Genowefa z Paryża (512)

GENOWEFA, mniszka (Prepodobnaja Żeniewiefa), 3/16 stycznia, zm. 512

Urodziła się około 420-422 r. w Nanterre koło Paryża. Od dzieciństwa wyróżniała się pobożnością. Podanie mówi, iż w 429 r. podczas swej podróży do Paryża spotkała św. Hermana z Auxerre. Zwierzyła mu się wtedy, że chce poświęcić życie Bogu. Święty zachęcił ją do wytrwania w tym postanowieniu. Mając piętnaście lat otrzymała od biskupa welon dziewicy poświęconej Bogu.

Po śmierci rodziców Genowefa zamieszkała z matką chrzestną w Paryżu. Spędzając czas na modlitwie i w skrajnej wstrzemięźliwości, prowadziła działalność charytatywną. Duchowo była związana ze św. Symeonem Stylitą Młodszym. Za życia dokonała wielu cudów, wśród których szczególnie chwalebne było ocalenie w 451 r. Paryża od wodza azjatyckich Hunów Attyli. Pamięć o tym cudzie nie tylko zachowywana jest w tradycji, ale została upamiętniona kolumną postawioną w miejscu, do którego doszedł Attyla. Z kolei, gdy Frankowie otoczyli Paryż, Genowefa stanęła na czele konwoju i przedarła się przez blokadę w górę Sekwany ku Troyes, by stamtąd przynieść żywność głodującym mieszkańcom stolicy.

Paryżanie doznali też wstawiennictwa świętej po jej śmierci. W 1129 r. epidemia zatruć sporyszem nagle ustała po procesji, w której niesiono jej relikwie. Wydarzenie to nadal jest corocznie upamiętniane.

Św. Genowefa zmarła około 500 r. i została pochowana w świątyni apostołów Piotra i Pawła (później przemianowanej na św. Genowefy). Podczas rewolucji francuskiej jej relikwie uległy zniszczeniu. Jednak ani to, ani inne przejawy walki z wiarą nie powstrzymały wiernych od oddawania jej czci. Wciąż uważana jest za patronkę Paryża i Francji. Kościół rzymskokatolicki uczynił ją opiekunką dziewic, pasterzy, producentów świec woskowych, rybaków, rzemieślników, właścicieli składów win i żołnierzy. W Cerkwi wciąż jest słabo znana.

Na ikonach święta przedstawiana jest jako młoda kobieta w mniszych szatach z chustą na głowie. Wyraźnie (prawdopodobnie pod wpływem tradycji zachodniej) odróżnia się od innych świętych. Ma długie, spadające na pierś warkocze, a w dłonie trzyma zapaloną świecę. Tradycja zachodnia ukazuje ją również jako pasącą owce oraz w scenach, gdy przywraca wzrok. Poza świecą (którą - według legendy - podczas modlitwy zdmuchiwał diabeł, a ponownie zapalał anioł) na Zachodzie jej atrybutami są: dwa klucze od Paryża, czasza, kądziel, kij pasterski, medalik, naczynie i owca.

Imię Genowefa pochodzi od romańskiego wyrazu geno - "ród" i germańskiego wifa - "kobieta, żona" i oznacza "kobieta, żona ze szlachetnego rodu".

opr. Jarosław Charkiewicz