiedlać się w pobliżu pustelni. Tak powstał Monaster Swirski. W 1506 r. Aleksander został jego ihumenem.
Bóg obdarzył Aleksandra darem czynienia cudów. Święty dostąpił też widzenia Trójcy świętej. Zmarł 30 sierpnia 1533 r. i został pochowany koło ołtarza cerkwi Przemienienia Pańskiego. W 1641 r., gdy po najedzie litewskim monaster był praktycznie całkowicie zniszczony, otwarto grób świętego i stwierdzono, że jego ciało nie uległo rozkładowi. Relikwie złożono z należnym szacunkiem w założonym przez niego klasztorze, który zaczął ponownie odradzać się.
W 1918 r. władze radzieckie rozpoczęły kampanię bezczeszczenia relikwii świętych. Św. Aleksander stał się pierwszą ofiarą tej akcji. Dokładnie nie wiadomo jaki był los relikwii. Odnaleziono je dopiero w 1997 r. w Muzeum Anatomii Wojskowej Akademii Medycznej w St. Petersburgu. Okazało się, że są w całości zachowane. Umieszczono je w niewielkiej cerkiewce świętych Wiery, Nadziei i Luby, znajdującej się na peryferiach miasta. Od tego czasu świątynia stała się celem pielgrzymek i miejscem gdzie wielu wiernych dzięki modlitwom do świętego odzyskiwało zdrowie.
Święty darzony jest szczególną czcią głównie w północnej części Rosji. Wierni kierują do niego modlitwy prosząc o uzdrowienie od wielu chorób, szczególnie w przypadku bezsenności, osłabienia i pozbawienia członków ciała. Jest też orędownikiem rodziców pragnących mieć dzieci płci męskiej.
Święty przedstawiany jest z łysiną czołową i siwą, szeroką, średniej długości brodą. Ma sobie na czarny mnisi habit. Zwykle prawą ręka błogosławi, w lewej trzyma zwój z napisem: "Cierpcie bracia strapienia i niedole, aby uchronić się od mąk wiecznych" bądź "Nie smućcie się bracia, albowiem rozumiejcie, że będzie to służyć Bogu".
Imię Aleksander składa się z dwóch greckich wyrazów: alekso - "bronię się; wspomagam" oraz andros - "człowiek, mężczyzna" i oznacza "obrońca ludzi, troszczący się o mężów" lub "odpierający wrogów".
opr. Jarosław Charkiewicz
Zostań przyjacielem cerkiew.pl
Stałe wsparcie daje nam stabilność i możliwość realizacji nowych inicjatyw.
